II OSK 875/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. i J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 483/15 w sprawie ze skargi K.L.i J. L. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., II SA/Gl 483/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę K. L. i J. L. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) w Katowicach z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ustalił to sąd wojewódzki, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] umorzył postępowanie w sprawie rozdzielenia dylatacyjnego pokrycia dachów budynków mieszkalnych przy ul. [...] i [...] w [...]. Jednocześnie, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm., uPb) nakazał K. L. i J. L. doprowadzenie w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r. budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (działka nr [...]) w [...] do stanu poprzedniego, poprzez przywrócenie poprzedniego sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu tego budynku w taki sposób, aby możliwe było odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku nr [...] do istniejącej kanalizacji istniejącymi wspólnymi rurami spustowymi znajdującymi się na ścianach między budynkami nr [...] a [...]. W powyższej decyzji nakazowej wskazano ponadto, że roboty te wymagają demontażu denek (zaślepek) z rynien budynku nr [...], regulacji spadków rynien oraz połączenia tych rynien z rynnami sąsiedniego budynku nr [...]. Sąd pierwszej instancji przywołał ustalenia faktyczne zawarte w decyzji PINB w [...], z których wynika m. in., iż ciąg budynków w zabudowie zwartej - szeregowej o numerach segmentów od [...] do [...] (numery parzyste) wykonany przed 1939 r., po 1945 r. stał się własnością [...] ([...]). Obiekty i poszczególne segmenty mieszkalne zostały wyposażone w połączone ze sobą rynny dachowe, z których wody opadowe były odprowadzane do rur spustowych, z wpustami do kanalizacji deszczowej, wykonanych tylko na niektórych segmentach. Dla budynków (segmentów) nr [...],[...] i [...] wspólne rury spustowe pierwotnie znajdowały się i od strony ul. [...] i od strony ogrodów między budynkami (segmentami) nr [...] a [...]. Następnie poszczególne budynki (segmenty) zostały nabyte przez ich dotychczasowych najemców. W odniesieniu do zmiany sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku nr [...] na skutek przeróbki rynien w budynku nr [...] ustalono, że po nabyciu nieruchomości właściciele budynku (segmentu) nr [...] wykonali w październiku 1997 r. roboty budowlane polegające na całkowitej wymianie pokrycia dachu i rynien odprowadzających wody opadowe z dachu własnego budynku (segmentu), w toku których dokonano zmiany dotychczasowej konstrukcji tych rynien. Podczas robót odcięto istniejący odpływ wód opadowych z rynien dachów głównych budynków (segmentów) nr [...] i [...] wykonując wewnątrz własnych rynien na ich końcach denka (zaślepki) uniemożliwiające przepływ wody między rynnami sąsiednich budynków (segmentów). Pozbawiono w ten sposób możliwości odprowadzania wód opadowych z dachów głównych sąsiednich budynków (segmentów) nr [...] i [...] poprzez rury spustowe do kanalizacji z wpustami znajdującymi się między budynkami (segmentami) nr [...] a [...]. PINB w [...] przywołał w tej mierze wynik przeprowadzonych dwukrotnie oględzin wskazując, że skutkiem wykonanych robót jest przelewanie się wody opadowej przez rynny z zablokowanym odpływem i zalewanie ścian zewnętrznych w budynkach nr [...] i [...]. Zdaniem organu I instancji, roboty wykonane przez właścicieli budynku nr [...] naruszyły prawidłowość istniejącej instalacji – uniemożliwiły dotychczasowe działanie prawidłowego odprowadzania wód opadowych z dachów budynków nr [...] i [...]. Pozbawienie możliwości korzystania z kanalizacji deszczowej w wyniku wykonania robót budowlanych uznano nadto za naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich chronionych przez art. 5 ust. 2 uPb, co z kolei zakwalifikowano jako wykonanie w/w robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb) w stanie prawnym na czas ich wykonania (październik 1997 r.). Odwołanie od decyzji PINB w [...], w części nakazującej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego złożyli K. L. i J. L., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu swego odwołania podnieśli m. in., że problem odwodnienia dachów budynków nr [...] i [...] pojawił się w 2003 r., po likwidacji rury spustowej na budynku nr [...]