II OSK 680/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki Akcyjnej [...] z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 750/06 w sprawie ze skargi Spółki Akcyjnej [...] z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 750/06, w oddalił skargę [...] Zakładów Odlewniczych "[...]" S.A. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowę. W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi "[...]" Sp. z o.o. w K. na zamierzenie budowlane polegające na budowie zespołu mieszkaniowego składającego się z pięciu budynków mieszkalnych B1, B2, B3, B4 i 85, garaży podziemnych wielostanowiskowych, wraz z wewnętrznym układem komunikacyjnym, parkingami, siecią CO, liniami energetycznymi Nn, wraz ze stacją trafo, małą architekturą, ukształtowaniem terenu i zielenią oraz wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., CO i elektrycznymi przy ul. [...] na działkach nr: [...],[...] i części działki [...] oraz na dz. nr [...] (wjazdy) obręb [...] Kraków – [...] w K.. Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej Krakowskie Zakłady Odlewnicze "[...]", decyzją z [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego w dniu 23 marca 2006 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna, która miała na celu wyjaśnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak i innych wątpliwości wynikłych w trakcie prowadzonych w niniejszej sprawie postępowań administracyjnych. Ponieważ osoby będące stronami postępowania zgłosiły się na rozprawę, a przepis art. 94 k.p.a. dotyczy stron postępowania, organ administracji uznał, że brak innych osób, które zbyt późno odebrały zawiadomienie o rozprawie, nie stanowił przesłanki do odroczenia terminu rozprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań. Organ wskazał, że zakres ingerencji organu administracji w projekt budowlany sprecyzowany został w art. 35 ust. 3 cyt. ustawy, zaś za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Organ odwoławczy odpowiadając na zgłaszane w trakcie postępowania administracyjnego zarzuty wyjaśnił, że w ramach postępowania odwoławczego osoby uznane za strony, jak i ich pełnomocnicy, mieli możliwość wielokrotnego zapoznania się z całością akt administracyjnych zgromadzonych w postępowaniach I i II instancji. Odnosząc się do zastrzeżenia związanego z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że w sposób prawidłowy został określony zarówno obszar oddziaływania obiektu jak i właściwie określono strony postępowania, dopuszczając do udziału wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych działek znajdujących się w tym obszarze. Spadkobiercy W. K., ujawnionego w księgach wieczystych jako właściciela dz. ewid. nr [...] i [...], nie są stronami postępowania, bowiem działki te zostały znacjonalizowane i stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Odnosząc się do zastrzeżeń odwołującego związanych ze skażeniem gruntu na terenie, na którym realizowana ma być inwestycja podano, że na zlecenie inwestora firma [...] Sp. z o.o. wykonane zostało we wrześniu 2005 r. – po przeprowadzeniu specjalistycznych badań – opracowanie pt. "Sprawozdanie z rozpoznania stanu środowiska gruntowo-wodnego w związku ze zmianą sposobu użytkowania gruntu na terenach działek nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w K.". Zdaniem autorów opracowania, badania te pozwoliły zakwalifikować teren objęty inwestycją jako spełniający wymogi rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z 9 września 2002 r. w sprawie standardów ziemi w zakresie zawartości ropopochodnych dla terenów grupy "B". Odnośnie zarzutu dotyczącego wskazanego w części opisowej projektu budowlanego przekroczenia 300 miejsc postojowych i związanej z tym konieczności zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji, organ odwoławczy przyjął za wystarczające wyjaśnienie, iż jest to błąd pisarski, który został poprawiony i wskazał, że w pkt 3.7 części opisowej do projektu zagospodarowania terenu została zbilansowana ilość miejsc postojowych na 299 miejsc (276 w garażach i 23 na parkingach). Organ odwoławczy stwierdził zatem, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny. Wykonany został przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązania nie naruszają wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wyjaśniono, że nie oceniano zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem w okresie rozstrzygania niniejszej sprawy, plan taki nie obowiązywał. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich i wskazał, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe wyczerpuje wymogi zawarte w art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Skargę od powyższej decyzji złożyła Spółka Akcyjna [...] Zakłady Odlewnicze "[...]" zarzucając m.in. przyjęcie przez organ, że nie ma konieczności zawiadomienia stron o całości zebranego materiału dowodowego; uznanie, że wszystkie podmioty będące stroną postępowania brały w nim udział oraz niewłaściwe ustalenie kręgu stron postępowania, a także wyznaczenie niezgodnie z art. 92 i 94 § 2 kpa terminu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 750/06, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ w niniejszej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd powołując treść przepisów art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi "[...]" Spółce z. o.o. w K. na przedmiotową inwestycję zobowiązany był sprawdzić warunki zawarte w w/w przepisach Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu są zgodne z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 maja 2005 r., inwestor złożył oświadczenie stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, do projektu zostały dołączone oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wymienionych mediów i przyłączeniu projektowanych obiektów do sieci wymienionych w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy oraz przyłączeniu do dróg lądowych, sam projekt został sporządzony przez osoby uprawnione, a ich kwalifikacje zostały potwierdzone dokumentami wymaganymi zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron przyjmując, że nie wchodzą do niego następcy prawni W. K., mimo że jest on ujawniony w księdze wieczystej jako właściciel działek nr [...] oraz nr [...], zaś przedłożone w aktach administracyjnych dokumenty w sposób jednoznaczny pozwalają przyjąć, że własność w/w działek nabył Skarb Państwa. Jak ustalił Sąd, Przedsiębiorstwo K. W. –[...], K. ul [...] i "[...]" Sp. z .o.o. Obróbka i Montaż Maszyn, K. ul. [...] zostało przejęte na własność Państwa na podstawie orzeczenia nr 6 Ministra Przemysłu Ciężkiego z 2 grudnia 1949 r. (M.P. z 5 stycznia 1950 r. Nr A-1, poz. 8), wydanego na podstawie art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ustawy z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. RP Nr 3, poz. 17). Ze sporządzonego w dniu 26 czerwca 1950 r. przez arch. J. M. protokołu "Oszacowania parcel i budynków wchodzących w skład fabryki [...] W. K. i warsztatów mechanicznych "[...]" Sp. z. o.o. w K., ul. [...]" wynika, że w skład ww. kompleksu fabrycznego wchodziła parcela I kat. [...]. Z wyciągu odpisu z Lwh 98 gm. Dąbie, prowadzonego dla dz. [...] wynika, że działka ta była zabudowana budynkiem fabrycznym. Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych potwierdzonej kserokopii wykazu synchronizacyjnego dla działek nr [...] i [...], sporządzonego w 18 października 2004 r. (Nr ks. Rob. 93/04), działka I kat. 1061 o pow. 155 m kw. uległa podziałowi na działkę [...] o pow. 34 m kw. i działkę [...] o pow. 121 m kw., a następnie działka [...] przekształciła się w dz. ewid. [...], natomiast działka [...] w dz. ewid. [...]. Sąd uznał, że o ile zmiana stanu prawnego (własność) nastąpiła z mocy prawa to wpis dokonany w księdze wieczystej ma jedynie charakter deklaratoryjny, ponieważ zmiana własności następuje z mocy prawa i jest skuteczna wobec wszystkich, niezależnie od treści wpisu w dziale drugim księgi wieczystej. W szczególności dotyczy to przejścia własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na mocy ustawy nacjonalizacyjnej – jak to miało niniejszej sprawie – które następuje z mocy prawa bez względu na treść wpisu w księdze wieczystej oraz treść domniemania z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece i może być podniesione w każdej sprawie. Sąd stwierdził, że zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym w piśmie – wyjaśnieniu architekta G. S. (projektanta budynków mieszkalnych przedmiotowego przedsięwzięcia) z 3 grudnia 2007 r., dopuszczonym jako dowód na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 11 grudnia 2007 r., windy elektryczne, bez maszynowni, przewidziane w pkt 5.6 część I projektu architektoniczno-budowlanego dla budynków B3 i B4, to dźwigi z wyciągarkami bezreduktorowymi. W praktyce dźwigi z wyciągarkami bezreduktorowymi nazywane są dźwigami elektrycznymi bez maszynowni i ten termin został użyty w zatwierdzonym projekcie. W konsekwencji zgodnie z treścią § 196 ust. 3 w zw. z ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia zastosowanie dźwigów elektrycznych bez maszynowni tzn. dźwigów z wyciągarkami bezreduktorowymi oznacza, iż mogą one być zamontowane w szybach znajdujących się w budynkach wielorodzinnych bez konieczności projektowania i wykonania dylatacji pomiędzy szybami wind i ścianami oraz stropami budynków. Powyższa terminologia znajduje potwierdzenie w załączonym wydruku komputerowym zawierającym informacje Polskiego Stowarzyszenia Producentów Dźwigów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – podnoszonych zarówno w odwołaniu jak w skardze – w szczególności dyspozycji z art. 9, 10 § 1 i 15 k.p.a. Sąd stwierdził, że jakkolwiek w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, to w ocenie Sądu naruszenia te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy powiadomienie o terminie wyznaczonym do zapoznania się z aktami postępowania pełnomocnik strony skarżącej odebrał w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej czyli [...] 