II OSK 727/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. i G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1765/06 w sprawie ze skargi A. Z. i G. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1765/06 po rozpoznaniu skargi A. i G. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] lipca 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody W. z dnia [...] października 2005 r. o odmowie przyznania odszkodowania na podstawie art. 160 kpa - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż Wojewoda W. w 2003 roku stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W.: 1/ z dnia [...] września 1991 r. o pozwoleniu na budowę części magazynowo-gospodarczej dla masarni, 2/ z dnia [...] grudnia 1994 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, 3/ z dnia [...] marca 1997 r. o pozwoleniu na użytkowanie magazynu żywca. Decyzją ostateczną z dnia [...] października 2005 r. Wojewoda W. po rozpoznaniu wniosku A. i G. Z. odmówił przyznania odszkodowania z tytułu stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Mając to na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, kontrolując w trybie nieważnościowym decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2005 r., stwierdził, że brak jest jakiejkolwiek z enumeratywnie wymienionych w art. 156 ( 1 kpa przesłanek. Podał jednocześnie, że przepis art. 160 kpa był do dnia 31 sierpnia 2004 r. samodzielną i wyłączną podstawą odpowiedzialności odszkodowawczej spowodowanej wydaniem decyzji administracyjnych. Decyzje wydane na podstawie tego przepisu były decyzjami jednoinstancyjnymi, zaś strona z nich niezadowolona mogła wnieść powództwo do sądu powszechnego, z czego podmiot wnioskujący o stwierdzenie nieważności skorzystał. W tym stanie rzeczy w ocenie organu należało odmówić stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Decyzją swoją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy /art. 127 ( 3 kpa/ podając w uzasadnieniu, że decyzja o odmowie przyznania odszkodowania nie narusza prawa w sposób rażący i jest zgodna ze stanem faktycznym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję wnieśli A. i G. Z. domagając się stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna, podzielając stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do tego, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Strona zarzucała zwykłe naruszenie prawa, to jest art. 107 ( 3 kpa przy wydawaniu tej decyzji, co jednak nie może stanowić podstawy jej wyeliminowania w trybie nieważnościowym. Sąd zauważył przy tym, że kontrolowaną w trybie nieważnościowym decyzję w przedmiocie odszkodowania na podstawie art. 160 Kpa wydano w czasie obowiązywania art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz innych ustaw, którym art. 160 Kpa został uchylony z dniem 1 września 2004 r. przy czym z mocy art. 5 wymienionej ustawy stosuje się go nadal do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jego uchylenia. Przez pojęcie "zdarzenia i stany prawne" należy rozumieć nabycie cech ostateczności przez decyzję wydaną z naruszeniem art. 156 ( 1 Kpa oraz w przypadku wystąpienia szkód w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji - nabycie cech ostateczności przez decyzję stwierdzającą nieważność decyzji dotychczasowej /art. 158 ( 1 kpa/. Uchylenie art. 160 Kpa oznacza, że w sprawach uprzednio w nim uregulowanych stosuje się obecnie przepisy kodeksu cywilnego, chyba że szkoda powstała w wyniku wydania decyzji /decyzji nieważnej lub stwierdzającej nieważność/ przed dniem 1 września 2004 r. Postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 160 kpa jest postępowaniem jednoinstancyjnym, zaś stronie niezadowolonej przysługuje prawo wystąpienia do sądu powszechnego, z którego to prawa, jak to wynika z akt sprawy, skarżący skorzystali. Tym samym według Sądu prawidłowo orzeczono kwestionowaną decyzją Wojewody W. o odmowie stwierdzenia nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. i G. Z. reprezentowani przez radcę prawnego P. K. zarzucając naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1/ art. 141 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa’, poprzez pominięcie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, nie rozpoznaniu zarzutów podniesionych w skardze i nie wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia, 2/ art. 156 ( 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 151 ppsa oraz art. 145 ( 1 pkt 2 ppsa, 3/ art. 151 w zw. z art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie przedstawia się wszelkie aspekty sprawy administracyjnej podkreślając zwłaszcza, że Wojewoda uchylił się od merytorycznego rozpoznania wniosku o odszkodowanie, wskazując, że wobec zmiany prawa właściwym w tym zakresie jest sąd powszechny. Nie odniesienie się do tej kwestii w postępowaniu nieważnościowym, a następnie w postępowaniu przed Sądem I instancji, a w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowi w ocenie strony odpowiednią motywację zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się, jak to wynika z treści jej uzasadnienia, w istocie wyłącznie do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w niewystarczający sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, a także oddalił skargę, choć w ocenie strony powinien był ją uwzględnić. Przepis art. 174 pkt 2 ppsa przewiduje wprawdzie, iż podstawę skargi kasacyjnej mogą stanowić zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mające zastosowanie przed sądami administracyjnymi, jednakże nie jest wystarczające wskazanie tylko przepisów, które strona uznaje za naruszone, konieczne jest jednoczesne wywiedzenie, iż uchybienie konkretnym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wymienia przepisy ppsa, które w ocenie strony zostały zaskarżonym wyrokiem naruszone, nie wynika natomiast z treści tej skargi, w czym strona upatruje istotny wpływ wskazanego uchybienia na wynik sprawy. Jest to w niniejszej sprawie o tyle kluczową kwestią, iż przedmiotem rozstrzygania było ustalenie, czy decyzja o odmowie przyznania odszkodowania z art. 160 kpa jest dotknięta wadą nieważności /art. 156 ( 1 kpa/. Jak to obszernie wywodzi się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jest to decyzja jednoinstancyjna, zaś strona niezadowolona z rozstrzygnięcia ma prawo wystąpić na drogę sądową /przed sądem powszechnym/, z której to drogi strona skorzystała, co podnosi się w postępowaniu sądowo-administracyjnym, a okoliczność ta nie jest kwestionowana w skardze kasacyjnej. Brak powiązania w skardze kasacyjnej podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego z ewentualnym wpływem zarzucanych naruszeń na wynik sprawy, który to wpływ musi być przy tym istotny, powoduje, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.