II OZ 250/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 971/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Skarżący H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, składając jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 września 2017 r. na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał zarówno przesłanek, na jakich opiera swój wniosek, jak też nie przedstawił żadnych okoliczności czy dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd, analizując akta sprawy nie dostrzegł z urzędu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też jakichkolwiek okoliczności uzasadniających - w drodze wyjątku - zastosowanie art. 49 § P.p.s.a. Zdaniem Sądu skarżący, poza wyartykułowaniem samego żądania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, nie uzasadnił w żaden sposób tego wniosku. Nie wskazał zarówno przesłanek, na jakich opiera swój wniosek, jak też nie przedstawił żadnych okoliczności ani dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd nie miał zatem podstaw do wzywania strony skarżącej o wykazanie w odpowiedni sposób przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. S. pismem z dnia 12 października 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 26 września 2017 r. zarzucając naruszenie: 1. art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedopełnienie obowiązku obiektywnej kontroli działalności organów administracji – Wójta Gminy Sośno i SKO w Bydgoszczy pod względem zgodności z prawem oraz dowolne ustalenia że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. podczas gdy w uzasadnieniu wniosku i w uzasadnieniu skargi precyzyjnie określił nieodwracalne skutki wykonywanego aktu, tj. głównie realne i bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia oraz ochrony środowiska; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, iż skarżący nie wykazał zarówno przesłanek, na jakich opiera swój wniosek jak też nie przedstawił żadnych okoliczności czy dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podczas gdy wnioskodawca we wniosku jak i w uzasadnieniu skargi wyraźnie wskazał realne zagrożenie dla życia i zdrowia oraz ochrony środowiska; 3. art. 2 Konstytucji RP albowiem Sąd wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej w trakcie postępowania sądowo-administracyjnego w sposób nierówny traktuje strony postępowania; 4. art. 45 Konstytucji RP ponieważ w ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie jest niesprawiedliwe i niesłuszne; 5. art. 184 Konstytucji RP ponieważ Sąd I instancji nie dokonał rzetelnej i obiektywnej kontroli organu prowadzącego niniejszą sprawę oraz nie uwzględnił całości dowodów w sprawie wskazujących na zagrożenie życia i zdrowia skarżącego oraz środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną, a zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a wymagając ich uprawdopodobnienia, przy czym nie może z reguły ono opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Z kolei Sąd na etapie rozpoznawania wniosku winien wziąć pod rozwagę wszystkie te okoliczności, które zostały powołane przez skarżącego oraz takie, które wynikają z akt sprawy. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć należy, że w rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został wprawdzie oddzielnie uzasadniony, to jednak treść skargi i podnoszone w niej argumenty w istocie stanowią również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd Wojewódzki powinien się odnieść merytorycznie do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mając na uwadze treść skargi, przy uwzględnieniu istoty sprawy wynikającej z zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu zawarł szeroki wywód prawny nieadekwatny do stanu niniejszej sprawy, a w dodatku zbyt formalistycznie traktujący wymogi proceduralne związane z wnioskiem w przedmiocie ochrony tymczasowej. Trudno zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu, że skarżący, poza wyartykułowaniem samego żądania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, nie uzasadnił w żaden sposób tego wniosku. Trafnie podniesiono w zażaleniu, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało ocenić w kontekście podanych w skardze okoliczności dotyczących konieczności spełnienia przez sporną strzelnicę warunków związanych z bezpieczeństwem dla życia i zdrowa ludzi oraz zapobieganiu szkodom w środowisku, co wiąże się z wyznaczeniem strefy ochronnej (strefy bezpieczeństwa). Skoro skarżący wskazane zagrożenia powiązał ze skutkami zaskarżonej decyzji, to powinny być one przez Sąd merytorycznie ocenione przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.