II OSK 979/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1062/10 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie opłaty za korzystanie ze środowiska 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz [...] S.A. z siedzibą w C. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1062/10 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie opłaty za korzystanie ze środowiska. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Marszałek Województwa Śląskiego postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] ustalił sposób zarachowania uiszczonej po terminie wpłaty z tytułu należności za korzystanie ze środowiska przez [...] S.A. z siedzibą w C. Pismem z dnia 26 marca 2010 r. [...] S.A. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie kwestionując dokonany przez organ administracji sposób zarachowania dokonanej po terminie opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podniosło, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone stronie w dniu 23 marca 2010 r., natomiast zażalenie na to postanowienie oznaczone datą 26 marca 2010 r. zostało nadane za pośrednictwem Pocztex’u Kuriera Poczty Polskiej w dniu 31 marca 2010 r. Kolegium przyjęło, że zażalenie nie zostało nadane w dniu 30 marca 2010 r., gdyż pełnomocnik strony nie posiada dowodu nadania przesyłki z tej daty. W ocenie Kolegium za dowód nadania nie może zostać uznane poświadczenie nadania przesyłek listowych w dniu 30 marca 2010 r. zawarte w książce nadawczej pełnomocnika strony, gdyż z jego treści wynika, że przesyłka listowa zawierająca zażalenie została wykreślona z książki nadawczej. Organ odwoławczy, powołując się na wyniki rozprawy administracyjnej ustalił, że pracownik kancelarii pełnomocnika strony, który nadawał list zawierający zażalenie pozostawił go nie czekając, aż pracownik poczty wyda mu potwierdzenie nadania tej przesyłki. Organ wywiódł, że poczta nie przyjęła przesyłki zawierającej zażalenie do wysyłki w tym dniu, lecz została ona dokonana przez pracownika kancelarii pełnomocnika strony dopiero w dniu następnym, czyli 31 marca 2010 r. , a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 141 § 2 k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący pełnomocnik [...] podniósł, że pracownik jego kancelarii w dniu 30 marca 2010 r. w godzinach wieczornych złożył w dziale przesyłek masowych placówki pocztowej C. 1 wraz z książką nadawczą całą korespondencję kancelarii, wśród której znajdowało się również zażalenie na postanowienia Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] marca 2010 r. Na każdym liście poleconym został umieszczony jego numer "R". Pracownik poczty poinformował pracownika kancelarii o możliwości pozostawienia całej korespondencji oraz książki nadawczej w Urzędzie Pocztowym. Dalej podniósł, że zgodnie z przyjętą w Urzędzie Pocztowym i kancelarii praktyką, przy dużej ilości korespondencji i klientów, potwierdzenie nadania złożonych przesyłek jest odbierane w dniu następnym, przy wysyłaniu kolejnej korespondencji. W dniu 31 marca 2010 r. poinformowano pracownika kancelarii o wykreśleniu z książki nadawczej przesyłki adresowanej do organu pierwszej instancji zawierającej zażalenia, z adnotacją "list za ciężki". Numer tego listu poleconego został zniszczony i wyrzucony. Jednocześnie przesyłka została zwrócona pracownikowi kancelarii, który z braku innej możliwości niezwłocznie dokonał jej nadania za pośrednictwem Kuriera Poczty Polskiej. W ocenie skarżącego pracownik Poczty Polskiej na mocy umowy zawartej przez Pocztę Polską z kancelarią był zobowiązany do zmiany kwalifikacji przedmiotowej przesyłki z listu poleconego na paczkę pocztową. Z umowy tej wynika, że obejmuje ona świadczenie usług pocztowych nie tylko w zakresie przesyłek listownych, ale także wszystkich innych przesyłek dopuszczonych do obrotu pocztowego, w tym także paczek pocztowych. Oddalając przedmiotową skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem. Sąd wskazał, że spór pomiędzy skarżącym a organem odwoławczym sprowadza się do oceny, w jakiej dacie przesyłka została nadana. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, zgodnie z którym w dniu 30 marca 2010 r. przesyłka nie została przez placówkę pocztową przyjęta, albowiem nie mogła zostać zaakceptowana, z uwagi na jej wagę, jako przesyłka listowa. Faktyczne jej nadanie nastąpiło zatem dopiero po przekwalifikowaniu jej przez nadawcę jako paczki w dniu 31 marca 2010 r. Sąd wskazał ponadto, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie precyzują samodzielnie pojęcia "nadania", a w konsekwencji, z uwagi na to, że chodzi o nadanie pisma w placówce pocztowej odwołać się należy w zakresie jego interpretacji do przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. 