II OZ 1242/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3136/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2024 r. nr 1234/24 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3136/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2024 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że strona nie uzasadniła odpowiednio swojego wniosku. Nie sprecyzowała w jaki sposób zaskarżona decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca ograniczyła się jedynie do bardzo ogólnego stwierdzenia. Nie byłaby zatem możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zażalenie nie zawiera żadnego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14). Pogląd ten należy również odnieść do zażalenia, bowiem na tym etapie strona ma jeszcze możliwość przedstawienia twierdzeń uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tymczasem sformułowane przez pełnomocnika skarżącej zażalenie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.