II OZ 29/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku. G. G. wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie jednak nie dołączył do niego 29 egzemplarzy odpisów zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. został on wezwany do usunięcia ww. braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wobec faktu, że skarżący, któremu ww. wezwanie doręczono w trybie zastępczym w dniu 19 lutego 2013 r., nie uzupełnił omawianego braku formalnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12, odrzucił przedmiotowe zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Zażaleniem G. G. zaskarżył w całości powyższe postanowienie odrzucające zażalenie, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 73 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, albowiem nie zaszły okoliczności do zastosowania doręczenia zastępczego w trybie tego przepisu, 2) art. 72 poprzez pominięcie, bowiem Sąd nie doręczył wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma; 3) art. 32 ust. 1 i 45 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie, w konsekwencji ograniczenie skarżącemu prawa do sądu i naruszenie równości wobec prawa oraz pozbawienie strony prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy w sytuacji, w której przepisy Konstytucji powinny być stosowane bezpośrednio. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 ustawy p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeśli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nienadesłanie stosownej liczby odpisów stanowi brak formalny pisma, uniemożliwiający nadanie mu właściwego biegu. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjnymi odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że G. G. do zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2013 r. nie dołączył jego odpisów dla doręczenia ich uczestnikom postępowania. Powyższego braku skarżący nie uzupełnił pomimo prawidłowego wezwania. Należy zatem uznać, że słusznie zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., wydanym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucono powyższe zażalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego związanych z doręczeniem mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie jego odpisów wskazać należy, że okoliczność ta była już rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z dnia 11 czerwca 2013 r., którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zażalenia. W prawomocnym postanowieniu z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt II OZ 785/13, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie obalił domniemania doręczenia przedmiotowej przesyłki w trybie awizo. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie dopatrzył się również naruszenia zaskarżonym postanowieniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Skuteczne skorzystanie z uprawnień strony w postępowaniu sądowym jest uzależnione od szeregu warunków o charakterze formalnym, jak również od zachowania terminu do dokonania poszczególnych czynności procesowych. Tego rodzaju ograniczenia, wynikające z przepisów ustawy, która korzysta z domniemania zgodności jej przepisów z Konstytucją RP, nie może być postrzegane w kategoriach ograniczenia prawa do sądu. Sąd I instancji nie naruszył przepisów zarówno dotyczących trybu wezwania do usunięcia braków formalnych, jak i przepisów dotyczących doręczeń. Stąd też zarzuty zażalenia w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.