II OZ 1057/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 458/05 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2006 r. w sprawie ze skargi W. W. i M. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2005 r., [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 458/05 odrzucił skargę kasacyjną skarżących W. W. i M. W., reprezentowanych przez radcę prawnego, wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2006 r. z uwagi na nieuiszczenie stałego wpisu sądowego w wysokości 250 zł. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżących będący radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku i zaniechał uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, mającego charakter wpisu stałego. Zażalenie na to postanowienie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. W. i M. W., domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżących zarzucił Sądowi niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uznanie, że w przedmiotowej sprawie obowiązuje wpis stały i w związku z tym zastosowanie ma art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący podnoszą, że zarządzeniem Sądu z dnia 7 czerwca 2005 r. zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniu Sąd powołał § 2 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia, nie odrzucił natomiast skargi w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wymogi ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym, obejmują m.in. sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tym też terminie winna zostać uiszczona opłata stała należna od wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W świetle art. 231 P.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych – wpis stały. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Wysokość i charakter wpisu od skargi kasacyjnej uzależnione są więc od wysokości i charakteru wpisu należnego od skargi. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. W myśl § 2 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Z interpretacji tego przepisu łącznie z § 3 rozporządzenia wynika, że skoro wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu, niemniej jednak niż 100 zł, to wpis od skargi kasacyjnej winien być uiszczony w wysokości 250 zł. Wbrew zarzutowi skarżących, skoro w sprawie wysokość wpisu od skargi kasacyjnej nie jest uzależniona od wysokości wpisu stosunkowego, należy uznać go za wpis stały. Podkreślić należy, iż wobec tego, że skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, a wniesiona została przez pełnomocnika będącego radcą prawnym upoważnionym do występowania w sprawie w imieniu skarżących, to pełnomocnik miał obowiązek opłacić skargę kasacyjną w wysokości opłaty określonej w przepisie bez wezwania Sądu. Wniesienie pisma podlegającego opłacie stałej przez radcę prawnego, w tym przypadku skargi kasacyjnej, bez uiszczenia tej opłaty, powoduje, stosownie do podanego przez Sąd przepisu art. 221 P.p.s.a., odrzucenie skargi kasacyjnej bez uprzedniego wzywania do uiszczenia tej opłaty. Jednocześnie należy mieć na względzie, że profesjonalny pełnomocnik podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu radcy prawnego, w związku z czym można oczekiwać od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. W tej sytuacji zasadnym było w przedmiotowej sprawie odrzucenie wniesionej skargi kasacyjnej na mocy art. 221 P.p.s.a. Podniesiony przez skarżących w zażaleniu argument, że Sąd pierwszej instancji stwierdzając brak wpisu od skargi, nie odrzucił skargi, lecz wezwał skarżących do uiszczenia należnego wpisu sądowego jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 marca 2006 r.) wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Trzeba mieć na uwadze, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (SK 11/05, OTK-A 2006/3/27) § 5 ust. 2 rozporządzenia został uznany za niezgodny z art. 221 P.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji RP i utracił moc z dniem 17 marca 2006 r., zaś art. 219 § 2 P.p.s.a. i art. 221 P.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Zważywszy na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.