II OSK 949/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del NSA Andrzej Irla Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2001/08 w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2009r., sygn. akt VII S.A./Wa 2001/08, oddalił skargę J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2008r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007r., znak: (...), działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.) zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego mieszkalnego przy ul. (...) w O.. W uzasadnieniu organ podał, iż czynności podjęte w trakcie toczącego postępowania wskazywały, że przedmiotowy obiekt jest użytkowany bez pozwolenia i zachodzą podstawy do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Jednakże z uwagi na skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2007r., sygn. akt II OSK 568/06, pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego dotyczących zgodności art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z Konstytucją R.P., zasadne stało się zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. S. właściciel sąsiedniej nieruchomości, wnosząc o jego uchylenie. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) lutego 2008r., znak: (...), na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez J. S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. prawo do złożenia zażalenia na postanowienie przysługuje stronie postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania głównego było użytkowanie obiektu bez zgody właściwego organu. Przepis art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane upoważnia organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu do wymierzenia kary w drodze postanowienia w trybie art. 59 ust.1 Prawa budowlanego. Do kary tej w myśl przepisu art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60). Natomiast w art. 133 § 1 ordynacji podatkowej wskazuje się, że przymiot strony posiada płatnik, czyli w tym przypadku osoba, której obowiązkiem będzie uiszczenie kary za nielegalne użytkowanie obiektu. Osobą tą nie jest J. S., a zatem wykluczony jest jego udział w toczącym się postępowaniu. Tym samym nie jest on uprawniony do złożenia zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Na skutek skargi J. S. od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) lutego 2008r. wydane w trybie art. 134 K.p.a. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż podstawową kwestią jest to, czy skarżący, będący właścicielem sąsiedniego budynku, posiada legitymację do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, przy czym ustalenie to powinno nastąpić w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd zauważył, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2008r. znak: (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) grudnia 2007r., znak: (...). W uzasadnieniu wskazał, że właściwym było zawieszenie przez organ I instancji postępowania z uwagi na zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawę mającą na celu zbadanie konstytucyjności przepisów, które miały mieć zastosowanie w sprawie użytkowania obiektu budowlanego. Pismem z dnia 1 września 2008r. J. S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) grudnia 2007r., znak: (...), podnosząc, iż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane bez podstawy prawnej, gdyż zapytanie prawne, na które powołują się organy nie może stanowić przesłanki do zastosowania instytucji zawieszenia postępowania. J. S. stwierdził, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego nie jest zagadnieniem wstępnym dającym podstawę do zawieszenia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu wniosku skarżącego, postanowieniem z dnia (...) października 2008r., znak: (...), działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. - stwierdził nieważność postanowienia Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008r. znak: (...). W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 , gdyż zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Organ podniósł, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08 nie przesądził o uznaniu J. S. za stronę postępowania prowadzonego "w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego mieszkalnego przy ul. (...) w O.". W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał jedynie w oparciu o jaki przepis prawa powinno nastąpić ustalenie istnienia interesu prawnego skarżącego. Nadto, postępowanie w sprawie nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i wymierzenia sankcji finansowej z tego tytułu ogranicza krąg stron jedynie do osób, które dopuściły się nielegalnego użytkowania. J. S. niewątpliwie posiada w takim postępowaniu interes faktyczny jednak brak jest po jego stronie interesu prawnego, a zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) listopada 2008r. znak: (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...) października 2008r., powtarzając w nim argumentację przywołaną w rozstrzygnięciu z dnia (...) października 2008r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2008r. znak: DON(...) obarczone jest wadą określoną w art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględnił prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08, który, zdaniem J. S. przyznał mu uprawnienia strony w postępowaniu w sprawie nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i wymierzenia sankcji finansowej z tego tytułu. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i dlatego też biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku podał, że postanowieniu Mazursko-Warmińskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008r. można było postawić zarzut, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa - przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wskazał, iż kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu II instancji w przedmiocie zażalenia J. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) grudnia 2007r. była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08 uchylił zaskarżone wówczas postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) lutego 2008r. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł wskazania, co do dalszego toku postępowania i ocenę prawną, zgodnie z którą organ powinien ustalić w oparciu o art. 28 K.p.a. czy J. S. posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i wymierzenia sankcji finansowej z tego tytułu. Wprawdzie w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. , gdyż zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, jednak ustalił tak z powodu braku odniesienia się organu wojewódzkiego do wyroku Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08 , który nie przesądził o uznaniu J. S. za stronę postępowania "w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego mieszkalnego przy ul. (...) w O.". Sąd wskazał jedynie w oparciu o jaki przepis prawa powinno nastąpić ustalenie istnienia interesu prawnego skarżącego oraz wskazał na formę prawną rozstrzygnięcia w przypadku ustalenia braku interesu prawnego podmiotu składającego zażalenie. W istocie zatem, zdaniem Sądu I instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż organ wojewódzki nie zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r. W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w ramach postępowania nieważnościowego powinien wskazać na naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. Mimo to, Sąd uznał, iż słuszne było (i zgodne z wnioskiem skarżącego) stwierdzenie nieważności postanowienia Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008r. znak: (...). Wyeliminowanie go bowiem z obrotu prawnego powoduje konieczność ponownego rozpatrzenia zażalenie J. S., ale tym razem z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawartych w wyroku z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08. Doprowadzi to kwestię oceny przymiotu strony wnoszącej zażalenie do stanu zgodności z prawem. Zatem mimo, że w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwie uznał, że postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2009r. obarczone jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., wobec rozpatrzenia środka zaskarżenia pochodzącego od osoby, która nie była stroną postępowania - to w istocie organ swoją ocenę odnosił do sprzeczności z w/w wyrokiem Sądu. Wskazanie zatem przepisu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. zamiast przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a. nie miało znaczenia dla prawidłowości samego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. i zaskarżając go w części dotyczącej uzasadnienia, zarzucił naruszenie art. 126 Kpa (art. 107 § 3 K.p.a.), art. 107 p.p.s.a, art. 28 K.p.a. w zw. z art. 144 K.c. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o zmianę uzasadnienia wyroku w oparciu o art. 186 w zw. z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przywołując w tym zakresie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r. sygn. akt II SA/Ol 164/08 – art. 170 i 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie z dnia (...) listopada 2008 r. nie spełnia wymogów art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Organ uchylił postanowienie WINB z dnia (...) sierpnia 2008r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 zamiast art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto, całe uzasadnienie jest oparte na nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008r. oddalającym skargę J. S. na postanowienie GINB z dnia (...) kwietnia 2008r. w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn nie posiadania przymiotu strony przez skarżącego. Autor skargi kasacyjnej podniósł także, iż GINB w Warszawie będąc związany wykładnią art. 170 p.p.s.a. powinien na podstawie art. 147 K.p.a. wznowić postępowanie administracyjne w sprawie wydanego postanowienia z dnia 2 kwietnia 2008r. w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia PINB z dnia 14 grudnia 2007r. z przyczyn nie posiadania przymiotu strony przez J. S. jeszcze przed orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 622/08, celem umożliwienia WINB w