2006 r. tym niemniej nie można stwierdzić, że w związku z tym strona, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, co stanowiłoby naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. bowiem strona skarżąca miała możliwość przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich odpisów, co wynika ze składanych w toku sprawy – także przez organem I instancji – pisemnych wyjaśnień i dowodów. Nadto Sąd stwierdził, że w dniu 20 stycznia 2006 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego zapoznawał się z aktami sprawy i nie złożył wniosku o przedłużeniu terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów. Inne uchybienia polegające na niedochowaniu siedmiodniowego terminu w zawiadomieniu stron o rozprawie administracyjnej przed organem odwoławczym nie wpłynęło, w ocenie Sądu, na możliwość uczestniczenia zainteresowanych, w rozprawie. Sąd wskazał, że w odniesieniu do skarżącego zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone 6 dni przed terminem rozprawy, natomiast jak wynika z przedłożonego protokołu rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w dniu 23 marca 2006 r., skarżący nie miał żadnych zastrzeżeń związanych z udostępnianych mu materiałów sprawy w postępowaniu odwoławczym. Nie wykazał również, iż powyższe uchybienia miały wpływ na wynik niniejszej sprawy. W ocenie Sądu nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, została przeprowadzona rozprawa administracyjna w dniu 23 marca 2006 r. Niezasadny jest także zarzut naruszenia dyspozycji z art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazując przesłanki, którymi się kierował rozpoznając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, wskazując dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odnośnie zarzutu dotyczącego skażenia gruntu na terenie działek, na których planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji Sąd uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie w świetle wyników uzyskanych w badaniach przeprowadzonych we wrześniu 2005 przez [...] Sp. z o.o. na zlecenie inwestora. Sąd podkreślił, że na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 23 marca 2004 r. inwestor, działający równocześnie jako Prezes Zarządu [...] Sp. z. o.o oświadczył, że nie wyrazi zgody na zabudowę w/w nieruchomości w sposób nieuwzględniający przedmiotowej inwestycji na dz. nr [...],[...] i [...]. Powyższe zostało potwierdzone pismem [...] Sp. z. o.o. z 16 stycznia 2006 r. skierowanym do Wydz. Architektury i Urbanistyki UM Krakowa. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skargi odnoszący się do wskazanego w części opisowej projektu budowlanego przekroczenia 300 miejsc postojowych i związanej z tym konieczności zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji, ponieważ - jak wskazał inwestor w pkt 3.7 części opisowej do projektu zagospodarowania terenu - ilość miejsc postojowych została zbilansowana na 299 miejsc (276 w garażach i 23 na parkingach). W ocenie Sądu za wystarczające należy uznać wyjaśnienie inwestora – przyjęte również przez organy – iż w przedmiotowym projekcie na skutek błędu wskazano 308 miejsc postojowych, a następnie ww. pomyłkę poprawiono, nie jest natomiast zadaniem organów dochodzić czy inwestor nie kierował się innymi motywami, gdy wskazał w projekcie 299 miejsc postojowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła Spółka Akcyjna [...] Zakłady Odlewnicze "[...]", reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Wojewoda Małopolski błędnie uznał, że wszystkie podmioty będące stroną postępowania brały w nim udział i udostępnione zostały im do wglądu materiały dowodowe; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż strony postępowania nie zostały zawiadomione o całości zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy przed wydaniem decyzji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w zw. z art. 92 k.p.a. i art. 94 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ wyznaczył rozprawę administracyjną w taki sposób, aby nie było możliwe zachowanie 7-dniowego terminu do otrzymania wezwania przez osoby, których udział w rozprawie organ uznał za uzasadniony i nieodroczenie terminu rozprawy z uwagi na doręczenie dowodu wezwania na jeden dzień przez wyznaczonym terminem