II OZ 1343/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. C. i R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1573/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. C. i R. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. T. C. i R. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku garażowego. W skardze zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji wskazując, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 17 listopada 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że T. C. i R. C. nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie powołali żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I. instancji do uwzględnienia wniosku nie jest wystarczające samo ogólnikowe twierdzenie strony, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. C. i R. C. wnieśli o jego zmianę tj. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie T. C. i R. C. wykonanie zaskarżonego postanowienia tj. rozbiórka budynku garażu będzie stanowiło trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Za uprawdopodobnienie wniosku nie może być bowiem uznane samo gołosłowne powołanie się "trudne do odwrócenia skutki". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie prezentowanego przez skarżących sposobu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji nakazującej rozbiórkę, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że w każdym przypadku nałożenie na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wskazać należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14) Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżących, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące im konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonali ciążącego na nich z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.