Olsztynie przeprowadzenia postępowania odwoławczego według wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II SA/Ol 164/08, w trybie art. 153 p.p.s.a. Skarżący nie podzielił także twierdzenia Sądu I instancji, jakoby twierdził on, iż przyznano mu uprawnienie strony. Jego zdaniem oświadczenie o przyznanie mu uprawnień strony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie złożył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia (...) sierpnia 2008r., co potwierdził następnie GINB w Warszawie w postanowieniu z dnia (...) listopada 2008r. W ocenie skarżącego działania WINB w W. stanowią, iż postępowanie odwoławcze prowadzone przez WINB w O. według wskazań Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie zawartych w wyroku z dnia 27 maja 2008r. będzie fikcją prawną sprzeczną z prawem. Zdaniem skarżącego organ prowadząc postępowanie odwoławcze nie może być związany innymi orzeczeniami w tej samej sprawie oraz rozstrzygnięciem merytorycznym . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zakreślając granice kontroli instancyjnej stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Tak wyznaczony zakres orzekania oznacza obowiązek badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy nie zachodzi jedna z przesłanek nieważności postępowania sądowego wymienionych w § 2 art. 183 p.p.s.a. Istnienie którejkolwiek z przyczyn nieważności określonych w tym przepisie powoduje, że postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym było nieważne, a orzeczenie z tego powodu podlega obligatoryjnemu uchyleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można doszukać się w tej sprawie jakichkolwiek przesłanek nieważności o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie można wbrew stanowisku skarżącego wskazywać w tej sprawie na zaistnienie przesłanki nieważności o jakiej mowa w art. 183§ 2 pkt. 3 p.p.s.a. Norma ta stanowi o tym, że nieważność postępowania zachodzi wówczas jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Otóż przesłanka nieważności określona w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok sądu administracyjnego wydany w tej samej sprawie, w której toczyło się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym (lis pendens). W tej samej sprawie proces później wszczęty jest bowiem niedopuszczalny, bowiem prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata. Warunkiem koniecznym jest jednak, aby postępowanie wszczęte wcześniej przed sądem administracyjnym toczyło się przed sądem właściwym i aby zachodziła tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa sprawy w powyższym rozumieniu. Zawisłość sprawy (lis pendens) rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego i trwa aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. Zdaniem skarżącego nieważność taka zachodzi w niniejszej sprawie z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r sygn. akt II SA/Ol 164/08. Przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 164/08 było postanowienie Warmińsko- Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2008r. stwierdzające na podstawie art. art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. niedopuszczalność zażalenia w sprawie dot. zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylając to postanowienie w swoim uzasadnieniu podkreślił, że organ administracji dokonał oceny przymiotu strony stosując niewłaściwe przepisy ( Ordynacji podatkowej ), a ponadto w sprawie wyjaśnienia wymaga kwestia czy J. S. będący właścicielem sąsiedniego budynku posiada legitymację do występowania w tej sprawie w charakterze strony , lecz ustalenie to winno nastąpić w oparciu o przepisy K.p.a. Nadto w wyroku tym Sąd wskazał, że postępowanie w trybie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994r., nie mieści się w ramach postępowania o pozwolenie na budowę a więc nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. Uznano nadto, że ustalenie przymiotu strony winno nastąpić w oparciu o przepis art. 28 K.p.a. jak też to, iż stwierdzenie, że wnoszący zażalenie nie jest strona winno zakończyć się nie stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia lecz umorzeniem postępowania zażaleniowego ( art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a.). Na skutek tego wyroku Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) grudnia 2007r. o zwieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego przy ul (...) w O.. W rozstrzygnięciu tym organ wskazał, że po wyroku WSA w Olsztynie, w którym uznano J. S. za stronę uznano wniesione zażalenie za wniesione prawidłowo i dlatego też utrzymano w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Po wydaniu w/w postanowienia z dnia (...) sierpnia 2008r. skarżący wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podanie z dnia (...) września 2008r., w którym domagał się w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdzenia nieważności postanowienia Warmińsko–Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia (...) sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2007 