II OSK 684/13

Dnia 8 października 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 49/12 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r., II SA/Kr 49/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie oddalił skargę J. F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego (PINB) w Krakowie nakazał J. F., jako inwestorowi, wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego mającego w ocenie organu charakter stajni dla zwierząt o wymiarach 20 x 3 m i wysokości 1,8 m, zlokalizowanego na działce [...] w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na ustalenia dokonane w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 11 września 2008 r. Stwierdzono wówczas, że na terenie działki nr [...] w [...], której właścicielem jest J. F., wybudowanych jest kilka obiektów o konstrukcji drewnianej, w tym obiekt drewniany, będący przedmiotem niniejszego postępowania (oznaczony w protokole oględzin – "klatki dla zwierząt" nr [...]). Przedmiotowy obiekt posiada konstrukcję drewnianą zamocowaną w gruncie, ściany częściowo obite deskami, częściowo ażurowe z dachem płaskim jednospadowym. Wymiary obiektu po obrysie zewnętrznym wynoszą: 20,0 x 3,0 m i wysokość ok. 1,80 m. Przedmiotowy obiekt służy inwestorowi, jako stajnia do przechowywania zwierząt, tj. koni i kóz. Ponieważ nie ma możliwości legalizacji wykonanej samowoli budowlanej z uwagi na niezgodność inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, PINB w Krakowie nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołał się J. F., zarzucając jej naruszenie art. 48, art. 49b ust. 1, art. 51, art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest stajnią, lecz obiektem małej architektury - obiektem służącym do codziennego utrzymania porządku. MWINB w Krakowie decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej uPb) uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji w całości i nakazał J. F. jako inwestorowi, właścicielowi działki nr ewid. [...] w [...] wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego - grupy klatek dla zwierząt potocznie nazwanej "stajnią" o wym. 20 m x 3 m i wysokości 1,80 m, oznaczonego na potrzeby niniejszego postępowania przez MWINB nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w [...]. MWINB w Krakowie wbrew zarzutom odwołania podzielił w całości stanowisko organu l instancji wyrażające się w kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako budowli (art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb), a nie jak wskazuje skarżący wyłącznie jako obiektu małej architektury (art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 uPb). Na wzniesienie tej budowli J. F. nie posiada pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003 r. oraz rozporządzeniem Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wdrożenia procedury legalizacji spornej inwestycji i konieczność nałożenia nakazu rozbiórki spornego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 uPb. Korekta rozstrzygnięcia wynikała z nieprecyzyjnej identyfikacji przedmiotu rozbiórki. Powyższą decyzję zaskarżył do WSA w Krakowie J. F., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 48, art. 49b ust. 1, art. 51, art. 82 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 uPb oraz przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 68, art. 77 i art. 79 K.p.a. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi J. F. podniósł, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został w postępowaniu administracyjnym całkowicie błędnie uznany za stajnię. Skarżący wskazał, że obiekt jest on obiektem małej architektury - obiektem służącym codziennemu utrzymaniu porządku. W innym miejscu skargi wskazał natomiast, że obiekt ten jest wodotryskiem. Organy naruszyły prawo nie przeprowadzając prawidłowo postępowania wyjaśniającego, w tym z udziałem samego skarżącego, a wadliwie ustalając charakter obiektu naruszyły prawem przewidziane kompetencje do wydania nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę MWINB w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Krakowie wskazał w pierwszej kolejności, że prowadzenie postępowania legalizacyjnego nie było możliwe, gdyż jak prawidłowo ustaliły organy (między innymi na podstawie wypisu z ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawionego przez Wójta Gminy Zabierzów) samowolnie wybudowany obiekt budowlany, którego rozbiórkę nakazano, jest niezgodny z ustaleniami tego planu. Sąd I instancji podzielił pogląd organu co do zakwalifikowania "grupy klatek dla zwierząt potocznie zwanej stajnią" jako budowli, określonej w art. 3 pkt 3 uPb, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 uPb. Decydują o tym znaczne wymiary (ok. 60 mkw.) oraz fakt, że obiekt ten stanowi całość techniczno-użytkową. Przywołano w uzasadnieniu powierzchnie obiektów budowlanych opisanych dyspozycją art. 29 uPb, na które nie ma potrzeby uzyskiwania pozwolenia na budowę, w ocenie sądu a quo powierzchnia przedmiotu sprawy administracyjnej znacząco przewyższa tam wskazane wartości. W konsekwencji sąd I instancji stwierdził, że skoro obiekt będący przedmiotem postępowania został prawidłowo zakwalifikowany jako budowla, postępowanie zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów proceduralnych (w tym aspekcie oceniono jako niewadliwe dokonane oględziny bez uwzględnienia wniosku inwestora o ich odroczenie na skutek urlopu strony), należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skargą kasacyjną, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, J. F. zaskarżył