II OSK 726/16

Dnia 21 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 568/15 w sprawie ze skargi P.W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 568/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, Starosta Wrzesiński decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 30 ust. 7 pkt 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla: przebudowy elektroenergetycznej napowietrznej sieci WN 110 kV relacji [...] (kat. obiektu XXVI), na działkach oznaczonych nr ewid.: [...], obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta Wrzesiński wskazał, że określił obszar oddziaływania obiektu i ustalił strony postępowania administracyjnego, które zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Inwestor w dniu 6 lutego 2015 r. przesłał organowi, drogą elektroniczną, informację o gabarytach projektowanych słupów. Z pisma wynika, że projektowany słup nr [...] ma powierzchnię podstawy 8,5 m2, słup nr [...] ma powierzchnię podstawy 7,16 m2, natomiast istniejące słupy nr [...] i nr [...] mają powierzchnię podstawy 5,6 m2. Zdaniem organu z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestycja jest zgodna ze środowiskowymi uwarunkowaniami realizacji przedsięwzięcia określonymi w ostatecznej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany spełnia warunki określone w ustawie – Prawo budowlane i innych przepisach. Pełnomocnik przedłożył oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Starosty roboty budowlane polegające na przebudowie sieci elektroenergetycznej nie wymagają wcześniejszego wydania decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego przebudowa sieci elektroenergetycznych jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga tylko zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Nie zmienia tego fakt procedowania przez organ tej konkretnej sprawy w trybie uzyskania pozwolenia na budowę. Wynika to z innych względów (art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy), przebudowa sieci elektroenergetycznej zaś co do zasady podlega tylko zgłoszeniu. Inwestycje celu publicznego niewymagające pozwolenia na budowę, zgodnie z uregulowaniami art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199) nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym organ uznał podnoszone w piśmie pełnomocnika skarżącego zagadnienia związane z decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji cele publicznego za bezprzedmiotowe dla prowadzonego postępowania. Starosta rozważył również kwestie związane z lokalizacją słupów na gruncie rolnym klasy III i związane z tym zagadnieniem wyłączenia z produkcji rolniczej, podnosząc, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na zwiększenie powierzchni fundamentów pod nowe słupy w stosunku do fundamentów słupów istniejących. Fakt ten nie ma jednak, zdaniem organu, znaczenia dla prowadzonego postępowania, ponieważ zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa budowa sieci na gruntach rolnych nie powoduje zmiany przeznaczenia gruntu, który w dalszym ciągu będzie zasadniczo wykorzystywany na cele rolnicze. Nie można więc mówić o wyłączeniu gruntu z produkcji, skoro zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1205 ze zm.) przez wyłączenie gruntu z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. do Wojewody Wielkopolskiego wniósł P. W. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Wojewody inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane zgodnie z oświadczeniem złożonym do wniosku, natomiast odnośnie działek o nr [...] prawo to wywodzi z decyzji Starosty Wrzesińskiego: z dnia [...] grudnia 2014 r. (znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]) zezwalającej inwestorowi na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr ewid. 61 w celu umożliwienia wykonania inwestycji celu publicznego – modernizacji linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji [...] na obszarze przedmiotowej nieruchomości o szerokości 8,8 m, długości 154,31 m i całkowitej powierzchni 1357,54 m2, wyznaczonym na załączniku graficznym do decyzji Starosty Wrzesińskiego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...]; z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], z rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta zezwala inwestorowi na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działki nr ewid. [...] i [...] w celu ukończenia modernizacji, tj. przeprowadzenia napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji [...] na obszarze działki nr [...] o szerokości 8,8 m, długości 272,21 m i całkowitej powierzchni wynoszącej 2397,43 m2, oraz na obszarze działki nr [...] o szerokości 8,8 m, długości 8,81 m i całkowitej powierzchni wynoszącej 70,89 m2, wyznaczonym na załączniku graficznym do decyzji Starosty Wrzesińskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślono, że złożenie ewentualnych skarg na powyższe decyzje nie wstrzymuje ich wykonania. Dla omawianej inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie m.in. sieci elektroenergetycznych, a w myśl art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199) nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. W konsekwencji gdy roboty budowlane objęte badanym wnioskiem pozwolenia na budowę nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) to inwestor nie jest zobligowany do załączenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego roboty budowlane objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę polegają na przebudowie sieci elektroenergetycznej w rozumieniu art. 3 pkt 7a w związku z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego. Skoro sieci techniczne jako budowla stanowią obiekt budowlany, rozumienie przebudowy takich sieci (art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego) powinno być interpretowane przy uwzględnieniu definicji przebudowy zawartej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Z powyższego organ wyciągnął wniosek, że na gruncie powyższego przepisu zmiana parametrów istniejącego obiektu budowlanego odnosi się do parametrów użytkowych lub