r. w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego. To wydane w tym postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2008 r. Nr (...) oraz wydane w ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanowienie z dnia (...) listopada 2008 r. (...) stwierdzające nieważność postanowienia Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008 r. Powracając zatem do przedstawionych wcześniej rozważań dotyczących powagi rzeczy osądzonej należy stwierdzić, iż działanie organu administracji publicznej uzewnętrznione postanowieniem zaskarżonym w niniejszej sprawie nie jest tożsame z tym, którego dotyczyła kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie dokonana wyrokiem z dnia 27 maja 2008r. sygn. akt II SA/Ol 164/08. Wprawdzie obydwie sprawy dotyczą tych samych stron postępowania (tożsamość podmiotowa), to przedmiot ich rozstrzygnięcia jest różny. W analizowanych sprawach skarżone były różne postanowienia, wydane na odmiennych podstawach prawnych. Oznacza to, że postępowanie przed sądem I instancji przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie dotyczy sprawy innej, niż będąca przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zakończonej wydaniem wyroku w dniu 27 maja 2008 r. w sprawie II SA/OL 164/08. Nie zachodzi zatem określona w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przesłanka skutkująca nieważność postępowania. Natomiast przechodząc do rozpoznania wskazanych w kasacji zarzutów odnoszących się do zaskarżonego wyroku to zauważyć należy, iż skarga kwestionuje zaskarżony wyrok w części dotyczącej uzasadnienia. Kwestionując zaś uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji brak jest zarzutu naruszenia prawa procesowego, który bezpośrednio odnosiłby się do tego zarzutu a więc w skardze kasacyjnej nie wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczącego właśnie uzasadnienia wyroku Sądu. Tym samym brak takiego zarzutu w ocenienie Naczelnego Sądu Administracyjnego czyni nieskutecznym wniesioną skargę kasacyjną skoro dotyczy ona tylko tej części orzeczenia. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 126 K.p.a. czy też art. 107 § 3 K.p.a. odnoszący się do uzasadnienia decyzji administracyjnej są w okolicznościach rozpoznawanej sprawy całkowicie chybione, skoro kwestionowane jest uzasadnienie wyroku sądu I instancji. Również art. 144 kodeksu cywilnego dotyczący wykonywania prawa własności nie może być przesłanka kwestionowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w tej sprawie nie jest badany przymiot strony skarżącego a więc posiadanie czy też nie interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania. W rozpoznawanej sprawie wydano rozstrzygniecie w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia (postanowienia). W ramach tego postępowania badane jest wyłącznie zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. a nie ponowne rozpoznanie sprawy. Właśnie dlatego Sąd pierwszej instancji uznał rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające nieważność postanowienia Warmińsko-Mazurskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008r. za zgodne z prawem mimo błędnego uzasadnienia gdyż wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa w tym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2008r. sygn. akt II SA/Ol 164/08. W wyroku tym wbrew stanowisku skarżącego Sąd ten nie uznał , iż skarżący ma przymiot strony w postępowaniu dot. zawieszenia, lecz nakazał wyjaśnienia tej kwestii co jednoznacznie i w sposób niewątpliwy wynika z uzasadnienia tego wyroku. Tej kwestii mimo związania tym wyrokiem nie wyjaśnił Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wydanym postanowieniu z dnia (...) sierpnia 2008r. Stąd też właśnie na skutek wniosku skarżącego, który się tego domagał wyeliminowano to postanowienie w trybie nadzwyczajnym. Nie można w tym zakresie mówić o naruszeniu art. 170 p.p.s.a. , który to przepis wskazano w podstawach wniesionej w tej sprawie kasacji Bez wpływu na powyższy pogląd pozostaje również argumentacja skarżącego zawarta w uzasadnieniu kasacji a wskazująca na inne rozstrzygnięcia podjęte w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 622/08, którym oddalono skargę J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2008r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta O. z dnia (...) grudnia 2007r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Jest faktem, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. S. od tego wyroku rozstrzygnięciem z dnia 26 listopada 2009r. sygn. akt II OSK 1832/08 a kwestie wynikające z tego wyroku nie pozostają w opozycji do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku, albowiem w dalszym ciągu pozostaje otwartą kwestią przymiot strony skarżącego w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania administracyjnego wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności, postanowienia Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008r. Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw pozwalających na jej uwzględnienie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.