II OZ 366/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 250/21 odrzucające skargę J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2020 r. nr SKO Gd/3719/20 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 maja 2021 r. II SA/Gd 250/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2020 r. w przedmiocie warunków zabudowy oraz zwrócił skarżącemu kwotę 500 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została wniesiona już po terminie o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 stycznia 2021 r. A zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 4 lutego 2021 r. Tymczasem skarga została wniesiona 22 marca 2021 r., a więc już po terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 39¹ § 1 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podniósł, iż zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 23 lutego 2021 r. za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP) i tego dnia nastąpił skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. A zatem wniesienie skargi 22 marca 2021 r. nastąpiło w terminie. Dalej podniesiono, że w sprawie nie ma zastosowania art. 44 § 1 k.p.a. Wyjaśniono także, że skarżący interweniował w sprawie niedoręczenia mu przesyłki poleconej nadanej przez SKO oraz niepozostawienia w jego skrzynce odbiorczej tzw. awiza. Szczególnie istotne znaczenie ma złożony przez skarżącego w dniu 17 lutego 2021 r. wniosek za pośrednictwem platformy ePUAP o doręczenie decyzji SKO w formie elektronicznej. Podkreślono nadto, że operator pocztowy odmówił skarżącemu złożenia reklamacji, gdyż co do zasady przysługuje ona nadawcy przesyłki. W dniu 8 czerwca 2021 r. przekazano do Naczelnego Sądu Administracyjnego skan pisma SKO w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2021 r. wraz załącznikami - zgłoszeniem nienależytego wykonania usługi dotyczącym przesyłek nr [...] oraz nr [...]1 i odpowiedzią operatora pocztowego o ich doręczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie - art. 53 § 1 p.p.s.a. W sprawie niniejszej słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a., które nastąpiło w dniu 5 stycznia 2021 r. Przepis art. 44 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tej ustawy: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1); Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 art. 44 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy, próbę doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r. podjęto w dniu 22 grudnia 2020 r. W związku z niemożnością doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub zstępczy przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, o czym świadczy adnotacja na potwierdzeniu odbioru i kopercie zawierającej pismo. W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., powtórna awizacja przesyłki miała miejsce 30 grudnia 2020 r., o czym również świadczą adnotacje na potwierdzeniu odbioru i kopercie uczynione przez pracownika operatora pocztowego. W związku z tym, że awizowana przesyłka nie została podjęta, w dniu 8 stycznia 2021 r. nastąpił jej zwrot. Powyższe zostało potwierdzone pieczątkami urzędu i podpisami. Zdaniem Sądu odwoławczego treść tych dokumentów dowodzi istnienia domniemania, iż operator pocztowy wykonał czynności wymagane przepisami art. 41 § 1-3 k.p.a., a zatem doręczenia dokonano w sposób prawidłowy, co słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji. Domniemanie to ma charakter usuwalny (wzruszalny), ale zasadniczo obowiązek ten spoczywa na stronie. Skarżący wywiódł, że wprawdzie pozostawiono w skrzynce oddawczej skarżącego drugie awizo, jednakże nie zdążył on odebrać przesyłki z uwagi na okres w jakim nastąpiło doręczenie i wielość dni wolnych w tym okresie. Zaprzeczył natomiast, że pierwsze z zawiadomień o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru zostało umieszczone w jego skrzynce oddawczej (patrz: zażalenie - k. 34v, pismo z 25 lutego 2021 r. złożone do akt sprawy - k. 40). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego samo zaprzeczenie adresata przesyłki co do pozostawienia w jego skrzynce oddawczej tzw. awiza nie pozwala jeszcze na wzruszenie domniemania prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Domniemania tego nie obala także zainteresowanie skarżącego co do losów korespondencji. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że doręczenie skarżącemu decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r. nastąpiło w dniu 5 stycznia 2021 r. Zatem wniesienie skargi w dniu 22 marca 2021 miało miejsce już po upływie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie błędnie wywodzi, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 23 lutego 2021 r., kiedy to została skarżącemu doręczona decyzja za pośrednictwem platformy ePUAP. Zauważyć bowiem należy, że doręczenie skarżącemu skanu decyzji w drodze elektronicznej nastąpiło na jego wniosek, złożony w piśmie z dnia 17 lutego 2021 r., a więc już po doręczeniu decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Dla porządku odnotować trzeba, że przy piśmie z dnia 20 stycznia 2021 r. została wysłana skarżącemu, na jego wniosek, kopia decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r. Korespondencja ta również została zwrócona do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Treść art. 44 § 4 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zażalenia należy wiązać z upływem 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce odbiorczej skarżącego pierwszego awizo, nie zaś z wydaniem skarżącemu dodatkowego egzemplarza decyzji. Tak bowiem należy potraktować późniejsze doręczenie skarżącemu skanu decyzji w drodze elektronicznej. To ostatnie zdarzenie miało wyłącznie informacyjny charakter i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń w postępowaniu administracyjnym w żaden sposób nie wpływało na bieg terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.