II OZ 651/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Burmistrza Wielunia na zarządzenie przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2005r. sygn. akt II SA/Łd 1109/04 o pozostawieniu pisma - odpowiedzi na skargę bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. i M. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 15 października 2004r. [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2005r., sygn. akt II SA/Łd 1109/04 pozostawiono bez rozpoznania pismo z dnia 10 grudnia 2004r. wniesione w imieniu Rady Miejskiej w Wieluniu, a podpisane przez Burmistrza Wielunia, stanowiące odpowiedź na skargę A. i M. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 15 października 2004r. Nr [...] podjętą w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 1 marca 2005r. zobowiązano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego odpowiedzi na skargę poprzez złożenie jej dodatkowego odpisu oraz dokumentu pełnomocnictwa, udzielonego Burmistrzowi Miasta Wielunia do reprezentowania organu (Rady Miejskiej), w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Burmistrz Miasta Wielunia złożył żądany odpis pisma, jak również pełnomocnictwo podpisane przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Wieluniu. W ocenie Sądu I instancji stroną w niniejszej sprawie jest Rada Miejska w Wieluniu (organ, który podjął zaskarżoną uchwałę), nie zaś Gmina Wieluń jako "niezależny podmiot prawa". Z tego wynika, że pełnomocnictwa procesowego dla burmistrza udzielić powinien organ kolegialny, który w tej sprawie powinien wypowiedzieć się w formie uchwały, co wynika z art. 14 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142,poz. 1591 ze zm.). Art 19 tej ustawy określający zadania przewodniczącego, ani załączony statut Gminy Wieluń nie stanowią uprawnienia przewodniczącego rady miejskiej do jej reprezentowania. Tym samym umocowanie Burmistrza przez Przewodniczącego Rady do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd uznał za nieskuteczne. Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył Burmistrz Wielunia, wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu podniósł, że w świetle art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Nie jest zatem wymagane pełnomocnictwo procesowe, jak tego żądał Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. W pełni bowiem należy podzielić przedstawione w nim stanowisko wynikające z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, iż gmina, jako osoba prawna / art. 2 ust. 2/, mieści w swej strukturze organ, który reprezentuje ją na zewnątrz /art. 31/, a jest nim wójt /burmistrz, prezydent miasta/. Gmina posiada również zdolność procesową, dokonuje czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 26 § 1 i art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Istotną cechą, na którą trzeba zwrócić uwagę jest to, iż samodzielność prawna gminy podlega ochronie sądowej /art. 2 ust. 3 ustawy o Samorządzie gminnym/. W myśl art. 32 cytowanego Prawa stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Jednakże obok takiej definicji strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie można nie dostrzegać, że podmiotem praw i obowiązków jest gmina jako wspólnota terytorialna, a nie jej organy. Rada gminy nie może być traktowana jako podmiot od niej niezależny. Stąd przedstawienie odpowiedzi na skargę w imieniu Gminy Wieluń przez Burmistrza Wielunia należało uznać za dopuszczalne. Niezależnie od tego należałoby przyjąć, iż zastosowanie trybu z art. 49 § 1 i § 2 cytowanego Prawa stanie się zasadne wówczas, gdy przedmiotem uzupełnienia jest pismo zawierające określone żądanie pod adresem Sądu. Odpowiedź na skargę natomiast jest pismem procesowym, które nie powoduje konieczności rozpoznania go w prawem określonej formie. Stanowi jedynie wynik odniesienia się organu do treści skargi i integralną część materiałów sprawy. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 cytowanego Prawa.