II OZ 1343/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1360/25 o wezwaniu J.C. do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2025 r., znak KOC/7346/Ar/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 17 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1360/25 Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego – J.C. – do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej w niniejszej sprawie skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535), dalej: "rozporządzenie". Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zauważył, że powołany w treści zaskarżonego zarządzenia § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wynikają z przepisów ustawy p.p.s.a. Wyjątkami tymi są przedmiotowo-podmiotowe oraz podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów z mocy ustawy oraz strony, którym mocą prawomocnego postanowienia sądu przyznano prawo pomocy (art. 239). W niniejszej sprawie skarżącemu nie przyznano prawa pomocy. Ponadto sprawa nie jest jedną ze spraw objętych ustawowym zwolnieniem od kosztów. Oznacza to, że skarżący zasadniczo jest zobowiązany do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Przewodniczący Wydziału VII Sądu pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość wpisu od skargi wywiedzionej w sprawie niniejszej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 kwietnia 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym – 100 zł. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału VII zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. mając na uwadze, że składając skargę skarżący nie uiścił wymaganego przepisami wpisu sądowego od skargi, postąpił zgodnie z prawem wzywając do uiszczenia tegoż wpisu w wysokości 100 zł. W ocenie NSA, nie było zatem podstaw do zakwestionowania przedmiotowego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.