II OZ 1166/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/24 odrzucające skargę K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r., nr 268/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić zażalenia. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K. (skarżące) na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r., nr 268/2024. Sąd podał, że pismami z dnia 31 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2024 r., wezwał K. P. i D. K. do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2024 r. dotyczących uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono D. K. w dniu 20 stycznia 2025 r. Termin na wykonanie wezwania upłynął zatem 27 stycznia 2025 r. Natomiast, K. P. ww. wezwanie zostało doręczone w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana: "p.p.s.a."), z dniem 24 stycznia 2025 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął zatem w dniu 31 stycznia 2025 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że skarżące nie uiściły należnych wpisów od skargi. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Pismami z dnia 12 marca 2025 r. i 20 marca 2025 r. D. K. i K. P. wniosły zażalenia na ww. postanowienie, podnosząc argumentację odnoszącą się do problemów finansowych ww. podmiotów oraz do zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne). W niniejszej sprawie skarżące nie są zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu. Postanowieniami starszego referendarza sądowego z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 413/24 i VII SPP/Wa 414/24, odmówiono odpowiednio K. P. i D. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od koszów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowienia te zostały utrzymane w mocy postanowieniami Sądu Wojewódzkiego z dnia 19 grudnia 2024 r. Z akt wynika nadto, że pismami z dnia 31 grudnia 2024 r., w wykonaniu zarządzeń z dnia 19 grudnia 2024 r., wezwano K. P. i D. K. do wykonania zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 9 kwietnia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 100 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone D. K. w dniu 20 stycznia 2025 r., natomiast K.P. z dniem 24 stycznia 2025 r. (na zasadzie fikcji doręczenia - art. 73 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zaakcentować, że zarządzenie wzywające do wykonania zarządzenia nie podlega zaskarżeniu. Skoro skarżące nie uzupełniły braków fiskalnych skargi, co nie jest kwestionowane, prawidłowo Sąd I instancji orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.