. Ma to być dowód na to, że wody opadowe z dachu budynku nr [...] odprowadzane były w kierunku budynku nr [...], przez rynny budynku nr [...], a nie jak ustalił organ I instancji w kierunku budynku nr [...]. W zaistniałym stanie faktycznym właściciele budynków (segmentów) nr [...] i [...] "solidarnie odwrócili spadki rynien" w kierunku posesji odwołujących się. Ponieważ jednak rynna miała zaślepkę, natrafiająca na nią woda – dopiero od tego czasu – zaczęła zalewać elewację. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania ŚWINB w Katowicach opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r., utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w części zaskarżonej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb. Sąd wojewódzki przywołał wywody organu odwoławczego zawarte w powyższej decyzji, wskazujące, że inwestorzy nie tylko nie połączyli nowych rynien swego budynku z rynnami sąsiada, ale je na końcu zaślepili, czym pozbawili właścicieli budynków nr [...] i [...] dostępu do kanalizacji deszczowej. Działanie takie – w ocenie ŚWINB – było sprzeczne z obowiązującymi w dacie orzekania przepisami – art. 5 uPb oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r., Nr 74, poz. 836 ze zm., dalej – rozp. z 1999), który stanowi, że wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich. W ocenie organu odwoławczego decyzja PINB w [...], w części zaskarżonej jest prawidłowa. Organ I instancji wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że zarówno od strony frontowej jak i od strony podwórek obie rury spustowe mają przyłącza do kanalizacji deszczowej przebiegającej w pasie ulicy [...]. Co się tyczy podnoszonej przez odwołujących się kwestii wymiany instalacji odprowadzającej wody opadowe z budynku przy ul. [...] nr [...], to wskazano, że w tym zakresie została wydana przez organ powiatowy ostateczna decyzja umarzająca to postępowanie. K. L. i J. L. wnieśli do WSA w Gliwicach skargę na ww. decyzję ŚWINB, domagając się jej uchylenia oraz uchylenie decyzji PINB w [...] w zaskarżonej uprzednio części. Skarżący zarzucili, że organ II instancji nie przeanalizował zgłoszonych dowodów w sprawie, zwłaszcza dotyczących odwrócenia spadków rynien w budynkach nr [...] i [...], które mają kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia, a tym samym naruszył w szczególności przepis art. 107 K.p.a. Organ odwoławczy potwierdził błędnie ustalony stan faktyczny przez organ I instancji, co rzutowało na wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowym pismem procesowym skarżący rozszerzyli żądania skargi, zarzucając zaskarżonej decyzji nieważność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut ten opierali na naruszeniu przez organ art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 uPb w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw Dz. U. Nr 80, poz. 718, dalej nowela uPb z 2003) – przez ich niewłaściwe zastosowanie. Zwrócili uwagę, że zgodnie z nowelą uPb z 2003, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., przepis art. 5 uPb uległ zasadniczej zmianie. Pojęcie "ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich" zastąpiono pojęciem "poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". W sposób wyraźny ograniczono też obowiązek poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich jedynie do etapu powstawania obiektu budowlanego. Samo zaś pojęcie "poszanowania interesów" jest – w ocenie skarżących – znaczeniowo węższe od pojęcia "ochrona interesów". Mając na względzie zmieniony w tym czasie stan prawny, organ II instancji w sposób całkowicie bezzasadny zastosował w niniejszej sprawie brzmienie art. 5 ust. 1 i 2 uPb, obowiązujące w 1997 r., ignorując w tym zakresie nowelę uPb z 2003 r. Zdaniem skarżących stanowi to oczywiste naruszenie prawa materialnego. Uzupełniając zaś zarzuty naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, skarżący podnieśli także naruszenie przepisów art. 7 i 77 K.p.a. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach oddalił skargę. W motywach tego wyroku sąd wojewódzki podzielił poczynione w trakcie postępowania przez obydwa orzekające w sprawie organy, że dokonując w 1997 r. remontu należącego do skarżących segmentu mieszkalnego należało zapewnić bezpieczeństwo ludzi i mienia również w jego sąsiedztwie oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmującą także ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z kanalizacji deszczowej. Zdaniem tegoż sądu trafnie ŚWINB wskazał, że działanie skarżących polegające na pozbawieniu właścicieli budynków nr [...] i [...] dostępu do kanalizacji deszczowej były sprzeczne z obowiązującymi w dacie orzekania przepisami – art. 5 uPb oraz § 8 ust. 2 rozp. z 1999. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także zarzucanego przez skarżących naruszenia przepisów art. 7 i 77 K.p.a. Postępowanie w sprawie było bowiem prowadzone – zdaniem tego sądu – wszechstronnie i wnikliwie, a wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w art. 107 § 3 K.p.a. Poczynione przez organy ustalenia faktyczne zostały nadto oparte nie tylko na przeprowadzonych w roku 2010 i 2014 oględzinach, lecz także, jak wskazał organ I instancji, specjalistycznych badaniach, które pod kierunkiem PINB w [...] i przy udziale stron postępowania przeprowadziły służby techniczne Zakładów Wodociągów i Kanalizacji w [...] dysponujące sprzętem specjalistycznym. Wyniki badań udokumentowano protokolarnie. W konsekwencji – w ocenie sądu wojewódzkiego – zasadnie organ I instancji nałożył na inwestorów określone w decyzji obowiązki, trafnie też organ odwoławczy decyzję tę w zaskarżonej części utrzymał w mocy. Skargą kasacyjną – reprezentowani przez pełnomocnika – K. L. i J. L. zaskarżyli w całości ww. orzeczenie. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 30 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 uPb w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 51 ust. 7 uPb i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb – przez pominięcie art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 6 uPb przy ocenie zasadności nałożenia na skarżących obowiązków w drodze decyzji – gdy tymczasem skarżący dokonali w sposób prawidłowy zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, w którym wskazywali również na zamiar dokonania zmian, co do których obecnie został na nich nałożony obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego – co oznacza, że w związku z prawidłowym dokonaniem zgłoszenia oraz brakiem sprzeciwu organu administracji należy przyjąć, że zakres przeprowadzonych przez skarżących robót był zgodny z prawem – w sposób dorozumiany zaakceptowany przez organ administracji, w związku z czym nie ma uzasadnienia prawnego obciążenie obecnie skarżących obowiązkiem przywrócenia budynku do stanu poprzedniego – z powołaniem się na zarzuty dotyczące naruszenia prawa; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb oraz § 8 ust. 2 rozp. z 1999 – przez przyjęcie, że zaślepienie rynien oraz brak ich połączenia z rynnami sąsiedniego budynku przez skarżących, stanowi naruszenie tych przepisów, tj. stanowi naruszenie obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym wypadku I. R. i H. R. – właścicieli sąsiedniej nieruchomości) – i to bez względu na to, czy w dacie dokonania remontu rzeczywiście uniemożliwiało to wspomnianym osobom trzecim odprowadzanie wody deszczowej w dotychczasowy sposób, a ponadto, że dla oceny naruszenia przepisów przez skarżących należy zastosować przepisy rozporządzenia, które w dacie przeprowadzenia kwestionowanych robót nie weszło jeszcze w życie; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 uPb (w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r.) i w zw. z art. 7 ust. 1 noweli uPb z 2003 – przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ administracji w toku postępowania naprawczego w trybie art. 51 uPb – wszczynając postępowanie po wejściu w życie tej nowelizacji uPb (po dniu 10 lipca 2003 r.) dla oceny sposobu wykonania robót oraz naruszenia przepisów przez inwestorów przeprowadzających remont, powinien uwzględnić przepisy (w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb) obowiązujące w dacie przeprowadzenia remontu – gdy tymczasem przepis przejściowy ustawy nowelizującej wyraźnie wskazuje, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe – tym samym jedynie nowe brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb mogło być podstawą oceny ewentualnego naruszenia przepisów przy przeprowadzeniu remontu; art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. – przez ich błędną interpretację i przyjęcie, że brzmienie ww. przepisów z chwili przeprowadzenia remontu oraz z chwili orzekania – było co do zasady analogiczne – a tym samym pominięcie faktu, iż brzmienie z chwili dokonania remontu dotyczyło zasad projektowania, budowania i utrzymywania obiektów budowlanych zgodnie z