II OZ 1095/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.B-B. i M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 336/16 o odrzuceniu skargi B.B.-B. i M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]; [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie W dniu 23 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga A.B., B.B-B. oraz M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]; [....], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W skardze wskazano, że skarżący A.B. występuje jako strona skarżąca jak również jako pełnomocnik swojej żony B.B-B. oraz swojej córki M.B.. Skarga została podpisana jedynie przez A.B.. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 30 marca 2016 r. (k. 9) wezwano pełnomocnika skarżących A.B. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących B.B-B. i M.B. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. (k. 16) pełnomocnik skarżących przedłożył kopie pełnomocnictw. Zarządzeniem z dnia 30 maja 2016 r. (k. 34) Przewodniczący Wydziału II wezwał A.B. jako skarżącego i pełnomocnika skarżących B.B-B, M.B. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdyż uznał, że złożone przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. pełnomocnictwa nie spełniają tych wymogów. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżących przedłożył przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. oryginały uprzednio złożonych pełnomocnictw (k. 38). Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2016 r. wezwano skarżące B.B-B i M.B. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez podpisanie skargi pod rygorem jej odrzucenia (k. 55). Zarządzenie to zostało prawidłowo doręczone obydwu skarżącym w dniu 25 lipca 2016 r. (k. 60, 61). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16 (k. 141), WSA w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę B.B-B. oraz M.B. ponieważ pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braków formalnych skargi nie przedkładając pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a skarżące wezwane do osobistego podpisania skargi nie wykonały zarządzenia. Powyższe postanowienie zostało doręczone A.B. jako pełnomocnikowi skarżących w dniu 21 grudnia 2016 r. (k. 198), zaś B.B-B i M.B. w dniu 20 lutego 2017 r. (k. 213, 214). W dniu 27 lutego 2017 r. (data nadania na poczcie) zażalenie na to postanowienie wniósł i podpisał A.B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik swojej żony i córki (k. 215). Skarżący podniósł, że WSA nie udzielił wyjaśnień z jakiego powodu uznał, że nadesłane pełnomocnictwa nie wykazują uprawnień pełnomocnika do reprezentowania pozostałych skarżących. Skarżący wskazał, że WSA w Krakowie i NSA dotychczas rozpoznawały ich zażalenia z uznaniem wszystkich stron, przyjmując poprawność pełnomocnictw. Skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16, zażalenie skarżącego A.B. na postanowienie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16, zostało prawomocnie odrzucone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1). W przypadku nieuzupełnienia we wskazanym wyżej terminie braków formalnych skargi sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzuca skargę. Podkreślić należy, że każde pismo strony, w tym i skarga do Sądu pierwszej instancji, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych skargi polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarga na etapie jej składania była obarczona brakiem formalnym, o którym mowa w powołanym przepisie, z uwagi na niedołączenie do skargi pełnomocnictwa wykazującego umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu swojej żony i córki. Wobec powyższego zasadnie wezwano autora skargi do usunięcia tego braku, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący A.B. przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. (k. 38) nadesłał własnoręcznie podpisane przez mocodawczynie oraz poświadczone notarialnie pełnomocnictwa dla niego do występowania w imieniu swojej żony B.B-B. i swojej córki M.B. Z obydwu pełnomocnictw wynika, że A.B. jest umocowany do zarządu i administrowania wszelkimi nieruchomościami, w tym m.in. do reprezentowania mocodawczyń we wszystkich sprawach przed Sądami, do składania w ich imieniu wszelkiego rodzaju pism, wniosków, oświadczeń, odwołań, do składania wszelkiego rodzaju wyjaśnień i zapewnień, do odbioru korespondencji, przesyłek pocztowych, a także do dokonywania wszelkich czynności jakie tylko z wykonaniem tego pełnomocnictwa mogą okazać się konieczne. W związku z treścią niniejszego pełnomocnictwa, należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przepis ten wyznacza zakres pojęcia "sądy" poprzez wymienienie kategorii organów, które w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości. Wyrażenie języka prawnego – "sądy" - obejmuje swoim zakresem przedmiotowym wszystkie wskazane w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP organy sprawujące wymiar sprawiedliwości, zatem jego użycie w pełnomocnictwie umocowuje do reprezentowania mocodawcy przed sądem każdej kategorii, a zatem także przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FZ 342/15). W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że pełnomocnik skarżących uzupełnił braki skargi w sposób, dzięki któremu można było nadać jej dalszy bieg, ponieważ nadesłane pełnomocnictwa do występowania A.B. w imieniu żony i córki obejmowały reprezentowanie ich przez sądami administracyjnymi. Jak wskazano bowiem powyżej sądy administracyjne są sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, a udzielone pełnomocnictwa mają charakter ogólny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podlega uchyleniu zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym odrzucono skargę B.B-B.i M.B. z powodu braku jej własnoręcznego podpisania. Skarżące były bowiem reprezentowane w sprawie przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, a zatem wzywanie ich do własnoręcznego podpisu skargi było zbędne. Niniejsze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że należy nadać bieg skardze B.B-B. oraz M.B.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]; [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, reprezentowanych przez pełnomocnika A.B., po wcześniejszym wezwaniu go, wyłącznie jako pełnomocnika wskazanych skarżących, do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Natomiast postanowieniem z dnia 22 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16, prawomocnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę skarżącego A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]; [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.