II OSK 969/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 128/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w Warszawie na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 listopada 2013 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 128/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 listopada 2013 r. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. wniosło skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. oraz na przewlekłość i bezczynność w sprawie z wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. oraz niewszczęcie postępowania w sprawie niestwierdzenia nieważności powyższych decyzji z urzędu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżące Stowarzyszenie zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wydaniu postanowień bez podstawy prawnej; - art. 61a § k.p.a. polegające na bezpodstawnym zastosowaniu oraz wykroczeniu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia poza zakres przedmiotowy postanowienia wydawanego na jego podstawie; - art. 6, 7 i 8 k.p.a. polegające na niezastosowaniu się do zasad wyrażonych w tych przepisach; - art. 212 ust. 3 Prawo ochrony środowiska polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania ww. decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego, które może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień Ministra Środowiska w całości, a w przypadku niestwierdzenia ich nieważności, wniosło na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o ich uchylenie. Na podstawie art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosło o stwierdzenie przewlekłości i bezczynności postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności, wymierzenie organowi grzywny oraz zobowiązanie go do zakończenia postępowania poprzez wydanie aktu administracyjnego wynikającego z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 157 k.p.a., art. 212 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarzut przewlekłości i bezczynności strona skarżąca oparła na: niezastosowaniu przez organ przepisu art. 35 i art. 157 k.p.a. Stowarzyszenie wniosło jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Stowarzyszenia, odmowa wszczęcia postępowania na wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu jest wydana bez podstawy prawnej i jest przesłanką do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Według stanowiska przedstawionego w skardze, Stowarzyszenie legitymuje się interesem prawnym, co oznacza, że spełnia warunki formalne uczestniczenia w postępowaniach zakończonych wydaniem powyższych decyzji na prawach strony. Z uwagi na nieprzeprowadzenie przez Marszałka Województwa Mazowieckiego procedury oceny oddziaływania na środowisko Stowarzyszenie takiej możliwości nie miało. Strona skarżąca uważa, że uzasadniony jest zarzut, że Minister w zaskarżonych postanowieniach ocenił merytorycznie decyzje Marszałka Województwa Mazowieckiego, wyrażając opinię, iż były to postępowania niewymagające udziału społeczeństwa oraz, że nie wiązały się z istotną zmianą instalacji. Zdaniem strony skarżącej, ta kwestia powinna być przedmiotem badania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, a nie analizy w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a k.p.a. Według Stowarzyszenia, organ w postanowieniu z 25 marca 2014 r. nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym niewszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pomimo powzięcia informacji o wystąpieniu kwalifikowanych wad. W ocenie Stowarzyszenia, skoro wnioskodawca szczegółowo wskazał we wniosku z 27 listopada 2013 r. i jego uzupełnieniu z 13 stycznia 2014 r. wady decyzji przemawiające za stwierdzeniem ich nieważności, to organ powinien rozważyć zasadność wszczęcia postępowania z urzędu. Zdaniem strony skarżącej, obowiązek wszczęcia przez Ministra z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia zintegrowanego wynika też z art. 212 ust. 3 poś, którego wszczęcie jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości przy wydawaniu ww. pozwoleń. Zarzut bezczynności i przewlekłości postępowania zdaniem Stowarzyszenia, w sprawie wniosku z 25 lutego 2014 r. wynika z niezastosowania przez Ministra art. 35 k.p.a. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2014 r. wskazał, że Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. wniosło w jednym piśmie skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia[...] marca 2014 r. oraz na przewlekłość i bezczynność w sprawie z wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzji z dnia 16 maja 2013 r. oraz niewszczęcie postępowania w sprawie niestwierdzenia nieważności powyższych decyzji z urzędu. Powyższa skarga stosownymi Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została zarejestrowana pod trzema sygnaturami: - sygn. akt IV SA/Wa 1205/14 jako skarga na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r.; - sygn. akt IV SAB/Wa 128/14 jako skarga na bezczynność Ministra Środowiska w sprawie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r.; - sygn. akt IV SAB/Wa 129/14 jako skarga na przewlekłość w sprawie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. przez Ministra Środowiska. Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1205/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "Czyste Radiowo" w Warszawie. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2014 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wa 129/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" w W. na przewlekłość postępowania. Wyrok jest prawomocny. Rozpoznając skargę Stowarzyszenia "[...]" w W. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie nie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Sąd pierwszej instancji wskazał, że pierwszy wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzji z dnia [...] maja 2013 r. skarżące Stowarzyszenie złożyło w dniu 28 listopada 2013 r. (data złożenia w organie), uzupełniło zaś pismem z dnia 5 stycznia 2014 r., złożonym w organie w dniu 14 stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Środowiska na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy wydane przez siebie postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. W piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. skarżące Stowarzyszenie (już w trakcie wcześniejszego postępowania) ponownie złożyło wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzji z dnia [...] maja 2013 r. podając identyczną argumentację jak we wniosku z dnia 28 listopada 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r.) Minister Środowiska na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego wskazując w uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. rozstrzygnął już wniosek Stowarzyszenia o identycznej treści. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy wydane przez siebie postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r.). Sąd pierwszej instancji wskazał, że Minister Środowiska nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r. bowiem wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzji z dnia [...] maja 2013 r. był kolejnym wnioskiem o identycznej treści co poprzednie wnioski (z listopada 2013 r., uzupełniony w styczniu 2014 r.), a rozpoznany został 17 lutego 2014 r. Sąd zaznaczył, że na taki stan rzeczy miało wpływ działanie skarżącego Stowarzyszenia, które podejmując inicjatywy w sprawie, takie jak wnioski o stwierdzenie nieważności, składane w różnych datach, przyczynił się do zawiłości sprawy. Ostatecznie Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Środowiska na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego, a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał je w mocy. Powyższe postanowienie było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1205/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie "[...]" w W. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie innej niż ta, w której wniesiono skargę, tj. w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 27 listopada 2013 r. zamiast wniosku z dnia 25 lutego 2014 r. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy, wbrew treści postanowienia z [...] kwietnia 2014 r., że Minister Środowiska odmówił nim wszczęcia postępowania z wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego, co jest niezgodne z jego treścią; - pominięcie i nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, w tym w szczególności nieodniesienie się do zarzutu, że postanowienie Ministra z [...] kwietnia 2014 r. nie dotyczyło wniosku z 25 lutego 2014 r., lecz jak wynika z jego sentencji, postanowienia Ministra utrzymującego w mocy jakieś postanowienie, którego daty wydania i numeru nie określono; - niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ naruszył przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 2 k.p.a. w ten sposób, że pomimo złożenia przez Stowarzyszenie wniosku z 25 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji marszałka do chwili złożenia mniejszej skargi organ nie zakończył żadnym rozstrzygnięciem postępowania wszczętego zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. z dniem doręczenia żądania organowi, a tym samym organ nie wywiązał się z obowiązku stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszających prawo; - przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji z uchybieniem przepisom art. 7 i 77 k.p.a., i na braku oceny tych ustaleń pod względem zgodności z prawem, a w szczególności: - wskazania w postanowieniu Ministra z [...] kwietnia 2014 r., że postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister rozstrzygnął już wniosek Stowarzyszenia o identycznej treści, wbrew rzeczywistej treści ww. wniosków; - poprzez brak spójności uzasadnienia wyroku w odniesieniu do ustalenia kwestii rozpatrzenia przez organ administracji wniosku Stowarzyszenia z 25 lutego 2014 r., wynikający z niepoczynienia pełnych ustaleń w sprawie. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia powyższe uchybienia doprowadziły Sąd do błędnego wniosku, że Minister nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 25 lutego 2014 r.; - art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie niezobowiązanie Ministra do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r.; oraz naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 158 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację wskazaną w powyższych zarzutach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Pierwszą kwestią wymagająca wyjaśnienia jest przedmiot, w jakim orzekał Sąd wojewódzki. Niewątpliwie w skardze do Sądu pierwszej instancji Stowarzyszenie domagało się zobowiązania Ministra Środowiska do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności wymienionych w nim decyzji. Sąd w rubrum wyroku wskazał, że rozpoznaje skargę na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 listopada 2013 r. Jednocześnie w uzasadnieniu (str. 3) wskazano, że niniejsza sprawa (po rozdzieleniu wniosków Stowarzyszenia na 3 różne postępowania) dotyczy bezczynności organu w sprawie wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. W innym miejscu uzasadnienia (str. 4) Sąd wojewódzki wskazał, że uznał za niezasadną skargę na bezczynność organu w sprawie rozpoznania ostatniego z ww. wniosków. Powyższe oznacza, iż przedmiotem rozpoznania Sąd pierwszej instancji uczynił skargę na bezczynność Ministra Środowiska w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. Wskazanie natomiast w rubrum wniosku z innej daty należało uznać za oczywistą omyłkę, która w świetle uzasadnienia wyroku oraz rozstrzygnięć organu nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał jako niezasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w innej sprawie niż ta, w której wniesiono skargę. Prawidłowo natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ administracji nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku aczkolwiek głównie z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma natomiast na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Analiza akt sprawy wskazuje, iż pierwszy wniosek o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. oraz dnia [...] maja 2013 r. został przez skarżące Stowarzyszenie złożony w dniu 28 listopada 2013 r. (data wpływu do organu) i został on uzupełniony pismem z dnia 5 stycznia 2014 r. (data wpływu do organu – 14 stycznia 2014 r.). Powyższy wniosek został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Skarga na powyższe postanowienie została zarejestrowana i rozpoznana w sprawie IV SA/Wa 1205/14. W toku tego postępowania, pismem z dnia 25 lutego 2014 r. (data sporządzenia i nadania w polskiej placówce pocztowej) Stowarzyszenie wystąpiło z kolejnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności tych samych decyzji co we wniosku z 28 listopada 2013 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. zostało Stowarzyszeniu doręczone dnia 27 lutego 2014 r. co oznacza, że w dacie składania kolejnego wniosku – 25 lutego 2014 r. Stowarzyszenie nie miało wiedzy o załatwieniu pierwszego z ww. wniosków. Wobec braku jakiejkolwiek reakcji organu na ostatnie z ww. pism Stowarzyszenie wezwało do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas to Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. – działając w oparciu art. 61 a § 1 k.p.a. wydał rozstrzygnięcie o treści "utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie". To rozstrzygnięcie zostało następnie sprostowane postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. w ten sposób, że w miejsce treści "utrzymuję w mocy zaskarżone postanowienie" wpisano "odmawiam wszczęcia postępowania". Pomimo prawidłowego pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych Stowarzyszenie nie skorzystało z prawa wniesienia zażalenia. Rozpoznając natomiast wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. sprostowanym [...] kwietnia 2014 r. Minister postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało Stowarzyszeniu doręczone 15 kwietnia 2014 r. Po tej dacie – dnia 17 kwietnia 2014 r. została do organu administracji nadana przez Stowarzyszenie skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności nie ulega wątpliwości, że organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 lutego 2014 r. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. następnie sprostowanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kwestia prawidłowości tego ostatniego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania albowiem stronie przysługiwały odrębne środki prawne w celu weryfikacji jego prawidłowości. W świetle powyższych rozważań wymaga podkreślenia, że zarówno w dacie wyrokowania jak i w dacie wnoszenia skargi organ wypełnił spoczywający na nim obowiązek załatwienia żądania skarżącego. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Stowarzyszeniu przysługiwały odrębne środki do weryfikacji tego rozstrzygnięcia z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa. W świetle powyższego przede wszystkim z tego względu, a nie z przyczyn wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, należało uznać, iż skarga na bezczynność nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wskazać jednakże należy, że rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie twierdząc, że Minister Środowiska nie pozostawał w bezczynności albowiem wniosek z dnia 25 lutego 2014 r. był kolejnym wnioskiem w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji złożonym w sytuacji, gdy pierwszy wniosek – z dnia 28 listopada 2013 r. nie został jeszcze ostatecznie rozstrzygnięty. Z tych względów działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. i przyjmując, że wyrok Sądu mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracji orzekł jak w sentencji.