wymienionymi dalej zasadami, gdy tymczasem późniejsze brzmienie przepisu obejmuje jedynie "projektowanie i budowanie" obiektów budowlanych; ponadto pominięcie różnic semantycznych pomiędzy sformułowaniem "ochrona", a "poszanowanie" – z których to określeń "ochrona" ma niewątpliwie mocniejsze, dalej idące znaczenie; to z kolei ma wpływ na dokonaną przez sąd ocenę naruszenia, choćby hipotetycznego, przez właścicieli nieruchomości nr [...], uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiedniej; art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb – przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do przeprowadzenia robót budowlanych w sposób istotny odbiegających od warunków określonych w przepisach; art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżących obowiązek niewykonalny przez nich w sposób samodzielny, w postaci regulacji spadków rynien oraz połączenia tych rynien z rynnami sąsiedniego budynku nr [...] – w sytuacji, w której regulacja ta nie jest możliwa do przeprowadzenia bez obniżenia rury spustowej pomiędzy budynkami nr [...] i [...], co z kolei jest niemożliwe do uzyskania bez zmiany spadków rynien w budynku nr [...]. Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa powyższemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucają naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. – przez pełną akceptację postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji, wyrażającą się w uznaniu, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że do czasu remontu w 1997 r. wody opadowe z dachów zespołu czterech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. [...] nr [...] odprowadzane były do tej kanalizacji za pomocą rur spustowych usytuowanych w granicy budynków [...] i [...] – przy jednoczesnym braku odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżących na wcześniejszym etapie, w których to zarzutach wykazywano, że w chwili remontu wody opadowe z dachu budynku nr [...] były odprowadzane w kierunku budynku nr [...], w szczególności dotyczących treści uzasadnienia decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2004 r., braku sprzeciwu wobec zgłoszenia z dnia 19 września 1997 r. o zamiarze przeprowadzenia robót budowlanych, niezgłaszania aż do 2004 r. przez właścicieli budynków nr [...] i [...] problemów związanych z brakiem odpływu wód deszczowych; ponadto ogólnikowe uznanie dowodów w postaci decyzji Wojewody Śląskiego oraz dokumentacji zdjęciowej za pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. – przez brak odniesienia się do pominięcia przez organ administracji oceny istotnej okoliczności, polegającej na stwierdzeniu odwrócenia spadków rynien w budynkach nr [...] i [...] przez ich właścicieli w 2004 r. w sytuacji, gdy do tego momentu wody opadowe z dachu budynku nr [...] odprowadzane były w kierunku budynku nr [...], nie zaś w kierunku budynku nr [...]; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. – przez przyjęcie w ślad za organami administracji, że wyniki badań polegające na wprowadzeniu do instalacji i sieci, a także do rury spustowej węża – stanowią dowód na okoliczność kierunku odprowadzania wód deszczowych w momencie wykonywania remontu w 1997 r.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. – przez uznanie postępowania dowodowego za wszechstronne i wnikliwe w sytuacji, w której organy administracji pominęły ustalenie, czy nałożone na skarżących obowiązki w zakresie doprowadzenie nieruchomości do stanu poprzedniego są wykonalne bez dokonania odpowiednich zmian w ramach nieruchomości nr [...], co powinno być dokonane z urzędu; art. 141 § 4 Ppsa – poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi i pominięcie w uzasadnieniu wyroku w szczególności zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych co do kierunku odprowadzania wód deszczowych z posesji nr [...] przed 2004 r. W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi uczestników postępowania I. R. i H. R. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości. Zdaniem uczestników postępowania rynny zawsze miały jeden kierunek opadania (nachylenia, spadu) w stronę posesji skarżących do rur spustowych na granicy posesji [...] i [...]. Uczestnicy zaprzeczają, aby zmieniali kierunek spadku rynien, eksponują długotrwałość postępowania (ponad 10 lat) i wywodzą, że w jego toku zostały wykonane wszelkie procedury wyjaśniające tę sprawę. