II OZ 1105/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 557/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 557/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę T. M. (dalej "skarżąca") na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału z dnia 30 lipca 2019 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz uzupełniania braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono, gdyż nie została podjęta z placówki pocztowej. Placówka pocztowa dwukrotnie zawiadamiała skarżącą, o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z [...] sierpnia 2019 r. i awizo powtórne z [...] sierpnia 2019 r.), po czym w dniu [...] sierpnia nieodebrana przesyłka została zwrócona na adres Sądu (k. 28). Sąd uznał zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem [...] sierpnia 2019 r. W wyznaczonym terminie nie został uzupełniony brak formalny skargi, ani nie został uiszczony wpis sądowy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), orzekł o jej odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że pod koniec lipca 2019 r. wyjechała z miejsca zamieszkania do znajomej w celu polepszenia swojej sytuacji zdrowotnej. Po powrocie nie było dla niej żadnego zawiadomienia z poczty. Skarżąca oświadcza, że problemy z doręczeniem poczty zdarzały się już wcześniej i złożyła wobec tego skargę na działanie poczty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zatem stwierdzenie przez sąd, że skarga posiada braki formalne i nie zostały one pomimo wcześniejszego wezwania uzupełnione przez wnoszącą skargę w przewidzianym do tego terminie obliguje sąd do odrzucenia takiej skargi w oparciu o ww. przepis. W przedmiotowej sprawie bezsporna jest kwestia, że strona uchybiła terminowi do dokonania czynności w ustawowym terminie. W orzecznictwie NSA szeroko reprezentowany jest pogląd, że strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne powinna precyzyjnie wskazać adres na jaki spodziewa się doręczania pism z sądu. Sąd bowiem nie jest odpowiedzialny za utrudnienia jakie mogą wynikać z doręczeń pism stronie na adres, pod którym strona rzadko przebywa bądź istnieje ryzyko doręczenia pisma osobie trzeciej, której strona nie upoważniła do odbioru przesyłek. Wskazując w piśmie do sądu adres strona bierze na siebie ryzyko, że sąd uzna za dowód doręczenia zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki jeżeli wskazany na nim adres będzie się pokrywał z podanym przez stronę. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zastosował tzw. domniemanie doręczenia. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka odwoławczego. Należy zwrócić uwagę, że wezwanie zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącą w skardze do Sądu. W aktach administracyjnych widnieją podpisane osobiście przez skarżącą zwrotne potwierdzenia odbioru pism. Pisma wysyłane były na ten sam adres i nie wynika z akt aby trudności z odbiorem korespondencji były sprawą permanentną. Sąd nie może zatem wziąć pod uwagę argumentu skarżącej, że trudności z odbiorem korespondencji wynikają z winy poczty. W tym stanie rzeczy nie można mówić o sytuacji nadzwyczajnej wykluczającej winę strony w uchybieniu terminu ustawowego na dokonanie wskazanej przez sąd czynności. Doręczenie nastąpiło na prawidłowy adres, a terminy awizowania przesyłki są prawidłowe i stanowi to dla sądu element wiążący w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.