2008, Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.). Przepis art. 3 pkt 8 Prawa pocztowego stwierdza w sposób ogólny, że nadanie to polecenie doręczenia przesyłki lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. W ocenie Sądu, wskazany przepis nie może jednak być interpretowany w oderwaniu od wprowadzonego ustawą rozróżnienia poszczególnych kategorii przesyłek. Z oczywistych względów inaczej bowiem nadanie rozumiane jako polecenie doręczenia przesyłki wyrażone zostaje przez nadawcę w przypadku przesyłek listowych zwykłych, a inaczej w przypadku przesyłek listowych rejestrowanych. Stosownie do art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo pocztowe przesyłka rejestrowana to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru. W ocenie Sądu, dopóki placówka pocztowa nie przyjmie, czyli nie zaakceptuje przesyłki rejestrowanej, dopóty nadanie przesyłki takiej nie nastąpi. Nadanie wymaga bowiem w przypadku takich przesyłek nie jednostronnego złożenia polecenia przez nadawcę, lecz złożenia polecenia skutecznego, to jest takiego, które zostało przyjęte przez placówkę pocztową. Według Sądu ocenę tę potwierdza treść art. 21 ustawy Prawo pocztowe. Sąd wskazał, że formalnym dowodem przyjęcia przesyłki listowej rejestrowanej jest wystawione przez pracownika placówki pocztowej pokwitowanie, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy. Pokwitowaniem takim bądź innym dowodem nadania przesyłki z dnia 30 marca 2010 r. strona skarżąca nie dysponuje. Pieczątka potwierdzająca przyjęcie przesyłek w książce nadawczej, na której figuruje data 30 marca 2010 r., odnosi się jedynie do przesyłek przyjętych, czyli pozostałych oprócz przesyłki adresowanej do Marszałka Województwa Śląskiego. Sąd dalej wywodził, że niezależnie od tego, czy placówka pocztowa po zważeniu przesyłki i stwierdzeniu, że jej waga przekracza dopuszczalny limit przesyłek listowych poprzez wykreślenie przesyłki z książki nadawczej odmówiła zawarcia odnoszącej się do przesyłki tej umowy o świadczenie usług pocztowych, czy też najpierw przyjęła przesyłkę, a następnie odstąpiła od umowy – skutek co do zasady pozostaje niezmieniony. W obydwu ewentualnych przypadkach nie nastąpiło bowiem skuteczne nadanie przesyłki w dniu 30 marca 2010 r. albowiem w wyniku zważenia przesyłki placówka jej nie zaakceptowała i następnego dnia zwróciła nadawcy. Sąd uznał, że bez znaczenia prawnego pozostaje wątpliwość, czy pracownica Kancelarii pozostawiając przesyłki poinformowała o fakcie tym pracownicę placówki pocztowej czy też pozostawiła przesyłki na ladzie nie zgłaszając tego faktu. Okoliczność ta bowiem nie ma i nie może mieć wpływu na ustalenie w jakiej dacie przesyłka została przez placówkę pocztową nadana. Ponadto placówka pocztowa nie może też samodzielnie przekwalifikować przesyłki listowej i nadać jej jako paczki albowiem sposób wysyłki określa nadawca i to od jego woli zależy jakie polecenie nadania wydaje. Sąd nie podzielił również zasadności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., wskazując, że strona skarżąca poprzez swego pełnomocnika aktywnie uczestniczyła w postępowaniu. Także zarzut niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w świetle wnikliwego ich badania przez organ odwoławczy, w tym poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, nie mógł odnieść - zdaniem Sądu - zamierzonego skutku. Sąd podzielił zarzut nieprzedstawienia w uzasadnieniu w sposób wyczerpujący wszystkich prawnych aspektów sprawy, w tym szerszej analizy przepisów. Z uwagi jednak na poprawność merytoryczną dokonanych ocen i prawidłowość przyjętego przez organ rozstrzygnięcia uchybienie to, zdaniem składu orzekającego, nie ma wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do powołanego przez stronę skarżącą w trakcie rozprawy sądowej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt FSK 1632/07 Sąd wskazał, że nie dowodzi on w żadnym razie odmiennej interpretacji wskazanych wyżej norm w orzecznictwie sądów administracyjnych, bowiem dotyczy diametralnie różnego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, bez znaczenia pozostaje także treść umowy zawartej pomiędzy Kancelarią a Pocztą Polską z dnia 26 lutego 2010 r. Umowa ta ma bowiem charakter cywilnoprawny, nie zmienia ustawowych zasad nadawania przesyłek, a jeśli Kancelaria z jej treści chciałaby wywieść jakieś roszczenia wobec placówki pocztowej to mogłyby one mieć charakter jedynie roszczeń cywilnych, pozostających bez wpływu na