II OZ 156/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., R. P., D.K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2213/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. i D. K. 2. odrzucić zażalenie R.P. i D.K. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2213/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2025 r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 10 września 2025 r. Przewodniczący wezwał skarżące do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez nadesłanie do Sądu skargi własnoręcznie podpisanej. Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone K. P. i D. K. odpowiednio w dniach 15 października 2025 r. i 10 października 2025 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął odpowiednio z dniem 22 i 17 października sierpnia 2025 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżące nie wykonały powyższego zarządzenia Sądu. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażaleniem K. P., R. P., D. K. i D. K. zaskarżyli powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K. P. i D. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo procesowe strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżące wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, która zawierała braki formalne – nie zawierała podpisów skarżących (podpisany pod skargą Z.G. nie wykazał, że spełnia wymogi przewidziane przez art. 35 ust. 1 p.p.s.a.). Z tych przyczyn Sąd wezwał skarżące do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie do sądu skargi własnoręcznie podpisanej. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie skutecznie doręczono skarżącym K. P. i D. K. odpowiednio w dniach 15 października 2025 r. i 10 października 2025 r. W odpowiedzi skarżące nadesłały wprawdzie podpisane osobiście skargi, jednak ich treść zasadniczo odbiegała od skargi pierwotnej – m.in. nie wskazano w nich numeru nieruchomości, której dotyczy sprawa, wskazano inny numer zaskarżonej decyzji, zawierały większą ilość oraz odmienne zarzuty oraz dodatkowe wnioski a także zupełnie odmienne uzasadnienia względem skargi pierwotnej. Były to zatem inne niż pierwotna skarga pisma procesowe. Słusznie w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarżące nie uzupełniły braków przedmiotowej skargi i istnieją podstawy do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów zażalenie K. P. i D.K. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez R. P. i D. K. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie byli oni bowiem stronami postępowania – nie byli uczestnikami postępowania administracyjnego w tym adresatami zaskarżonej decyzji i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesów prawnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.