II OZ 45/16

Dnia 22 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1513/14 o oddaleniu wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r., oddalił wniosek o zmianę postanowienia z dnia 6 sierpnia 2015 r. o odmowie wstrzymania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że skarżący w niniejszym postępowaniu sądowym składał już kilkukrotnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny wskazywały, że zaskarżona uchwała nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto Sąd, powołując się na treść art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wskazał, że studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich, w przeciwieństwie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy). Wobec tego kwestia przebiegu Trasy K. nie ma znaczenia dla rozstrzygania kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Nie może zatem stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Okoliczność dotycząca przebiegu tej trasy może być przedmiotem badania Sądu dopiero przy rozpoznawaniu wniesionej skargi – a więc na rozprawie. Jednakże dotychczasowe zachowanie skarżącego jasno wskazuje, że nie jest on zainteresowany szybkim rozpoznaniem sprawy i wydaniem przez Sąd wyroku. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł J. K., podnosząc, że zaskarżona uchwała nie uwzględnia przebiegu Trasy K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Przepis ten stanowi samodzielną podstawę do zmiany postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu oraz zasadniczo odpowiada treści art. 165 p.p.s.a., który zastosował w niniejszej sprawie Sąd I instancji, ponieważ oba ww. przepisy uzależniają zmianę postanowienia od wykazania zaistnienia zmiany okoliczności. Wada postępowania w tym zakresie nie miała zatem wpływu na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji niezależnie od zastosowanej podstawy prawnej prawidłowo badał to, czy skarżący wskazał na zmianę okoliczności jaka nastąpiła po wydaniu przez Sąd I instancji postanowienia z dnia 6 sierpnia 2015 r. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania ponownego wniosku wskazania wymaga, że zmiana okoliczności, o jakiej mowa wyżej, polega na ujawnieniu się nowych okoliczności, które dotychczas nie stanowiły podstawy rozpoznania przez sąd administracyjny. Jednak okoliczności te powinny być skorelowane z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wiązać się z wystąpieniem w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak powołana w niniejszej sprawie (we wniosku o zmianę i w zażaleniu) okoliczność stanowiła już przedmiot oceny Sądów Administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch wydanych w tej sprawie postanowieniach o sygn. akt II OZ 354/15 i II OZ 958/15 ocenił, że tego rodzaju okoliczność, tj. kwestia przebiegu Trasy Książąt Mazowieckich, nie może stanowić ani podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, ani wniosku o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania. Orzekający w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni zatem podziela ocenę jaką została wypowiedziana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II OZ 958/15, zgodnie z którą udzielenie ochrony tymczasowej wskutek rozpoznania ponownego wniosku byłoby zasadne jedynie w sytuacji, gdyby strona przedstawiła nowe, istotne okoliczności, które nie były znane stronie oraz Sądowi na etapie rozpoznania pierwszego wniosku, i które mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie żądania. Brak wskazania takich okoliczności w kolejnym wniosku powoduje, że raz już dokonana w prawomocnym postanowieniu sądu ocena wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., pozostaje nadal aktualna. W rozpoznawanym wniosku skarżącego o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały, strona przedstawiła tożsame argumenty na poparcie swoich racji, jakie zaprezentowała w przypadku poprzednio złożonych dwóch wniosków, co do których wydano prawomocne postanowienia odmowne. Skoro skarżący zaniechał powołania w kolejnym wniosku nowych, istotnych z punktu widzenia przyznania ochrony tymczasowej okoliczności, Sąd I instancji prawidłowo nie uwzględnił żądań skarżącego. Nie ma zatem podstaw, aby w oparciu o takie same dane dokonywać odmiennej oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto w zażaleniu w dalszym ciągu skarżący wskazuje na kwestię przebiegu Trasy K., co właśnie było już przedmiotem oceny w prawomocnych postanowieniach Sądów Administracyjnych obu instancji. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.