sprawę administracyjną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł reprezentowany przez pełnomocnika [...] S.A. z siedzibą w C., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia podczas gdy organ administracji naruszył w nim przepisy prawa materialnego, mianowicie art. 3 pkt 8, art. 21 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. nr 189, poz. 1159 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.) w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez: - błędne przyjęcie, że ustalony stan faktyczny nie stanowi nadania przesyłki w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 21 ustawy – Prawo pocztowe w zw. z art. art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu, że ustalony stan faktyczny nie wypełnia hipotezy wskazanych przepisów. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 3 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dokonał błędnej oceny realizacji przez organ podatkowy postanowień kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji akceptując działanie organu administracyjnego nie uwzględnił skargi i nie uchylił postanowienia pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w zakresie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu materiału dowodowego, a w tym umowy z dnia 26 lutego 2010 r., a także swobodną ocenę dowodów i w skutek tego przyjęcie, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu, co w konsekwencji stanowi naruszenie przez organ przepisu art. 134 k.p.a.; gdyby nie doszło do naruszenia powyższych procedur, zostałoby wydane rozstrzygnięcie innej treści, co uzasadnia twierdzenie, że powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na te postawy kasacyjne, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skarżący podniósł, że niedopuszczalne było oddalenie skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy organ administracji, pomijając treść umowy zawartej z Pocztą Polską, naruszył zasady k.p.a. nakazujące wydanie rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów. Zdaniem skarżącego, odniesienie się do zawartej przez pełnomocnika skarżącej spółki umowy z Pocztą Polską mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wykazałoby, że już sama możliwość nadawania przez nadawcę przesyłek w formie paczek pocztowych powinna skutkować przekwalifikowaniem przesyłki nadanej w innej formie, niż przewiduje to regulamin poczty. W tej szczególnej sytuacji, kiedy nadawcę wiąże umowa o świadczenie usług pocztowych, samo złożenie przesyłek do nadania powoduje zawarcie poszczególnych umów na nadawane w danym momencie przesyłki. Sposób ich realizacji (przekazanie przez pocztę do adresata) jest jedynie następstwem nadania tych przesyłek przez składającego zlecenie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wykładnia art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo pocztowe, art. 3 pkt 8 i pkt 20 tej ustawy w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie warunków wykonywania usług pocztowych dokonana przez Sąd I instancji jest błędna, o czym świadczy teza zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1632/07, który zapadł w bardzo zbliżonym stanie faktycznym. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny konstytucyjności § 3 rozporządzenia w sprawie warunków wykonywania usług pocztowych i wskazał, iż cytowany przepis został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej, a zatem nie może być podstawą oceny, w jakim momencie i w jaki sposób zawierana jest umowa o świadczenie usług pocztowych. Natomiast ustawa - Prawo pocztowe nie reguluje wprost momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej. Zatem zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy momentem tym jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia. Dowód zaś potwierdzający jej nadanie może mieć tylko znaczenie dowodowe, dokumentujące fakt zawarcia umowy, a nie jej moment. Nie można zatem - zdaniem autora skargi kasacyjnej - zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że operator odmówił zawarcia umowy, gdyż nie przyjął przesyłki, gdyż umowa została wykonana, lecz w innej, niż zlecona formie i w innej niż zlecona dacie. Odmowa wykonania umowy nie jest tożsama z odmową jej zawarcia. Skoro przedstawiciel nadawcy polecił doręczenie przesyłki i została ona przyjęta przez przedstawiciela operatora (nawet w sposób dorozumiany), to umowa została zawarta w dniu 30 marca 2010 r., a jedynie zrealizowana w dniu następnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że art. 3 § 1 p.p.s.a. określa kognicję sądu administracyjnego i nakazuje mu stosować przewidziane w ustawie środki, nie określając tych środków, ani przesłanek ich stosowania, czy też sposobu procedowania przed sądem i jako mający taki charakter nie może stanowić skutecznego środka do podważenia wyroku. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej, Sąd w pierwszej kolejności dokonuje oceny prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, pozwala skontrolować zasadność zastosowanej normy prawa materialnego. Odnosząc się do ustaleń faktycznych dokonanych przez Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przytoczył okoliczności, które w sprawie pozostają bezsporne i tych ustaleń nie podważa też strona skarżąca. Sąd wskazał również jednoznacznie - wyczerpująco uzasadniając zajęte stanowisko – z jakich przyczyn uznał, że brak odniesienia się przez organ do treści umowy zawartej pomiędzy kancelarią pełnomocnika skarżącego a Pocztą Polska w dniu 26 lutego 2010 r. nie ma wypływu na ocenę legalności kontrolowanego postanowienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść tej umowy pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Jednak sam fakt jej istnienia daje podstawę do zaakceptowania przyjętej praktyki w zakresie nadawania przesyłek pocztowych przez podmioty prowadzące obsługę prawną innych podmiotów. Ustalając, czy doszło do zachowania terminu do wniesienia zażalenia, organ administracji bada okoliczność obiektywną – datę nadania pisma. Pominięcie przez organ administracji treści umowy z dnia 26 lutego 2010 r. zawartej między Pocztą Polską i C. S., prowadzącym K. nie narusza zasady wydania rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, nie stanowi również naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Zasadne są natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 8 i art. 21 ustawy - Prawo pocztowe oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce operatora publicznego. Z uwagi na to, że kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia "nadania", należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe. W myśl art. 3 pkt 8 "nadanie" oznacza polecenie doręczenia przesyłki (...) zgodnie z umową o świadczenie usług pocztowych. Zawarcie zaś umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje zgodnie z art. 21 ust. 2 wymienionej ustawy, w szczególności przez: przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia (pkt 1), wrzucenie przesyłki listowej z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych oraz podlegających ustawowemu zwolnieniu z opłat pocztowych, do nadawczej skrzynki pocztowej operatora (pkt 2), przyjęcie przekazu pocztowego (pkt 3). Z powołanego wyżej przepisu ustawy wynika jednoznaczna norma prawna wskazująca na moment zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej w każdym z trzech wymienionych przypadków, przy czym jest to katalog otwarty, o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności". Powołany wyżej przepis, jak też żaden inny przepis ustawy - Prawo pocztowe nie wskazuje jednak wprost momentu zawarcia takiej umowy w przypadku przesyłki rejestrowanej. Ustawodawca w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy nakazał jedynie operatorowi publicznemu świadczyć powszechne usługi pocztowe w sposób ciągły, umożliwiający uzyskanie potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej. Określenia momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej co do przesyłki rejestrowanej nie można również - jak uczynił to Sąd I instancji - wywieść z treści art. 3 pkt 20 ustawy, który stanowi, że przesyłka rejestrowana, to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczona za pokwitowaniem odbioru. Przepis ten definiuje bowiem tylko pojęcie przesyłki rejestrowanej, wskazując jednocześnie na konieczne jej elementy. W tej sytuacji zgodzić się należy, że stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1631/07, publ. Lex nr 485104, że skoro przepisy ustawy – Prawo pocztowe nie odnoszą się wprost do zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu, przemieszczeniu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej, zaś żaden inny przepis ustawy takiego momentu również wprost nie określa, to należy przyjąć, iż zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 pkt 1 momentem tym jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia. Wystarczającą podstawę co do wykładni pojęcia "nadanie" na gruncie ustawy – Prawo pocztowe stanowią zatem przepisy art. 3 pkt 8 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1. Natomiast w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, w przypadku przesyłek rejestrowanych umowę o świadczenie usługi uważa się za