II OZ 1904/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 1004/25, odrzucające skargę w sprawie ze skargi S. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 1004/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi i odesłanie jej do Sądu lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu oraz podanie numeru PESEL bądź złożenie oświadczenie o nieposiadaniu numeru PESEL oraz do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do skarżącego, została odebrana przez adresata (zgodnie z z.p.o. – k. 23 akt sądowych) w dniu 27 sierpnia 2025 r. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że w odpowiedzi na wezwania skarżący osobiście przedłożył kopię powiadomienia o nadaniu numeru PESEL, ponaglenie skierowane do organu oraz urzędowe poświadczenie jego przedłożenia, z tą uwagą, że do dnia wydania powyższego postanowienia odrzucającego skargę wezwanie do podpisania skargi nie zostało wykonane. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że pomimo usunięcia pozostałych, wskazanych w wezwaniu braków, brak formalny skargi w postaci nieopatrzenia jej podpisem nie został uzupełniony, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności, co w związku z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prowadziło do odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że nie usunął braków formalnych skargi, w szczególności, że nie podpisał skargi w wyznaczonym terminie. Tymczasem, jak zaznaczył, w dniu 28 sierpnia 2025 r. osobiście złożył w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo w sprawie II SAB/Wr 1004/25, zawierające jego własnoręczny podpis, co też potwierdza pieczęć wpływu sądu z tą datą. Skarżący wniósł o chylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa (p.p.s.a.) stanowi inaczej w treści przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym pisma jest m.in. brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika pisma (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O powyższych unormowaniach skarżący został wyczerpująco pouczony przez Sąd I instancji. Oto bowiem wezwanie z dnia 26 sierpnia 2025 r., skierowane do skarżącego w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 31 lipca 2025 r. (k.14 i n. akt sprawy), zawierało – w ramach całego pouczenia – odrębne pouczenie dotyczące wymogów formalnych pism składanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co więcej, Sąd I instancji pouczył skarżącego o skutkach procesowych nieuzupełnienia braku formalnego skargi w postaci opatrzenia jej własnoręcznym podpisem, a także wskazał skarżącemu możliwość osobistego podpisania skargi w siedzibie Sądu. W konsekwencji skarżący miał pełną wiedzą o konieczności uzupełnienia braku formalnego skargi i skutkach związanych z brakiem jego uzupełnienia. Skoro zatem skarżący, w wyznaczonym terminie, stwierdzonego braku formalnego skargi nie uzupełnił, to zasadnie Sąd I instancji przyjął, że należało zastosować rygor jej odrzucenia. NSA odmówił zasadności twierdzeniom zażalenia, wg których to twierdzeń skarżący miałby złożyć podpisaną skargę w dniu 28 sierpnia 2025 r. Do podpisanego pisma przewodniego skarżący załączył cztery dokumenty, ale żaden z nich nie był skargą opatrzoną podpisem skarżącego. Samo zaś podpisanie pisma przewodniego, czyli pisma o innej treści, nie mogło zastępować uzupełnienia braku formalnego skargi, a taki, błędny wniosek skarżący zdaje się wyprowadzać w treści zażalenia. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.