II OZ 534/24

Dnia 2 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 72/24 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2023 r., nr IFXIV.7840.1.19.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 72/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zabrze z dnia 23 marca 2023 r., nr 127/2023, o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu inwestorowi – Z. sp. z o.o. w Z. pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie przebudowy wejścia do lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w Z., na działce nr [...]. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdził, że argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że budowa obejmująca wykonanie przebudowy wejścia do lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła jedynie, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne, gdyż brak takiego zabezpieczenia narazi ją i wszystkich pozostałych właścicieli nieruchomości na niepowetowane straty finansowe trudne do odzyskania, nie uzasadniając powyższego twierdzenia żadnymi dokumentami, czy też dowodami. Ponadto skarżąca nie wskazała jaką szkodę dla niej spowoduje wykonanie ww. przebudowy. W ocenie Sądu, również argumentacja uczestniczki postępowania B. O. nie została poparta argumentami, które mogłyby wpłynąć na udzielenie ochrony tymczasowej. Wskazała ona jedynie w sposób ogólny jak wpłynie powyższa budowa na właścicieli. Sąd wyjaśnił nadto, że nie będzie także przesłanką wstrzymania teoretyczna i hipotetyczna możliwość wystąpienia nieokreślonych bliżej skutków finansowych dla skarżącej, czy też podniesiona okoliczność przez uczestniczkę postępowania, że inwestycja wpłynie na zwiększenie ilości spalin i hałasu w stosunku do wszystkich nieruchomości. W ocenie Sądu, analiza wniosku skarżącej w aspekcie spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. prowadzi do stwierdzenia, że nie zasługuje on na uwzględnienie, za nieuprawdopodobnioną należy bowiem uznać okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd podkreślił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji pozostaje niezależne od zasadności samej skargi, na tym etapie postępowania zaskarżona decyzja nie podlega bowiem kontroli sądowoadministracyjnej. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca oraz uczestnik postępowania – B. O. (postanowieniem z 17 lipca 2024 r. WSA w Gliwicach odrzucił zażalenie uczestniczki postępowania B. O.). W zażaleniu wniesiono o uchylenie ww. postanowienia oraz przedstawiono argumentacje dotyczącą sposobu reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w Zabrzu, "wytwarzania" dokumentów w tej Wspólnocie; sposobu prowadzenia akt administracyjnych i jego treści w odniesieniu do określenia obszaru oddziaływania z uwagi na wybudowanie "nowych" drzwi. Wskazano, że drzwi te mają służyć do dostarczania towaru, czyli przywozu – wywozu samochodami dostawczymi leków i innych towarów do apteki. Wiąże się to z oddziaływaniem spalin, hałasu i wibracji na ludzi przebywających w otoczeniu, w domach wielorodzinnych. Ponadto wskazano, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego dotyczy utrudnienia dojścia do nieruchomości, a projekt architektoniczno-budowlany jest niekompletny i nie odzwierciedla stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania. W okolicznościach niniejszej sprawy ma rację Sąd I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał takiej argumentacji, która wskazywałaby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tej oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, tym bardziej, że strona skarżąca swoje twierdzenia oparła na wskazywanej "wadliwości" projektu budowlanego, co zasadniczo dotyczy merytorycznej oceny legalności decyzji administracyjnej, a nie – przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym jeżeli skarżąca argumentuje, że wykonanie drzwi będzie związane z "jakimś" negatywnym oddziaływaniem, to jednak – pomija, że w projekcie budowlanym wyraźnie wskazano, że przebudowana lokalu użytkowanego nie wprowadza żadnych zmian w zagospodarowaniu terenu. Argumentacja skarżącej w tym zakresie jest więc oparta wyłącznie na własnych przekonaniach, niepopartych żadnymi dowodami, a co najistotniejsze, tego rodzaju stanowisko nie stanowi podstawy do stwierdzenia przez Sąd Administracyjny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę (przebudowę lokalu). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.