II OZ 1282/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 września 2015 r., sygn. akt IV SA/GL 1363/13 o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi L. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wyłączenia sędziów WSA Małgorzaty Walentek, Edyty Żarkiewicz, i Renaty Siudyki. Pismem z 12 czerwca 2015 r. skarżący domagał się wyłączenia trzech sędziów, którzy brali udział w wydaniu wymienionego wyżej postanowienia, tj. WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik, wyłączenie sędziego WSA Beaty Kozickiej, sędziego WSA Andrzeja Matana. Wnioskodawca podniósł, że nie został wezwany na posiedzenie niejawne, dlatego nie mógł złożyć wniosku o wyłączenie tego składu orzekającego oraz oświadczył, że jego zdaniem wyżej wymienieni sędziowie nie byli bezstronni i działali na jego szkodę. Ponadto zakwestionował oznaczenie przedmiotu sprawy. Postanowieniem z 21 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek o wyłączenie sędziów. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącego jest już kolejnym wnioskiem złożonym o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów. Postanowieniem z 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wyłączenia sędziego WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 lipca 2014 r., sygn. II OZ 648/14 oddalił zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Postanowieniem z 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wyłączenia sędziego WSA Beaty Kozickiej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 września 2014 r., sygn. II OZ 835/14 oddalił zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Postanowieniem z 13 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wyłączenie sędziego WSA Andrzeja Matana. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 1359/14 oddalił zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniosek opiera się na tych samych okolicznościach, co uprzednio złożone i rozpatrzone wnioski o wyłączenie wyżej wymienionych sędziów. Skarżący zakwestionował ponownie oznaczenie przedmiotu sprawy i stwierdził, że sędziowie działali we "własnej sprawie". Ponadto podniósł, że nie został wezwany na posiedzenie niejawne, dlatego nie mógł złożyć wniosku o wyłączenie składu orzekającego. W ocenie wnioskodawcy wymienieni we wniosku sędziowie nie byli bezstronni i działali na jego szkodę. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 22 § 4 p.p.s.a., odrzucił wniosek. Zażalenie na postanowienie z 21 września 2015 r. wniósł L. L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 22 § 4 p.p.s.a., ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. Wniosek L. L., odrzucony zaskarżonym postanowieniem, dotyczył sędziów WSA: Teresy Kurcyusz-Furmanik, Beaty Kozickiej i Andrzeja Matana. Oparty był na następujących podstawach: 1) na zakwestionowaniu oznaczenia przedmiotu sprawy, 2) na tym, że sędziowie orzekali we własnej sprawie, 3) na tym, że zaniechano wezwania skarżącego na posiedzenie niejawne. We wcześniejszych wnioskach skarżący również wnosił o wyłączenie sędziów WSA: Teresy Kurcyusz-Furmanik, Beaty Kozickiej i Andrzeja Matana. Jako uzasadnienie tych wniosków podawał trzy przyczyny wskazane wyżej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał więc, że skarżący złożył ponowny wniosek o wyłączenie sędziego i oparł go na tych samych okolicznościach. Wniosek podlegał więc odrzuceniu. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest oddalić zażalenie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.