ww. wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: art. 3 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 pkt 4 oraz art. 3 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 3 pkt 3 uPb poprzez błędne ich zastosowanie polegające na nie uznaniu przedmiotowego obiektu za obiekt małej architektury, art. 48, "art. 49b ust. 1 82 ust. 1 oraz 83 ust. 1" uPb poprzez błędne uznanie, iż powyższe przepisy mają zastosowanie w sprawie przedmiotowego obiektu, art. 29 uPb poprzez błędne uznanie, iż wyłączenie zawarte w tym przepisie nie dotyczy niniejszego stanu faktycznego, - § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r., poprzez błędne uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż przedmiotowy obiekt stanowi obiekt małej architektury. Zważywszy na powyższe wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 3. zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie obiekt będący przedmiotem zaskarżonej decyzji został całkowicie błędnie uznany przez organ I instancji za stajnię. Do takich nieprawidłowych ustaleń doszło na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organy administracyjne, które doprowadziły do błędnego zastosowania prawa materialnego zarówno przez te organy jak i przez sąd I instancji. Skarżący podkreśla, że obiekt będący przedmiotem zaskarżonej decyzji wbrew ustaleniom postępowania dowodowego nie jest "stajnią", lecz obiektem małej architektury - obiektem służącym codziennemu utrzymaniu porządku. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, obiekt należy do obiektów małej architektury, które nie wymagają uzyskania ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie w sprawie "mamy do czynienia z szeregiem klatek nie związanych z gruntem stanowiących obiekt małej architektury". J. F. wskazuje również, że znamienne jest, iż organ administracyjne nie przedstawił w decyzji żadnego uzasadnienia dla swego arbitralnego uznania przedmiotowego obiektu za stajnię. W szczególności brak jest ustalenia czy w przedmiotowym urządzeniu kiedykolwiek przebywały konie, a tylko wtedy obiekt może być uznany za stajnię. Pomimo tego braku sąd I instancji uznał postępowanie dowodowe prowadzone przez organy administracyjne za prawidłowe. Nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania strony na okoliczność przeznaczenia przedmiotowego obiektu, czego nie mogło zrekompensować udział w postępowaniu pełnomocnika skarżącego. Zdaniem skarżącego, w konsekwencji błędnie uznano, że w nie ma w tym przypadku zastosowanie przepisu art. 29 ust 1 i 2 uPb, co w niniejszym stanie faktycznym skutkowało brakiem obowiązku zgłoszenia określonego w art. 30 ust. 1 uPb. W stosunku do obiektu tej kategorii w ocenie skarżącego może być jedynie zastosowane wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 uPb, nie zaś decyzja o likwidacji samowoli budowlanej poprzez jej rozbiórkę. Już po wniesieniu skargi kasacyjnej wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgłosiło [...] (dalej: Stowarzyszenie) przyłączając się do twierdzeń i zarzutów skarżącego kasacyjnie. Wywodząc posiadanie interesu prawnego w sprawie wskazano, że Stowarzyszenie nie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym, a oddalenie skargi kasacyjnej J. F. skutkować będzie rozbiórką obiektów będących siedzibą Stowarzyszenia. Do wniosku dołączono wypis z Krajowego Rejestru Sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. W pierwszej kolejności wymaga rozpatrzenia wniosek [...] (dalej: Stowarzyszenie) o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika. We wniosku Stowarzyszenie wywodzi, że ma interes prawny w sprawie, podnosząc iż jego siedziba mieści się pod adresem [...] ul. [...], tj. na terenie działki, na której zlokalizowany jest obiekt objęty zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 33 § 2 Ppsa "Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie". Ponieważ w zakresie wniosku orzeka Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie nie przysługuje. Zdaniem Sądu Stowarzyszenie nie wykazało posiadania interesu prawnego do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Twierdzenie odnośnie skutku decyzji o nakazie rozbiórki w aspekcie siedziby Stowarzyszenia jest chybione, gdy uwzględnić, że przedmiotem nakazu rozbiórki jest budowla – zespół klatek dla zwierząt. Nawet gdyby zaakceptować argumentację J. F., że w rzeczywistości to obiekt małej architektury, a wnioskujące Stowarzyszenie przyłączyło się do tej argumentacji, także i z tego powodu nie dostrzega Sąd interesu prawnego Stowarzyszenia w sprawie sądowoadministracyjnej. Z powyższych względów postanowiono odmówić dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, z tego względu wywodzenie w jej uzasadnieniu o wadliwym prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organy, skoro nie postawiono sądowi I instancji z kolei zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jest bezprzedmiotowe. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że przepisy prawa nie przewidują możliwości skutecznego stawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, jeżeli z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wadliwie, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie konkretnie normy postępowania zostały naruszone przez sąd w procesie kontroli legalności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., II OSK 1881/12, LEX nr 1457701). Wprawdzie formalnie strona skarżąca kasacyjnie powołała się na obie podstawy kasacyjne z art. 174 Ppsa, jednak nie wskazano jakichkolwiek przepisów postępowania, którym miałby uchybić WSA w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny będąc co do reguły związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować czy konkretyzować zarzutów skargi, bądź też ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna w zakresie wniosków została sformułowana w sposób wykluczający ich uwzględnienie w całości. Uwzględniając pierwsze z żądań, polegające na uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby uwzględnić zarazem żądania wymienionego w pkt 2 wniosków skargi kasacyjnej, tj. uchylenia decyzji organów obu instancji. Wyłącznie w przypadku opisanym dyspozycją art. 188 Ppsa, tj. jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że w tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Tylko zatem, gdyby podzielić podniesione przez J. F. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, dopuszczalne byłoby uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie i rozpoznanie skargi, a w efekcie uchylenie decyzji obu instancji. W ocenie Sądu zarzuty skargi kasacyjnej są jednak nieusprawiedliwione. Istota sprawy sprowadza się do trafności zakwalifikowania przez sąd wojewódzki w ślad za organami nadzoru budowlanego przedmiotu sprawy administracyjnej z punktu widzenia trafności zastosowania podstawy materialnoprawnej dla orzeczenia o nakazie rozbiórki. Organy nadzoru budowlanego zgromadziły w wyniku podjętego postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy, w którym trafnie opisano konstrukcję obiektu, ujętego następnie w rozstrzygnięciach decyzji I i II instancji. Obiekt ten to grupa połączonych ze sobą klatek dla zwierząt, o wymiarach 20 m x 3 m i o wysokości 1,8 m, potocznie nazwana stajnią. Ustalenie przeznaczenia obiektu zostało dokonane m. in. w trakcie oględzin działki z udziałem pełnomocnika strony, w protokole z 11 września 2008 r. opisano że jest to obiekt "do przechowywania zwierząt – koza, koń, - klatki drewniane i stalowa nie związane z gruntem". Obiekt ten znajduje się na działce w [...], na której zlokalizowano szereg innych obiektów, wykorzystywanych do działalności gospodarczej inwestora pn. "[...]". Ustalenia oględzin opisane w protokołach zostały uzupełnione materiałem fotograficznym. Niesporne jest, że na wzniesienie powyższego obiektu J. F. nie posiadał pozwolenia na budowę. Trafnie sąd wojewódzki w ślad za orzekającymi organami zakwalifikował przedmiot postępowania, jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b uPb, skoro wypełnia on znamiona budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie jest to obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 uPb. Pod pojęciem małej architektury rozumie się "niewielkie obiekty", a w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury. To także posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej oraz użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że żadnego z celów określonych w art. 3 pkt 4 uPb obiekt budowlany ujęty rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji nie realizuje. Zasadnie także sąd I instancji posłużył się przyrównaniem powierzchni tych obiektów budowlanych, które zostały wymienione w art. 29 ust. 1 uPb, a nie wymagają pozwolenia na budowę, w kontekście trafnej oceny, że skoro obiekt objęty zaskarżoną decyzją zajmuje 60 m² powierzchni, to nie spełnia wymogu "niewielkiego obiektu". Uwagi powyższe prowadzą do wniosku, że nie jest trafny zarzut błędnej wykładni przepisów art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 oraz art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb, albowiem obiekt objęty zaskarżoną decyzją nie stanowi obiektu małej architektury. Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisów art. 48 i 29 uPb, to nie poddaje się on kontroli. Oba te przepisy składają się z kilku ustępów, dodatkowo art. 29 ust. 1 i 2 cyt. ustawy dzielą się na szereg punktów. Przywołać należy stanowisko prezentowane w judykaturze, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). W konsekwencji nie mógł odnieść skutku zarzut błędnego zastosowania tych przepisów. Nie mógł odnieść skutku także zarzut błędnego uznania, że zastosowanie w sprawie ma przepis art. 49b ust. 1 uPb, skoro ten przepis nie został powołany przez MWINB w Krakowie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, nadto nie był on przywoływany i poddany wykładni przez sąd I instancji. W skardze kasacyjnej nie wskazano ponadto w uzasadnieniu, w jaki sposób sąd wojewódzki miałby naruszyć przepisy art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 uPb stanowiące odpowiednio, że "Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów" oraz "Do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 40 ust. 2, art. 41 ust. 4, art. 44 ust. 1, art. 48-51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4, 7 i 8, art. 59, art. 59a, art. 59c ust. 1, art. 59d ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1 i 3, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71a, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1". Podobnie, a wbrew wymogom wynikającym z art. 176 Ppsa, nie wyłuszczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym ma polegać naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z 17 października 2006 r. To sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie poddają się kontroli, a jej braki nie podlegają sanacji. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna, jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.