zawartą z chwilą wydania dowodu przyjęcia. Słusznie podniósł skarżący, że literalne brzmienie tego przepisu pozostaje w sprzeczności z treścią powołanych wyżej przepisów ustawy – Prawo pocztowe. Skoro tak, to § 3 rozporządzenia, jako akt niższego rzędu niż ustawa, musi być interpretowany w zgodzie z jej przepisami. W tym kontekście potwierdzenie nadania przesyłki służy jedynie celom dowodowym, a data jego wydania świadczeniobiorcy nie przesądza o dacie zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej. Podkreślenia wymaga, że kwestia daty zawarcia tej umowy, jej nienależytego wykonania lub niewykonania mogłaby stanowić istotny element ustaleń faktycznych w przypadku dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przed sądem cywilnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że złożenie przez nadawcę w dniu 30 marca 2010 r. w placówce pocztowej przesyłki zawierającej zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego i przyjęcie jej przez pracownika poczty w sposób zgodny ze zwyczajem i przyjętą praktyką dotyczącą nadawania przesyłek masowych przez kancelarię wypełnia hipotezę art. 3 pkt 8 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo pocztowe, a w konsekwencji stanowi nadanie pisma w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie przesyłka ta, po przyjęciu przez pracownika poczty w dniu 30 marca 2010 r., została wykreślona z książki nadawczej z adnotacją "list za ciężki", ale następnego dnia jedynie przekwalifikowano ją na paczkę i z datą 31 marca 2010 r. przekazano do adresata. Tym samym nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że doszło do odmowy zawarcia umowy bądź odmowy jej wykonania. Podkreślenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy – Prawo pocztowe potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej nie stanowi jedynego dowodu przyjęcia przesyłki i zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych. Zgodnie z treścią art. 45 wskazanej ustawy potwierdzenie nadania takiej przesyłki wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego, który w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowe stwierdzone. Jednakże ustawodawca w art. 76 § 3 k.p.a. przewidział możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów. Zatem norma z art. 45 ustawy - Prawo pocztowe stanowi wzruszalne domniemanie prawne, które może być obalone przez wykazanie, że przyjęcie przesyłki przez operatora celem jej przemieszczenia i doręczenia nastąpiło w innym momencie, niż to wynika z potwierdzenia nadania. W aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy znajduje się dowód nadania paczki pocztowej zawierającej przedmiotowe zażalenie opatrzony datą 31 marca 2010 r. Z przesłuchania stron przeprowadzonego podczas rozprawy administracyjnej w dniu 25 czerwca 2010 r., wynika, że pracownik kancelarii pełnomocnika strony skarżącej skutecznie wykazał fakt przyjęcia przez pracownika poczty celem doręczenia przesyłki w dniu 30 marca 2010 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Poczty Polskiej z 2 kwietnia 2010 r. potwierdzające okoliczność przekazania przesyłki w dniu 30 marca 2010 r. Domniemanie zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu przesyłki rejestrowanej w celu jej przemieszczenia i doręczenia w dniu 31 marca 2010 r., wynikające z potwierdzenia nadania, zostało zatem skutecznie obalone. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie faktycznym zaistniałym w przedmiotowej sprawie, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo pocztowe, nadanie przesyłki wymagane przez art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w polskiej placówce operatora publicznego nastąpiło 30 marca 2010 r. Oznacza to, że zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego nadane w dniu 30 marca 2010 r. zostało złożone z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a. Błędnie zatem Sąd I instancji przyjął, że zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie narusza art. 134 k.p.a. w zw. z art.144 k.p.a. W tym stanie sprawy uznać należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się niezasadne. Naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 k.p.a. było wynikiem błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 8 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy - Prawo pocztowe i w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Zaistniały zatem przesłanki do uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach narusza powołane powyżej przepisy, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania przed Sądem I instancji – na podstawie art. 200 p.p.s.a.