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących podtrzymał wniesioną skargę kasacyjną i jej zarzuty, eksponując, że w jego przekonaniu art. 5 uPb ma zastosowanie wyłącznie w zakresie budowy obiektu, a nie na etapie jego użytkowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. A. Zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. wymienione w pkt 1-4 podstaw skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszeń przepisów postępowania należy rozpoznać łącznie, albowiem pozostają ze sobą w związku. Niesporne jest, że w toku postępowania przed organem I instancji przeprowadzone zostały dwukrotnie oględziny, lecz także specjalistyczne badania, które pod kierunkiem PINB i przy udziale stron postępowania przeprowadziły właściwe służby techniczne wyspecjalizowanego przedsiębiorstwa dysponujące sprzętem specjalistycznym. Na podstawie analizy wyników ww. badań uznano za udowodnione, iż przed przeróbką rynien w budynku nr [...] i przed zablokowaniem odpływu rury spustowej ziemią, wody opadowe z rury spustowej znajdującej się między budynkami nr [...] a [...] odpływały do kanalizacji ulicznej w ul. [...]. Z lektury decyzji PINB w [...] wynika, że udzielono w niej odpowiedzi na zagadnienia podnoszone przez strony postępowania. We wnioskach odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji przez K. L. oraz J. L., odwołujący się wówczas skarżący – zarzucając organowi brak właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – nie domagali się jednak przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczając się do zarzutu niewłaściwej oceny materiału dowodowego. Sam zaś fakt, że skarżący kwestionują dokonane ustalenia faktyczne, nie prowadzi do wniosków odnośnie naruszeń tych przepisów Kodeksu, które zostały wskazane w przywołanych podstawach kasacyjnych odnoszących się do naruszeń przepisów postępowania. Zauważyć wypadnie, że w toku długotrwałego postępowania administracyjnego zapadła decyzja kasacyjna ŚWINB w Katowicach, co dowodzi respektowania poszanowania możliwości wyartykułowania – także przez skarżących – własnych interesów. Organy umożliwiły stronom prawo do aktywnego uczestnictwa w procesie, składania pism, oświadczeń. W toku postępowania przeprowadzono także niezbędne czynności pozwalające – przy uwzględnieniu trybu ich dokonywania wynikającego z charakteru sprawy, a określonego przepisami prawa materialnego – na dostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie oznaczonych rozstrzygnięć meriti. Zasadnie sąd wojewódzki uznał, że wydanie decyzji o nakazaniu doprowadzenia w budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...][...] (działka nr [...]) w [...] do stanu poprzedniego było poprzedzone postępowaniem pozwalającym na ustalenie, czy zaistniały przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Wobec ustalonej przez organy niezgodności z przepisami wykonanych w 1997 r. robót bez znaczenia pozostają argumenty skarżących, że początkowo właściciele sąsiednich budynków nie zgłaszali szkód, a w roku 2004 także mieli dokonać robót w zakresie rynien, czemu z kolei zaprzeczają uczestnicy (por. odpowiedź I. R. i H. R. na skargę kasacyjną). Bezsporne jest, że zaślepienie rynien nastąpiło przez skarżących (ta okoliczność nie jest kwestionowana), przez które to rynny odprowadzana była woda z sąsiednich segmentów mieszkalnych. Ocenie zaś w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym podlegały jedynie roboty wykonane przez skarżących, nie zaś innych uczestników, tym samym chybiony jest zarzut braku dokonania czynności dowodowych odnośnie "odwrócenia spadków rynien". Nie mógł odnieść także skutku zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. wobec podniesienia kwestii wykonalności nałożonego obowiązku doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. Zarzut odnośnie pominięcia czynności dowodowych w tym aspekcie w istocie dotyczy zagadnienia odnoszącego się do niewykonalności obowiązku (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), tego jednak autor skargi kasacyjnej nie podnosi. Kwestię tę z kolei czyni przedmiotem zarzutu naruszenia prawa materialnego. B. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 Ppsa – poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi i pominięcie w uzasadnieniu wyroku w szczególności zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych co do kierunku odprowadzania wód deszczowych z posesji nr [...] przed 2004 r. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde jego naruszenie może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Przedstawienie natomiast subiektywnie "wadliwej", zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, oceny istoty sprawy nie uzasadnia postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Co do podnoszonej zaś kwestii kierunku odprowadzania wód deszczowych z posesji nr [...] przed 2004 r. stwierdzić należy, że jak wynika z akt sprawy nie stwierdzono, aby pierwotny sposób wykonania instalacji odprowadzającej wodę opadową z budynku sąsiedniego nr [...] naruszał przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w czasie budowy budynku. WSA w Gliwicach zresztą odniósł się uzasadnieniu swego wyroku do podnoszonej kwestii (s. 10 uzasadnienia), zaś podniesiony zarzut stanowi w istocie polemikę z merytorycznym stanowiskiem sądu a quo. C. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 uPb w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 51 ust. 7 uPb i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb - przez pominięcie art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 6 uPb przy ocenie zasadności nałożenia na skarżących obowiązków w drodze decyzji. Nie mają racji skarżący kasacyjnie, że skoro dokonali – w swoim przekonaniu w sposób prawidłowy – zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, w którym wskazywali również na zamiar dokonania zmian, co do których obecnie został na nich nałożony obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, to nie ma uzasadnienia prawnego obciążenie obecnie ich obowiązkiem przywrócenia budynku do stanu poprzedniego. Uznanie bowiem dopełnienia obowiązku pisemnego zgłoszenia zamiaru wykonania robót organowi architektoniczno-budowlanemu w ocenie skarżących wyeliminować miało przesłanki do wydania decyzji wynikającej z art. 50 ust. 1 pkt 1 uPb w stanie prawnym obowiązującym w czasie wykonania robót. Słusznie jednak podkreślił ŚWINB, a w ślad za nim sąd pierwszej instancji, że dokonywanie zmian i przeróbek w istniejącej zabudowie jest dopuszczalne pod warunkiem wykonania ich zgodnie z przepisami. Nie jest zatem możliwe odstąpienie przez organ nadzoru budowlanego od zastrzeżeń w stosunku do robót budowlanych, które zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. W okolicznościach niniejszej sprawy PINB w [...] obowiązany był do wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 uPb decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Pozbawienie możliwości właścicieli nieruchomości sąsiednich korzystania z kanalizacji deszczowej w wyniku wykonania przez inwestorów przedmiotowych robót budowlanych uznano za naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, co z kolei uznano za wykonanie ww. robót w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb) w stanie prawnym na czas wykonania robót (październik 1997 r.). Ustalony stan faktyczny ściśle odpowiada sytuacji określonej w art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 uPb w obowiązującym stanie prawnym. Przepis art. 51 ust. 7 uPb stanowi, że jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 uPb. W tej sytuacji zarzut naruszenia powyższych przepisów nie mógł zostać uwzględniony. D. Nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb oraz § 8 ust. 2 rozp. z 1999 – poprzez błędne zdaniem skarżących przyjęcie, że zaślepienie przez nich rynien oraz brak ich połączenia z rynnami sąsiedniego budynku przez skarżących, stanowi naruszenie tych przepisów, tj. stanowi naruszenie obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, a ponadto iż można było dla oceny naruszenia przepisów zastosować w/w rozporządzenie, które w dacie wykonanych robót nie weszło w życie. Słusznie przyjęły organy nadzoru budowanego, a okoliczność tę prawidłowo zaakceptował sąd wojewódzki, iż dokonując wymiany rynien budynku nr [...] należało odpowiednio dobrać ich parametry i prawidłowo połączyć z rynnami sąsiedniego budynku (nr [...]), tak aby możliwy był dotychczasowy swobodny odpływ wód opadowych z rynien sąsiedniego budynku. Działanie takie było niewątpliwie sprzeczne z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie podjętych przez inwestorów robót nakazującym zapewniać ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Na ten właśnie przepis i w takim brzmieniu powołał się PINB w [...]