II OZ 538/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń H. O. i R. B. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 993/15 odrzucające skargę H. O. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenia H. O., B. S., B. U., M. U., P. K., I. K., S. C., T. L. i E. C. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismami z dnia 12 sierpnia 2015 r. B. U., B. S., M. S., P. K., I. K., S. C., T. L. i E. C. oświadczyli, iż cofają skargi. Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2015 r. H. O. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie 129 odpisów skargi. Jednocześnie, wobec uiszczenia wpisu w wysokości jedynie 200 zł, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2015 r. H. O. został wezwany do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni. Skarżący został pouczony o skutkach niewykonania ww. zarządzeń. Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 658/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg H. O., B. S., B. U., M. U., P. K., I. K., S. C., T. L., E. C. i prowadzić je dalej pod sygn. akt IV SA/Po 658/15. Drugim postanowieniem z 29 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w stosunku do B. S., B. U., M. U., P. K., I. K., S. C., T. L. i E. C. oraz odrzucił skargę w stosunku do H. O. i postanowił zwrócić skarżącym po 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, w odniesieniu do przyczyn odrzucenia skargi, że wobec niewykonania zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 24 sierpnia 2015 r. skargę H. O. należało odrzucić. Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostały pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 11 września 2015 r., co oznacza, że ostatnim dniem do wykonania zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 24 sierpnia 2015 r., był dzień 18 września 2015 r. H. O. w wyznaczonym terminie nie wykonał wskazanych zarządzeń. Jednocześnie Sąd zauważył, że skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach ich niewykonania. Zażalenie na pkt 2 i 3 postanowienia w zakresie go dotyczącym wniósł H. O. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1225/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że w aktach sprawy brak jest informacji o tym, że wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostały pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 11 września 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji powinien ponownie przeanalizować, czy – i jeżeli tak, to w jakiej dacie – doszło do doręczenia skarżącemu wezwania do usunięcia braków skargi, opierając się na aktach sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę H. O. wskazując, iż w aktach sprawy błędnie oznaczona została data 17 września 2015r. jako data pozostawienia w aktach ze skutkiem doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu oraz wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z adnotacji i pieczątek na kopercie wynika, że wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 28 sierpnia 2015 r., natomiast drugie awizo nastąpiło w dniu 7 września 2015 r. W niniejszej sprawie ww. zawiadomienie zostało pozostawione w dniu 28 sierpnia 2015 r., a więc 14-dniowy termin upłynął w dniu 11 września 2015 r. Dlatego też Sąd uznał, że prawidłowa data pozostawienia ww. wezwań w aktach ze skutkiem doręczenia to 11 września 2015 r. Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostały pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 11 września 2015 r., co oznacza, że ostatnim dniem do wykonania zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2015 r., był dzień 18 września 2015 r. Skarżący H. O. w wyznaczonym terminie nie wykonał wskazanych zarządzeń. Jednocześnie zaznaczyć należy, że skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach ich niewykonania. Z tego powodu skargę H. O. należało odrzucić. Zażalenia na pkt 2 powyższego postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r. złożył H. O. i R. B., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 73 p.p.s.a. podnosząc, przez wadliwe jego zastosowanie oraz poczynienie nieprawidłowych ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto podnieśli, że WSA w Poznaniu zastosował się pobieżnie do zaleceń NSA zawartych w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2015 r. oraz dokonał kilkukrotnie błędnego przytoczenia art. 74 § 2 p.p.s.a. W odpowiedziach na zażalenia R. B., J. G., T. L., B. U. i J. N. wnieśli o uwzględnienie zażalenia H. O. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zastosował przepis powyższy w sposób prawidłowy. Pomimo bowiem prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia wpisu – skarżący nie uzupełnił tego wpisu od skargi zakreślonym przez Sąd terminie. W takiej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany skargę odrzucić jako nieopłaconą. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu zauważyć natomiast należy, iż W myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej przedmiotowe wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 28 sierpnia 2015 r. i w dniu 7 września 2015 r. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Treść zażalenia nie obala domniemania zgodności doręczenia zastępczego dokonanego w trybie art. 73 p.p.s.a. Odpowiednie adnotacje o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej zostały umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki (k - 23). Jednocześnie należy przyznać rację skarżącym, że Sąd I instancji błędnie cytuje art. 74 § 2 p.p.s.a., mając na myśli treść art. 73 § 2 p.p.s.a., jednakże błąd ten nie ma wpływu na wynik postępowania. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.