II OSK 736/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1518/09 w sprawie ze skargi M. D. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie na rzecz M. D. kwotę 260 (słownie: dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1518/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. D. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie (zwana dalej "RWKL") orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], działając na podstawie § 4 pkt 1 w związku z § 31 i 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. (zwaną dalej "TWKL") z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie uznania M. D. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N. Organ wskazał, iż M. D. na wniosek Komendanta Szkoły Podoficerskiej Wojsk Lądowych w Z. został skierowany do TWKL w L. w celu określenia zdolności do służby wojskowej. Po odbyciu stosownych badań i konsultacji specjalistycznych oraz w oparciu o przedstawioną przez samego badanego dokumentacją lekarską TWKL wydała orzeczenie, w którym w grupie schorzeń stanowiących przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej, inwalidztwa trzeciej grupy ogólnego stanu zdrowia, bez związku ze służbą wojskową ujęła choroby wymienione w § 39 pkt 2, § 1 pkt 8 i § 60 pkt 1 rozporządzenia. Natomiast w grupie schorzeń współistniejących, ale nie stanowiących o inwalidztwie komisja ujęła schorzenia wymienione w § 79 pkt 2, § 39 pkt 5, § 48 pkt 10, § 44 pkt 6, § 65 pkt 1, § 2 pkt 1 rozporządzenia. Wszystkie wymienione schorzenia zostały uznane za pozostające bez związku ze służbą wojskową. W związku z zaskarżeniem orzeczenia TWKL – RWKL przeprowadziła ponowną konsultację specjalistyczną, która potwierdziła rozpoznane przez TWKL schorzenia. Organ odwoławczy uznał, iż przepisy określające związek przyczynowy schorzeń ze służbą wojskową, tj. zał. Nr 1 i zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 567) nie znajdują w przypadku M. D. zastosowania. RWKL podkreśliła, iż wojskowe komisje lekarskie opierają się o aktualne badania lekarskie i przeprowadzone w toku postępowania orzeczniczego badania i konsultacje specjalistyczne oraz dokumentację medyczną samego badanego. Dokumentacja ta była na tyle obszerna, że nie było konieczności jej rozszerzania o dodatkowe badania czy obserwację szpitalną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8, 10 § 1, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., brak odniesienia się przez RWKL przy dokonywaniu ustaleń faktycznych do zarzutu wzajemnego wykluczania się diagnoz dotyczących stanu zdrowia skarżącego oraz błędne przyjęcie braku wykonywania pracy w określonych warunkach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że zaskarżone orzeczenie stwierdzające niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej (kategoria "N") oraz poprzedzające je orzeczenie TWKL odpowiadają prawu. Sąd przytoczył treść § 3 pkt 1a i § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) i stwierdził, że w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów k.p.a. organami administracji publicznej. Tym samym, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy k.p.a. Nadto Sąd przytoczył treść § 23 powołanego wyżej rozporządzenia i powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2930/00 (LEX nr 47318) wskazał, że kontrola dokonywana przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej obejmuje ocenę prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia żołnierza, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia żołnierza były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Stan faktyczny sprawy ustalony między innymi w oparciu o dokumenty wymienione w pkt 1 – 7 § 23 rozporządzenia winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. W ocenie Sądu orzeczenie RWKL zawiera prawidłowe ustalenia oraz ocenę prawną - zgodne z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Podstawę powodującą niezdolność do zawodowej służby wojskowej stanowił sam fakt wystąpienia u skarżącego chorób wymienionych w § 39 pkt 2, § 1 pkt 8 i § 60 pkt 1 rozporządzenia. Diagnoza w tym zakresie została postawiona zarówno w oparciu o badania lekarskie przeprowadzone przez organy medyczne jak i na podstawie dokumentacji przedstawionej przez skarżącego. Przyjęta kwalifikacja z punktu widzenia prawnego pozostaje w zgodzie z objaśnieniami szczegółowymi do tych przepisów zawartymi w załączniku Nr 2 do rozporządzenia. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie zostało podjęte zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w oparciu o wszechstronnie zgromadzone materiał dowodowy. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny czego wyrazem jest wydane rozstrzygnięcie w zakresie oceny zdolności skarżącego do służby wojskowej. Sąd nadmienił, że w orzecznictwie przyjęto, iż istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Pierwsza, obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych, które są poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego o wzajemnym wykluczaniu się diagnoz dotyczących stanu zdrowia wskazując, że zaświadczenie lekarskie o zdolności do pracy na stanowisku było badaniem ogólnokontrolnym, okresowym natomiast orzeczenie TWKL opierało się na dodatkowych, szczegółowych badaniach, które wykazały schorzenia powodujące przyznanie skarżącemu kategorii N. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. D., reprezentowany przez radcę prawnego C. J. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia – co skutkuje obowiązkiem kontroli przez Sąd prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Kontrola ta odnośnie skarżonego orzeczenia budzi uzasadnione wątpliwości, gdyż Sąd powołuje się na "ponowną konsultację specjalistyczną", która nie miała miejsca. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podzielił i uznał je za należycie udowodnione ustalenia organu, że "RWKL przeprowadził ponowną konsultację specjalistyczną, która potwierdziła rozpoznane przez TWKL schorzenia", podczas gdy ponowna konsultacja specjalistyczna nie była przeprowadzona, o czym świadczy brak w aktach sprawy jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej jej przeprowadzenie i wyniki. Podniesiono, że obowiązek skontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji wynika z art. 3 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W ocenie organu brak jest ustawowych podstaw kasacji tj.: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do odpowiedzi na skargę kasacyjną organ załączył potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie poświadczające, że w dniu 20 lutego 2009 r. odbyło się badanie kardiologiczne w trybie zatwierdzenia i wskazał na wnioski z tego badania – "Nadciśnienie tetnicze II stopnia u osoby z otyłością i hipetlipidemią. Zespół pozakrzepowy lewej kończyny dolnej. Proponuję zakwalifikować do III grupy inwalidzkiej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. A mianowicie, strona powołała się na przepisy "art. 173 § 1, art. 174 pkt 2 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.)" i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. (wprawdzie w petitum skargi kasacyjnej podano art. 141 § 1 p.p.s.a., lecz przytoczono treść art. 141 § 4 p.p.s.a. i w uzasadnieniu tej skargi wskazano art. 141 § 4 p.p.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I tak też sformułował zarzut skarżący M. D. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska organu, zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż brak jest w skardze kasacyjnej ustawowych podstaw kasacji. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem Sąd pierwszej instancji w istocie uchylił się od prawidłowego wykonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, iż kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). W tym miejscu przypomnieć należy, iż zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. Z tego też względu szczególne znaczenie przypisuje się uzasadnieniu wyroku, albowiem stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku przepis art. 141 par. 4 p.p.s.a. wymienia obowiązek przedstawienia zwięzłego stanu sprawy. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 par. 1 p.p.s.a.). Ocena pozytywna oznacza, że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. Obowiązek przyjęcia określonego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji wynika pośrednio ze zdania drugiego art. 188 p.p.s.a., a także art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zatem zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji. Nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia co ustaliły organy administracji, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte, a które nie zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. FSK 2123/04 - ONSAiWSA 2006/1//9). W "zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy" sąd winien przedstawić fakty ustalone przez organy administracji i dowody, w oparciu o które zostały ustalone oraz dowody, którym organy odmówiły wiarygodności, a także zarzuty skargi i ustosunkować się do tych zarzutów. Sąd nie może zastępować przedstawienia własnego stanowiska ( art. 3 § 1 p.p.s.a.) ogólnikową aprobatą stanowiska organów orzekających. Sąd pierwszej instancji może podzielić poglądy organów, lecz nie może tego uczynić bez przeanalizowania przesłanek zajętego przez organy stanowiska i wyrażenia własnego stanowiska co do jego prawidłowości w świetle przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie - ze szczególnym uwzględnieniem kwestii spornych. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w istocie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ocena Sądu pierwszej instancji sprowadza się do kilku ogólnikowych zdań bez odniesienia się do materiału dowodowego sprawy. Przywołane fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2001 roku, sygn. akt III SA 2930/00 oraz zacytowane przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) mogą świadczyć o znajomości przepisów prawa i orzecznictwa. Jednak uzasadnienie tak sporządzone, tj. uzasadnienie wyroku zawierające jedynie przytoczenie przepisów prawa i poglądów prawnych prezentowanych w orzecznictwie sądowym, bez odniesienia powołanych przez sąd administracyjny przepisów prawa i poglądów do stanu faktycznego rozważanej sprawy, stanowi w istocie przegląd przepisów prawa i orzecznictwa sądowego i nie wyczerpuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takie narusza wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest ogólnikowe i w nie wyjaśnia istoty sprawy. Uzasadnienie merytoryczne jest tak ogólnikowe, iż nie można uznać, że zawiera motywy odnoszące się do konkretnej sprawy. Nadto Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2009 r. Skarżący zakwestionował uznanie go za niezdolnego do służby wojskowej podnosząc m.in., że wskazane przez Komisję Rejonową paragrafy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) przewidują kategorie zdolności do służby Z/N (N/Z). To zaś oznacza, że przepisy te nie powodują automatycznego uznania skarżącego za niezdolnego do służby, bo możliwe jest także na ich podstawie uznanie