. Co charakterystyczne organ ten nie przywoływał w swej decyzji nakazowej przepisów rozp. z 1999. Organ II instancji, a ślad za nim sąd wojewódzki oceniły, że działanie inwestorów było także sprzeczne z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego brzmieniem art. 5 uPb oraz oraz § 8 ust. 2 rozp. z 1999, który stanowi, że wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich. WSA w Gliwicach zasadnie ocenił, iż organy nadzoru budowlanego trafnie zaklasyfikowały sposób przeprowadzenia robót przez inwestorów, jako nie uwzględniających ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zaś powołanie się na przepis § 8 ust. 2 rozp. z 1999 nie miało na celu dokonanie oceny robót na czas ich wykonywania, ale stanowiło dodatkowe potwierdzenie prawidłowości tej klasyfikacji wykonanej wyłącznie z punktu widzenia treści art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb. E. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 uPb (w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r.) i w zw. z art. 7 ust. 1 noweli uPb z 2003 – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ administracji w toku postępowania naprawczego w trybie art. 51 uPb – wszczynając postępowanie po wejściu w życie nowelizacji (po dniu 10 lipca 2003 r.) dla oceny sposobu wykonania robót oraz naruszenia przepisów przez inwestorów przeprowadzających remont, powinien uwzględnić przepisy (w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb) obowiązujące w dacie przeprowadzenia remontu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że ocena wykonanych robót budowlanych – wbrew skarżącym – musi być dokonana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie robót, dopiero ich skutki mogą być rozważane wedle prawa obowiązującego w dacie orzekania. Słusznie w tej mierze ŚWINB wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno art. 5 uPb w dawnym brzmieniu jak i w dacie orzekania, wyprowadzając z ich treści prawidłowe wnioski. W konsekwencji powyższy zarzut naruszenia prawa wskutek oceny robót wedle norm obowiązujących w dacie ich wykonania uznać należy za oczywiście niezasadny. Stanowisko skarżących w tym aspekcie jest zresztą niekonsekwentne, wobec podnoszenia zarzutu zastosowania przepisów rozp. z 1999, które nie obowiązywało w dacie podjętych przez nich robót. Nie jest trafne zarzucanie naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 noweli uPb z 2003, bowiem cyt. przepis odnosi się do "spraw wszczętych" przed dniem wejścia w życie powyższej noweli, oczywiste jest, że przedmiotowe postępowanie, w którym zapadła zaskarżona decyzja nie zostało wszczęte przed takim dniem, o którym mowa w powyższym przepisie. Z akt administracyjnych bowiem wynika, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 1 grudnia 2004 r. F. Za nietrafny uznać wypadnie również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. – przez ich błędną interpretację i błędne zdaniem skarżących przyjęcie, że brzmienie ww. przepisów z chwili przeprowadzenia "remontu" oraz z chwili orzekania – było co do reguły analogiczne – a tym samym pominięcie faktu, iż brzmienie z chwili dokonania remontu dotyczyło zasad projektowania, budowania i utrzymywania obiektów budowlanych zgodnie z wymienionymi dalej zasadami, gdy tymczasem późniejsze brzmienie przepisu obejmuje jedynie "projektowanie i budowanie" obiektów budowlanych. W art. 5 uPb ustawodawca ustalił podstawowe zasady prawidłowego przebiegu procesu budowlanego w zakresie działalności obejmującej projektowanie, budowę, użytkowanie i utrzymywanie obiektów budowlanych, nakładając jednocześnie obowiązek przestrzegania tych zasad, na wszystkich uczestników procesu budowlanego oraz podmioty użytkujące i utrzymujące obiekty budowlane. Co istotne, zmiana Prawa budowlanego, dokonana nowelą uPb z 2003 r., doprowadziła do zastąpienia – jednolitej dotychczas – zasady zgodności projektowania, budowania, użytkowania i utrzymywania obiektów budowlanych z obowiązującymi przepisami, dwoma zasadami: zgodności projektowania i budowy oraz prawidłowego użytkowania i należytego utrzymywania obiektów budowlanych z właściwymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Druga z wymienionych zasad zawarta została w art. 5 ust. 2 przywołanej wyżej uPb i nakazuje użytkować obiekt budowlany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, zwłaszcza w zakresie związanym z wymaganiami wymienionymi w tym przepisie. Trafnie w decyzji nakazowej organu I instancji wskazano, że ze stanowiska doktryny prawniczej wynika, że pomimo pominięcia części zwrotów z brzmienia pierwotnego art. 5 ust. 2 uPb, po w/w nowelizacji ustawy wykładnia prawa nie uległa zmianie. "W orzecznictwie sądowym po dzień dzisiejszy ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich dekoduje się z dawnego brzmienia art. 5 ust. 2 uPb, wskazując że obejmuje ona w szczególności : ... 2) ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności..." ([w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego. Wyd. 2. Stan prawny na 25 kwietnia 2014 r., Warszawa, LexisNexis 2014, s. 117). Stanowisko to podziela orzekający w sprawie Sąd. Niezrozumiałym są wywody skarżących dotyczące zmian w treści powyższego przepisu, albowiem zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania jak i w dacie wykonania robót budowlanych istota przepisu była co do zasady analogiczna, chroniąc osoby trzecie przed naruszaniem ich uzasadnionych interesów przez inwestorów. Rację ma sąd pierwszej instancji, że zarówno bowiem w pojęciu "ochrony" jak i "poszanowania interesów" niewątpliwie mieści się obowiązek prowadzenia robót tak, by nie uniemożliwić osobom trzecim odprowadzania wód deszczowych i nie powodować tym samym zalewania ich nieruchomości. G. Nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb – przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do przeprowadzenia robót budowlanych w sposób istotny odbiegających od warunków określonych w przepisach. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że ustawodawca nie wyjaśnił, co oznacza wykonywanie lub wykonanie robót budowlanych "w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach". Używając jednak takiego sformułowania dopuścił, że mogą w czasie realizacji inwestycji nastąpić odstępstwa nie mające takiego charakteru, czyli nieistotne, z którymi uPb nie wiąże żadnych skutków. Ocenę w tym zakresie ustawodawca pozostawił organowi administracyjnemu, który rozstrzyga o stopniu odstępstwa na zasadzie swobodnego uznania, które winno być szczegółowo umotywowane (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 1236/11, LEX nr 1291863). Zgadzając się z przytoczoną tezą podkreślić należy, iż to organy administracyjne (nadzoru budowlanego) rozstrzygają o tym, czy odstępstwo ma charakter istotny, a nie inwestorzy, ich pełnomocnik, kierownik budowy, czy też biegły. Zwłaszcza w zakresie robót budowlanych polegających na całkowitej wymianie pokrycia dachu i rynien odprowadzających wody opadowe z dachu własnego budynku (segmentu), w toku których dokonano zmiany dotychczasowej konstrukcji tych rynien (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) kwestie istotnych odstępstw nabierają szczególnego znaczenia i wyrazistości. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu prawidłowo organy ustaliły stan faktyczny w zakreślonym wyżej zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd organów administracyjnych, a w ślad za nimi również sądu pierwszej instancji, że pozbawienie możliwości korzystania z kanalizacji deszczowej w wyniku wykonania ww. robót budowlanych uznano za naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich chronionych przez art. 5 ust. 2 uPb, co z kolei uznano za wykonanie ww. robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Ustalony stan faktyczny ściśle odpowiada sytuacji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 uPb w obowiązującym stanie prawnym. H. Nie jest również w konsekwencji poprzednich wywodów zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżących obowiązek niewykonalny przez nich w sposób samodzielny, w postaci regulacji spadków rynien oraz połączenia tych rynien z rynnami sąsiedniego budynku nr [...]. Zakres decyzji nakazowej nie odnosi się do odprowadzenia wody deszczowej z budynku nr [...], a wyłącznie budynku nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie zawarte w decyzji PINB w [...], c o wynika jednoznacznie z jego treści, odnosi się do przywrócenia poprzedniego sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku nr [...], stwierdzenie o nakazie demontażu denek ("zaślepek" z rynien budynku nr [...] oraz regulacji spadków rynien oraz ich połączenia z rynnami budynku nr [...], nie zawiera takiego rozstrzygnięcia, które uprawniałoby do dokonywania robót w zakresie budynku nr [...]. Z tego względu zarzuty o niewłaściwym zastosowaniu art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb nie są trafne. I. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały zdaniem Sądu oparte na usprawiedliwionych podstawach, skargę kasacyjną oddalono zgodnie z art. 184 Ppsa.