II OZ 1008/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 242/07 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. i Ł. L. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 5 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody W. z dnia [...] którą utrzymano w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] zezwalającą R. R. na wejście na teren nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), położonej w K. przy ul. (...), stanowiącej własność Ł. i M. L. w celu wykonania robót budowlanych polegających na dociepleniu i otynkowaniu elewacji budynku mieszkalnego. W ocenie Sądu I instancji, wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez umożliwienie uczestnikowi postępowania wejścia na teren skarżących spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie przez inwestora prac polegających na ociepleniu i otynkowaniu budynku doprowadzi do istotnej zmiany rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego nastąpiłby przy zbyt dużym nakładzie sił i środków. W zażaleniu na to postanowienie R. R. wniósł o jego zmianę i oddalenie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż skarżący nie kwestionują samej możliwości wejścia inwestora na ich działkę w celu otynkowania budynku, lecz twierdzą, iż przeprowadzone przez niego prace budowlane doprowadzą do trwałego zajęcia gruntu sąsiedniego na grubość ocieplenia budynku. Zdaniem uczestnika, w wyniku planowanych przez niego prac nie dojdzie do zajęcia nieruchomości sąsiedniej, gdyż otynkowanie ściany jego budynku, dzięki użytym materiałom, będzie pełniło też funkcję ocieplenia, bez konieczności zastosowania innych materiałów ocieplających. R. R. wskazał także, iż ze względu na to, że prace tynkarskie można wykonywać w okresie od wiosny do wczesnej jesieni, dalsza zwłoka w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy spowoduje, że nie będzie on mógł wykonać tych prac w 2007 r., co może przyczynić się nawet do uszkodzenia ściany budynku. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wskazali, iż budynek inwestora znajduje się na granicy działek i posiada wystające gzymsy, które – zgodnie z art. 143 k.c. – znajdują się na należącej do nich nieruchomości. Realizacja przedmiotowych prac zmniejszy i tak wąski odstęp między budynkami, co wpłynie negatywnie na swobodę wjazdu na teren posesji pojazdów o dużych gabarytach. Skarżący wskazali, iż postawienie przez inwestora ściany budynku na samej granicy działek, ok. 3-4 m od okien ich domu spowodowało już znaczne ograniczenie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się po tej stronie domu. Przeprowadzenie przedmiotowych prac przez inwestora doprowadzi także do dewastacji uprawianych przez nich przez wiele lat krzewów winogron zasadzonych wzdłuż spornej ściany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W przypadku wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu i otynkowaniu budynku mieszkalnego ewentualne przywrócenie do stanu poprzedniego wiązałoby się bowiem z dużym nakładem pracy i środków materialnych. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji o jej zgodności z prawem jest także uzasadnione z uwagi na możliwość powstania po stronie skarżących szkód polegających na zniszczeniu krzewów, znajdujących się na granicy obu działek. Udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie nie uzasadnia natomiast powoływana przez nich okoliczność ewentualnego przekroczenia przez inwestora granicy obu działek w związku z przesunięciem o kilka centymetrów granic budynku mieszkalnego, które może być konsekwencją planowanych robót ociepleniowych. Fakt naruszenia przez inwestora prawa własności sąsiedniej nieruchomości w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi nie może być bowiem przedmiotem oceny organu wydającego decyzję w sprawie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania tych robót. Ewentualne spory w tym zakresie mogą być rozstrzygane wyłącznie na drodze postępowania cywilnego. Uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.