II OZ 322/13

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 68/13 odmawiające wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie ze skargi Z. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie Z. W. i J. W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie [...] listopada 2012 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] września 2012r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze budynku, podziemnym garażem oraz zjazdem z drogi publicznej na działkach oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych przy ul. [...] w L., pas drogowy: działka nr ewid. [...], wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że zarówno oni, jak i inni mieszkańcy sąsiednich nieruchomości nie wyrażają zgody na przedmiotową inwestycję w szczególności ze względu na jej intensywność. Ich zdaniem realizacja tej inwestycji znacznie pogorszy warunki użytkowania nieruchomości sąsiednich, gdyż zwiększy się natężenie ruchu i obciążenie mediów, a także zostanie przesłonięta otwarta przestrzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), - dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji SKO w Lublinie z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący jako właściciele sąsiednich nieruchomości zakwestionowali tylko ogólnie planowaną zabudowę, podnosząc, że ze względu na jej intensywność może być ona dla nich uciążliwa. Okoliczności te nie świadczą o niebezpieczeństwie wyrządzenia im znacznej szkody, ani o powstaniu trudnych do odwrócenia skutków na obecnym etapie postępowania. Zaskarżona decyzja określa jedynie warunki, na jakich dopuszczalna będzie realizacja przedmiotowej inwestycji, nie daje ona natomiast inwestorowi prawa prowadzenia robót budowlanych, a dopiero realizacja inwestycji - jak wskazują skarżący – wywołałaby dla nich znaczne uciążliwości; uprawnienie takie inwestor uzyska dopiero w wyniku wydania przez właściwy organ architektoniczny ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, na obecnym etapie postępowania ochrona wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a skarżącym nie przysługuje, skoro wykonanie zaskarżonej decyzji nie grozi wyrządzeniem im znacznej szkody, a skutki jakie decyzja ta wywołuje nie są nieodwracalne, skoro w każdym przypadku ostateczne pozwolenie na budowę może być wzruszone w razie wyeliminowania z obrotu ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z. i J. W. pismem z dnia 1 marca 2013 r. złożyli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania przez skarżących na rażące naruszenie prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zasadność wydanej decyzji jest przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Dodatkowo zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie [...] listopada 2012 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] września 2012 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze budynku, podziemnym garażem oraz zjazdem z drogi publicznej na działkach oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych przy ul. [...] w L., pas drogowy: działka nr ewid. [...], nie nadaje się do wykonania. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem wykonania decyzji o warunkach zabudowy jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.