rozprawy; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przyczyn, dla których Sąd uznał, iż spadkobiercy Władysława K. nie są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, pomimo tego, iż w świetle orzecznictwa NSA "zasada wyrażona w art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach". II. Przepisów prawa materialnego: 5) § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez niewłaściwą interpretację oraz błędne zastosowanie i uznanie, że zaprojektowana przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. ilość miejsc parkingowych nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko; 6) art. 101 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz błędne zastosowanie i uznanie, że z przepisu tego nie wynika obowiązek badania przez organ czystości gleby i ziemi; 7) § 1 ust. 2 w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi w związku z art. 101 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez niewłaściwą interpretację i jego błędne zastosowanie i uznanie, że nieruchomość, na której ma być prowadzona inwestycja nie jest zanieczyszczona; 8) § 196 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie i przyjęcie, że w budynkach oznaczonych jako B3 i B4 zostały zastosowane właściwe rozwiązania dotyczące szybów windy; 9) § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie i przyjęcie, że budynki zostały usytuowane w prawidłowej odległości od granicy działki sąsiedniej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił podnoszonego przez skarżącą Spółkę zarzutu naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich podmiotów mających prawo do brania udziału w postępowaniu w charakterze strony, oraz nie zawiadomieniu ich o toczącym się postępowaniu. Sąd I instancji uznał, iż ustalony przez organ administracji krąg stron postępowania pozostaje w sprzeczności ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji z zapisem widniejących w ewidencji gruntów prowadzonej dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...], obręb [...]– K.. Skarżący wskazał, iż zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Skutkiem powyższego działania, następcom prawnym W. K. został odmówiony udział w postępowaniu w charakterze strony, co pozostaje w sprzeczności z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 10 § 1 k.p.a. a więc obie zaskarżone decyzje administracyjne zapadły przy podstawie wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca Spółka wskazała, że z orzecznictwa Sądów wynika, iż dopuszczalne jest obalenie domniemania wynikającego z art. 3 ustawy o księgach wieczystych w każdym postępowaniu, w oparciu o wszelkie dostępne środki dowodowe. Stanowisko to dotyczy jedynie postępowania toczącego się przed sądem cywilnym. Natomiast kwestia dopuszczalności obalenia domniemania z art. 3 w postępowaniu administracyjnym została negatywnie przesądzona. Skarżąca Spółka przyjęła, iż aby można było uznać Skarb Państwa za właściciela działek nr [...] i [...], obręb [...] – K. znajdujących się w obszarze inwestycji spółki [...] Spółka z o.o. musiałby zostać dokonany odpowiedni wpis w księdze wieczystej Kw nr KR 1 P/00002209/4 a w jego konsekwencji dokonana zmiana w ewidencji gruntów. W skardze kasacyjnej wskazuje się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt I OPS 2/07, w której Sąd rozstrzygnął kwestię, czy przejęciu przez Skarb Państwa podlegały również niestanowiące własności przedsiębiorstwa, nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorstwa na podstawie umowy dzierżawy lub najmu. Rozstrzygając powyższy problem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie było możliwe znacjonalizowanie nieruchomości funkcjonalnie związanych z przedsiębiorstwem, które przedsiębiorstwo jedynie dzierżawiło lub wynajmowało. Wobec powyższego skarżąca Spółka wskazała, iż stanowisko organu administracyjnego, a następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmawiającego przymiotu strony następcom prawnym W. K. nie było prawidłowe. Sąd uznał za wystarczające, iż w projekcie na skutek błędu wskazano 308 miejsc postojowych, a następnie pomyłkę tę poprawiono. W ocenie skarżącej Spółki dokonana przez spółkę [...] zmiana miała na celu wyłączenie ominięcie wymagań prawnych z zakresu ochrony środowiska. W związku z przekroczeniem 300 miejsc parkingowych inwestycja winna być zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzegł, iż doszło do nieprawidłowości w doręczeniu zawiadomienia o terminie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 23 marca 2006 r., jednak w ocenie Sądu skarżąca Spółka nie wykazała, iż uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, zaś z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wynika, iż wystarczające jest uprawdopodobnienie tego wpływu, a nie udowodnienie. Spółka wskazała, iż