żołnierza za zdolnego do służby. Skarżący zarzucił, że organy nie wyjaśniły w uzasadnieniu dlaczego w świetle takich przepisów uznały skarżącego za niezdolnego do służby. Nadto M. D. zakwestionował przyjęcie przez organy braku związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową. Do żadnego z tych zarzutów Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a to świadczy o nienależytym przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W części historycznej uzasadnienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ odwoławczy uznał, iż przepisy określające związek przyczynowy schorzeń ze służbą wojskową, tj. zał. Nr 1 i zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 567) nie znajdują w przypadku M. D. zastosowania. W motywach prawnych uzasadnienia zaskarżonego wyroku brak jest jakiegokolwiek odniesienia Sądu do tej kwestii i przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. Nr 62, poz. 567 ze zm.). Tymczasem przepisy tego rozporządzenia wymieniają w wykazach chorób schorzenia dotyczące naczyń ( por. poz. 16 załącznika nr 1 - żylaki podudzi (...) i poz. 11 załącznika nr 2 – zakrzepowo - zarostowe zapalenie naczyń (...). Jednocześnie orzeczenie tak TWKL jak i RWKL rozpoznają u skarżącego "żylakowatość podudzia lewego z przebytym kilkakrotnie zapaleniem żył" – w badaniu kardiologicznym zapisano przebyta kilkakrotnie zakrzepica żył głębokich podudzia lewego. Także nie poparte żadnymi motywami jest stwierdzenie Sądu, iż organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny a przyjęta kwalifikacja z punktu widzenia prawnego pozostaje w zgodzie z objaśnieniami szczegółowymi do tych przepisów zawartymi w załączniku Nr 2 do rozporządzenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do materiału dowodowego niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do zarzutów skarżącego i przedstawionych przez skarżącego dokumentów. Sąd pierwszej instancji ogólnikowo, lakonicznie i bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętego stanowiska stwierdził jedynie, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego o wzajemnym wykluczaniu się diagnoz dotyczących stanu zdrowia, bowiem zaświadczenie lekarskie o zdolności do pracy na stanowisku było badaniem ogólnokontrolnym, okresowym natomiast orzeczenie TWKL opierało się na dodatkowych, szczegółowych badaniach, które wykazały schorzenia powodujące przyznanie skarżącemu kategorii N. Sąd pierwszej instancji uznając, iż organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy nie uzasadnił na czym opiera to stwierdzenie, w szczególności nie przytoczył żadnych badań, ich wyników, czy specjalności lekarzy, którzy badali skarżącego. Tymczasem zauważyć należy, iż u M. D. rozpoznano m.in. zespół pozakrzepowy lewej kończyny dolnej. O ile uzasadnione jest, że lekarz kardiolog ocenia schorzenia kardiologiczne, to pewne zastrzeżenia budzić może specjalność lekarzy oceniających zespół pozakrzepowy lewej kończyny dolnej. Rodzi się uzasadniona wątpliwość, czy aby ocenić charakter tego schorzenia i wpływ na możliwość wykonywania służby wojskowej oraz związek tego schorzenia z warunkami pracy nie była konieczna konsultacja lekarza innej specjalności, w szczególności lekarza chirurga, chirurga naczyń obwodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przed uznaniem, że organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, winien odpowiedzieć na pytanie, czy schorzenia rozpoznane u skarżącego ocenili lekarze właściwych specjalności. W tym celu wystarczyło chociażby zapoznanie się z kartami informacyjnymi leczenia szpitalnego i sprawdzenie pod opieką lekarzy jakich specjalności skarżący pozostawał w związku z powyższym schorzeniem. M. D. – tak jak podniósł organ - przeszedł w dniu 20 lutego 2009 r. badanie kardiologiczne, lecz należy odpowiedzieć na pytanie, czy było to badanie wystarczające w aspekcie schorzeń skarżącego. Kontrola zaskarżonej decyzji powinna polegać na wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy. Sąd pierwszej instancji winien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, a w których ustalenia organów są odmienne od twierdzeń strony postępowania. Proces zaś przeprowadzenia tej oceny i jego wynik winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku sądu. Z uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował zarzuty skargi, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, trafnie przytoczył pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2930/00 ( LEX nr 47318 ), lecz nie zastosował się w należyty sposób do tegoż poglądu. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż skarżący powoływał się na wyniki badań, które w jego opinii przeczyły stanowisku organów. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji winien dokonać analizy twierdzeń stron i ocenić, czy oświadczenia skarżącego mają oparcie w materiale dowodowym. Sąd pierwszej instancji powinien przywołać określone dokumenty i wypowiedzieć się, czy dokumentom tym daje wiarę oraz wyjaśnić, którym dokumentom nie dał wiary lub odmówił mocy dowodowej i dlaczego. W niniejszej sprawie dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena postępowania administracyjnego budzi uzasadnione zastrzeżenia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709).Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do uznania, iż Sąd pierwszej instancji wydał wyrok na podstawie całości akt sprawy. Naruszenie powyższych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny można rozważać, czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).