II OSK 771/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asyst. sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 532/09 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/GI 532/09 oddalił skargę T. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...] orzekł – na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – o braku podstaw do stwierdzenia u T. Z. choroby zawodowej w postaci obustronnego, trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ administracyjny brał pod rozwagę orzeczenia lekarskiej Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z [...] września 2008r., nr [...] oraz Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...] marca 2009r., nr [...], które to nie stwierdziły podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem (poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia z Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik T. Z. domagał się zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji oraz przeprowadzenia powtórnych badań przez inną placówkę medyczną. Decyzją z [...] lipca 2009r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podkreślając, iż do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby – zakwalifikowanej przez lekarzy orzeczników – do odpowiedniej pozycji w wykazie chorób zawodowych. Pełnomocnik skarżącego wniósł w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Podniósł także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących stwierdzonego u T. Z. zawodowego urazu akustycznego. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w odpowiedzi na w/w skargę, podtrzymując wcześniejsze stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/GI 532/09 wskazał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zdaniem Sądu zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie były ustalenia dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał przy tym, iż o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów, a mianowicie: 1) zamieszczenie choroby w wykazie chorób zawodowych oraz 2) ustalenie, że można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, bądź w związku ze sposobem wykonywania pracy. Materiał dowodowy zgromadzony na podstawie dochodzenia epidemiologicznego nie dawał podstaw do stwierdzenia u skarżącego istnienia choroby zawodowej, pomimo przyjęcia przez organy sanitarne, że skarżący pracował w warunkach, w których występował czynnik szkodliwy dla zdrowia w postaci hałasu. T. Z. reprezentowany przez adwokata J. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucił w/w wyrokowi, na podstawie art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, nie wskazując jednak jakie przepisy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, gdyż nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa. Należy przede wszystkim zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanym dalej p.p.s.a.), poza przypadkami nieważności postępowania, które bierze pod uwagę z urzędu, a które w tym przypadku nie zachodzą (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona winna jest wskazać przepisy prawa, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Wskazanie przepisów prawa następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak również przed organami administracji publicznej (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1)). Skarga kasacyjna została obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 p.p.s.a.), gdyż warunkiem koniecznym dopuszczalności jej wniesienia jest przytoczenie podstaw kasacyjnych, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa naruszonych przez Sąd. W niniejszej sprawie, pomimo iż skarga kasacyjna została sporządzona przez zawodowego pełnomocnika będącego adwokatem, nie zawiera żadnego przepisu prawa, który został naruszony i na czym to naruszenie polegało. Przedstawiono jedynie stan sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania oraz powtórzono kilkakrotnie już podnoszone zarzuty. Owe braki uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolowanie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania stron w formułowaniu zarzutów kasacyjnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 193 w zw. z art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.