technicznych, z wyłączeniem wymienionych w tym przepisie parametrów charakterystycznych, których zmiana wyklucza potraktowanie robót jako przebudowy. Jednakże o tym, jakie parametry charakterystyczne w zakresie podanym w tym przepisie (kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji) odnoszą się do konkretnego obiektu budowlanego decyduje rodzaj projektowanego do przebudowy obiektu. Zdaniem organu przyjęcie w sposób kategoryczny, że nawet nieznaczne zwiększenie powierzchni fundamentów słupów wsporczych czy wysokości słupów wsporczych, w omawianym przypadku, każdorazowo wpływa na zmianę parametru charakterystycznego istniejącego obiektu, nie znajduje uzasadnienia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059) sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Natomiast z definicji zawartej w pkt 1.3.1. Polskiej Normy PN-E-05100-1 wynika, iż elektroenergetyczna linia napowietrzna prądu przemiennego to urządzenie napowietrzne przeznaczone do przesyłania energii elektrycznej składające się z przewodów, izolacji, konstrukcji wsporczych, osprzętu oraz innych elementów wynikających ze sposobu pracy linii. W kontekście powyższego, zdaniem organu, wymiana słupów elektroenergetycznych na słupy innego typu w tym samym miejscu (pomimo zwiększenia powierzchni podstawy słupów) i samych linii elektroenergetycznych (na podobnego typu linie 110 kV) stanowi przebudowę sieci elektroenergetycznej. W szczególności bowiem nie nastąpi zwiększenie długości sieci elektroenergetycznej, czy też zwiększenie liczby słupów wsporczych (lub zmiana ich wysokości w sposób mogący sugerować rozbudowę sieci), a linia będzie miała nadal charakter linii 110 kV. Odnosząc się natomiast do zarzutu zwiększenia podstawy słupów i w związku z tym z koniecznością uzyskania ponownej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej Wojewoda Wielkopolski wskazał, że wymiana słupów spowoduje zwiększenie istniejących podstaw słupów w nieznaczny sposób (ok. 2–3 m). Uwzględnienie powyższego oraz charakteru inwestycji (wymiana słupów i związanej z nimi linii napowietrznej), zdaniem organu odwoławczego powoduje, że nie ma konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. wniósł P. W. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 568/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji publicznej, iż przedmiotowa inwestycja odpowiada wymogom stawianym przez prawo. W sytuacji zaś spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie dysponując "luzem decyzyjnym" obligowany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia przesłanek ustawowych. Sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegających na rozbudowie czy przebudowie. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwalał organom na wydanie pozytywnej decyzji, a w świetle tego materiału Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, ani przepisów procesowych przez organy obu instancji. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego prawidłowo organ pierwszej instancji wydał decyzję, zaś organ drugiej instancji utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd podkreślił, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż ani organy administracji ani sąd nie są upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje ich wyboru. Wbrew twierdzeniom skarżącego projektowana inwestycja polegająca na przebudowie linii energetycznej nie skutkuje zmianą przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze i nieleśne. Nie sposób twierdzić, iż na terenach do których w myśl art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należy stosować jej przepisy, na skutek powstania inwestycji w postaci przebudowy napowietrznej linii energetycznej nastąpiłaby zmiana powodująca brak możliwości prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej. Działalność rolnicza może być bez przeszkód prowadzona także na terenach wyposażonych w elementy infrastruktury technicznej do jakich należy linia elektroenergetyczna. Taka linia nie uniemożliwia a nawet nie utrudnia czerpania pożytków z gruntu, dlatego nie można mówić o skutku w postaci zmiany przeznaczenia gruntu rolnego. Ustawienie słupów i podwieszenie linii nie spowoduje wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, skoro zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączeniem gruntów z produkcji jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Sąd nie miał również wątpliwości, że przedmiotem sprawy jest przebudowa a nie budowa. Za uzasadnione uważa Sąd twierdzenia organu, iż wymiana słupów elektroenergetycznych na słupy innego typu w tym samym miejscu, nawet pomimo zwiększenia powierzchni podstawy słupów i samych linii elektroenergetycznych na linie podobnego typu stanowi przebudowę sieci elektroenergetycznej. Odnosząc się do kwestii legitymowaniem się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Sąd podniósł, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm. – dalej: u.g.n.) ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu W stosunku do działki nr [...], decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Starosta ograniczył sposób korzystania z nieruchomości nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2015 r. Skargę na tę decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. (sygn. akt IV SA/Po 358/15). Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2015 r. Na skutek skargi na powyższą decyzję – postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. (sygn. akt IV SA/Po 359/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie tej decyzji, jednak postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. (sygn. akt I OZ 1261/15) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2015 r. Sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. W stosunku do działek o nr [...] i [...]: decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Wojewodę. Zaś decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Starosta zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Postanowienie Wojewody zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. (sygn. akt IV SA/Po 577/15) odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia [...] maja 2015 r., a sprawa zawisła przed sądem. Dodatkowo Sąd podkreślił, że decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. Burmistrza Gminy Miłosław o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – przebudowy istniejącej, napowietrznej elektroenergetycznej, jednotorowej linii 110 kV relacji Września – Miłosław, dotycząca działek o nr [...] została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (decyzja z dnia [...] lutego 2015 r.), który uchylił jedynie część decyzji w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy. Na skutek skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na tę decyzję, Sąd ten w wyroku z dnia 24 września 2015 r. (sygn. akt IV SA/Po 281/15) oddalił skargę, a sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na skutek złożenia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu zestawienie wszystkim przytoczonych rozstrzygnięć pozwala stwierdzić, że nie ma racji skarżący zarzucając brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane po stronie inwestora. Należy bowiem mieć na względzie, że wprawdzie postępowania sądowe są w toku, to jednak decyzje, w których prawa do dysponowania nieruchomością słusznie upatruje inwestor, pozostają nadal w obrocie prawnym. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r. wniósł P. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie: 1) prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: – art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 29 ust. 2 pkt 11, art. 30 ust. 1 pkt 2, ust. 5 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, – art. 6 ust. 2, art. 112 ust. 3 i art. 124 ust. 1 u.g.n., – art. 50 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) przepisów postępowania – art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. jednak nie uzasadniono na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Niezależnie jednak od tego, że zarzut ten nie spełnia wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a. i jako taki nie może być skuteczny, przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznacza granice w jakich orzeka Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji, musi brać też pod uwagę treść powołanego powyżej przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Granice danej sprawy, o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., wyznacza zaskarżony do sądu akt (decyzja, postanowienie), podstawa prawna na jakiej został wydany, przedmiot rozstrzygnięcia mający swoją podstawę w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wrzesińskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., która została wydana na podstawie art. 28, art. 30 ust. 7 pkt 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego i powyższe przepisy w zasadzie określają granice danej sprawy, przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach których powinna mieć miejsce kontrola sądowa. Granice prawidłowo rozstrzygniętej sprawy przez Sąd administracyjny pierwszej instancji w zasadzie wyznaczają granice zaskarżenia orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego przy uwzględnieniu podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wykracza poza te granice w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym, co obliguje sąd kasacyjny do ograniczenia swego rozstrzygnięcia wyłącznie do tego co było przedmiotem postępowania administracyjnego. W związku z powyższym podlega rozpoznaniu wyłącznie skarga kasacyjna w części dotyczącej naruszenia przepisów Prawa budowlanego, gdyż pozostałe zarzuty dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego regulowanych innymi ustawami, rozstrzygniętych prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych. Poza tym zarzuty skargi kasacyjnej mogą być rozpoznawane w granicach interesu prawnego skarżącego, w tym przypadku interesu wynikającego z prawa skarżącego do działek nr [...]. I tak prawo inwestora do dysponowania nieruchomościami P. W. na cele przebudowy elektroenergetycznej napowietrznej sieci WN 110 kV, zostało uregulowane decyzjami administracyjnymi wymienionymi w zaskarżonym wyroku (s. 14–15) oraz wyrokiem NSA z dnia 4 października 2017 r., I OSK 3182/15, tym samym bezprzedmiotowe są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Podobnie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie może podlegać rozpoznaniu, ponieważ kwestia tam podnoszona, dotycząca decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, została ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 24 września 2015 r., IV SA/Po 303/15 oraz wyrokiem NSA z dnia 29 września 2017 r., II OSK 170/16. W związku z powyższym w zakresie objętym prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych ma w tej sprawie zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym: Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przebudowa sieci elektroenergetycznych wymaga zgłoszenia, co stosownie do art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie wymaga też wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej jednak sprawie inwestor zdecydował się dokonać przebudowy na podstawie pozwolenia na budowę z powodów wskazanych w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, co wynika z decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Realizacja budowy na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli jest wymagane zgłoszenie, nie stanowi naruszenia prawa. O naruszeniu prawa można by mówić w przypadku gdyby inwestor zdecydował się na wykonywanie robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, kiedy zgodnie z prawem wymagane było pozwolenie na budowę. W stanie faktycznym tej sprawy nie mają też żadnego uzasadnienia zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, gdyż jak wyjaśniono wcześniej kwestia prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sprawa posiadania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zostały rozstrzygnięte prawomocnymi wyrokami, które wiążą Sąd w tej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.