II OZ 1059/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 2053/01 w zakresie odrzucenia zażalenia E. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 2053/01 odrzucającego skargę kasacyjną E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 2053/01 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 1 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie E. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 r. odrzucającego jego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 1 czerwca 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że wobec faktu, że będący radcą prawnym pełnomocnik skarżącego wnosząc zażalenie nie uiścił stałego wpisu sądowego, zażalenie to należało odrzucić na podstawie art. 221 w zw. z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. S., zarzucając mu naruszenie art. 221 oraz art.141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że wprawdzie pełnomocnik skarżącego sporządził odrzucone zażalenie, lecz wnoszącym je był sam skarżący. Skarżący nadmienił także, że nie został pouczony o trybie wnoszenia opłaty oraz że jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokatów i radców prawnych istnieje z mocy samego prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej (art. 221 p.p.s.a.), która w tym wypadku stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wynosiła 100 złotych. W niniejszej sprawie postanowienie z dnia 20 czerwca 2006 r. doręczone zostało radcy prawnemu M. S., któremu skarżący, jak wynika z akt sprawy udzielił stosownego pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącego. Zażalenie wniesione na powyższe postanowienie zostało sporządzone przez pełnomocnika. W tej sytuacji zasadnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zażalenie zostało nie tylko sporządzone, ale i wniesione przez radcę prawnego reprezentującego skarżącego. Fakt, że to skarżący doniósł osobiście zażalenie do Sądu, a nie skorzystał np. z pośrednictwa poczty pozostaje bez wpływu na ocenę skutków prawnych, o jakich mowa w art. 221 p.p.s.a. Przepis art. 221 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że jeśli zażalenie, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, podlega opłacie stałej, to istnieje obowiązek uiszczenia opłaty bez wzywania przez Sąd pełnomocnika do dopełnienia tej czynności. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art.184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.