nieprawidłowe zawiadomienie jej o terminie rozprawy uniemożliwiło należyte przygotowanie się do niej (s. 7 uzasadnienia skargi – w aktach sprawy). W zakresie zarzutu dotyczącego zanieczyszczenia gruntu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w ogóle do argumentu, iż znajdujące się na terenie planowanej inwestycji elementy takie jak przyziemia rozebranych hal – posadzki granitowe, kostka granitowa, nasypy niekontrolowane, podziemne konstrukcje betonowe mają wpływ na stan czystości gleby i ziemi. W trakcie rozbiórki ww. elementów istnieje możliwość przenikania skażeń tam występujących bezpośrednio do gleby i ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za wystarczające oświadczenie G. S. pełnomocnika spółki GEO. W ocenie skarżącej Spółki rodzaj zaprojektowanych wind powinien wynikać bezpośrednio, w sposób jasny z projektu budowlanego, w przeciwnym razie nie sposób zweryfikować, czy windy zostały zrealizowane zgodnie z projektem. Skarżąca Spółka zauważyła, że spółki [...] i [...] to dwie różne osoby prawne. W związku z tym nie jest zrozumiałym argument, iż to, że współużytkownik wieczysty działki sąsiedniej (spółka [...]) wyraża zgodę na realizację inwestycji przez [...] z naruszeniem przepisów wskazanego rozporządzenia ma powodować, iż zarzut naruszenia § 12 i § 13 rozporządzenia nie zasługuje na uwzględnienie. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania "[...]" Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, wobec niedopuszczalności drogi sądowej (art. 221 p.p.s.a.) wobec sporządzenia skargi przez radcę prawnego oraz uiszczenia przez skarżącą Spółkę stałego wpisu od skargi na podstawie art. 220 § 1, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku interesu prawnego po stronie wnoszącej skargę kasacyjną Spółki bowiem skarżącej w rzeczywistości nie przysługuje prawo zabudowy nieruchomości przy ul. Mogilskiej 71a (tj. nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę) w rozumieniu art. 4 ustawy – Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami. Oznacza to, że strona skarżąca precyzując zarzuty skargi kasacyjnej wyznacza jej granice. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Wojewody Małopolskiego zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi "[...]" Spółka z o.o. w K. pozwolenia na budowę zespołu pięciu budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą. Skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę [...] Zakładów Odlewniczych "[...]" S.A. w K. oparta została na obu podstawach prawnych art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podkreślić, że skuteczność skargi kasacyjnej wymaga, by zgłoszone w niej zarzuty dotyczyły naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę. Pozbawione zasadności są zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie przez Sąd orzekający art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 7, 10 § 1, art. 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 9, 10 i 15 k.p.a. a nadto z art. 92 i 94 § 2 k.p.a. Wbrew zarzutom wyżej wskazanym stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadą wynikającą z art. 134 p.p.s.a. braku związania zarzutami i wnioskami skargi dokonał bardzo wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Ocena ta potwierdza zgodność z wymogami prawa budowlanego decyzji organów obu instancji, nie stwierdza się także naruszenia przepisów postępowania, któryby mogły mieć wpływ istotny na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd podzielił stanowisko organów w zakresie ustaleń kręgu stron postępowania, co jest zgodne z regulacją art. 28 § 2 prawa budowlanego. Ponadto ustosunkował się w sposób szczegółowy do zarzutu strony skarżącej dlaczego nie są uczestnikami niniejszego postępowania inwestycyjnego następcy prawni W. K., który był właścicielem "[...]" K. oraz Spółki z o.o. "[...]" K., które zostało przejęte na własność Państwa na podstawie art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. RP Nr 3, poz. 17). Mimo szczegółowych wyjaśnień organów i oceny tej kwestii przez Sąd pierwszej instancji zarzut wadliwego ustalenia stron postępowania przez pominięcie udziału następców prawnych W. K. został powtórzony w skardze kasacyjnej. Stwierdzić należy całkowitą niezasadność tego zarzutu, który w żadnym razie nie służy stronie skarżącej. Strona postępowania sądowoadministracyjnego może podnosić zarzuty dotyczące wyłącznie jej interesu prawnego – czyli interesu własnego, indywidualnego. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O interesie prawnym mówimy wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Utrwalone jest stanowisko doktryny oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub obowiązku (vide wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., OSP 2005, z. 11, poz. 128 z glosą W. Chróścielewskiego). W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie może w niniejszej skardze kasacyjnej kwestionować ani podnosić zarzutu braku udziału w postępowaniu określonych wg swego uznania stron postępowania, ani przed organami administracji, ani w postępowaniu sądowym. Ta sama ocena odnosi się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 9, 10, 15, 92 i 94 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem skarżący nie wykazał w żaden sposób, by zostały naruszone jego interesy prawne ani na czym to naruszenie miałoby polegać. Uzupełniająco do zarzutu o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wyjaśnić, iż od dnia 11 lipca 2003 r., tj. wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) obowiązuje regulacja prawna, zgodnie którą zamiast dotychczasowego wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przewidziane jest złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 233 k.k.). Organ administracji nie ma, co do zasady, kompetencji do tego by badać prawdziwość złożonego oświadczenia w tym przedmiocie. Gdy organ nabierze wątpliwości do oświadczenia powinien zwrócić się do organów ścigania by zbadały prawdziwość oświadczenia w kontekście odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Jeśli więc w toku postępowania administracyjnego organ nie bada tytułu prawnego inwestora do terenu objętego usytuowaniem inwestycji – tym bardziej nie bada tytułu prawnego do terenów, którymi władają inne podmioty uczestniczące w postępowaniu o pozwolenie budowlane. Brak więc podstaw prawnych by strona skarżąca w zarzutach skargi kasacyjnej kwestionowała udział bądź brak udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym innych podmiotów, co uczyniła w zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Także w aspekcie legitymacji skargowej strony skarżącej za niezasadne należy uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Skarżąca nie ma żadnego interesu prawnego by kwestionować rozwiązania projektu budowlanego w zakresie szybów wind w budynkach B3 i B4. Jak bowiem ustalono w sprawie zaplanowane rozwiązania wind są stosowane w budownictwie i akceptacja projektu budowlanego przewidującego określone rozwiązanie w prawie budowlanym i w sztuce budowlanej może przysługiwać inwestorowi a kontrola zgodności rozwiązań technicznych z prawem budowlanym należy do organów oraz Sądu. Nie przysługuje takie uprawnienie skarżącemu. Co do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał ich bezzasadność. Odniósł się do nich wyczerpująco Sąd pierwszej instancji, który ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi. Ocena Sądu pierwszej instancji zasługuje na aprobatę, bowiem z projektu budowlanego wynika, iż przewiduje on 299 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. zamiast wcześniej wykazanych ponad 300 stanowisk. Skoro przepis § 3 ust. 1 pkt 53 stanowi, iż garaże lub parkingi samochodowe dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – to wymogu tego nie zawiera przedmiotowa inwestycja. Odrębne stanowisko skarżącego nie zostało niczym udowodnione, brak bowiem przesłanek do przyjęcia, iż przewiduje się więcej niż 300 miejsc garażowych przez inwestora. Także strona skarżąca nie podważyła, wydanej przez zespół specjalistów opinii, która po przeprowadzonych badaniach stwierdza, iż grunt na terenach objętych realizacją zamierzonej inwestycji budynków mieszkalnych spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości ziemi. Możliwa jest zmiana użytkowania gruntu zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 maja 2005 r. Nieprawdziwy jest zarzut naruszenia przepisów wskazanych w pkt 6 i 7 ust. II skargi kasacyjnej. Kontrolując decyzję o pozwoleniu na budowę Sąd pierwszej instancji zbadał zgodność decyzji z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie usytuowania budynków jak i ich oświetlenia w aspekcie § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie stwierdzono naruszenia ww. przepisów i oceny tej nie podważyła strona skarżąca, która nawet nie wyjaśniła w uzasadnieniu na czym opiera swój zarzut nieprawidłowej wykładni § 12 i 13 wskazanego rozprowadzenia. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie stwierdził, iż zachowano wymagane § 12 odległości planowanych budynków od granicy. Co do § 13 wg ustaleń Sądu orzekającego wynika, iż brak budynków na działkach sąsiednich w stosunku do budynków planowanych, by stanowiły one obiekty przesłaniające. Z powyższych rozważań wynika, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne i w żadnym stopniu nie podważyły prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji stwierdzającego, iż zaskarżana decyzja nie narusza prawa. Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej z mocy art. 184 p.p.s.a.