II OZ 673/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 299/10 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie ze skargi Z.C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r. wydanego w sprawie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, albowiem został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 17 grudnia 2010 r. oraz pouczony o tym, że brak stawiennictwa skarżącego nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, zaś uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku, a z urzędu doręczane jest jedynie uzasadnienie wyroku uwzględniającego skargę. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu, jest okoliczność, że skarżącemu z urzędu doręczano postanowienia z dnia 9 kwietnia 2010 r. i dnia 7 lipca 2010 r. Tym samym zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w zakreślonym terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Skarżący znał bowiem termin rozprawy i został prawidłowo pouczony o treści art. 141 § 1 i 2 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Z.C. wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r., względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu skarżący powołał się na argumentację zmierzającą w istocie do wykazania niezasadności zakwestionowanej decyzji oraz wskazał na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r. wydane w sprawie, w uzasadnieniu którego podkreślono, że zasadne jest wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu, ponieważ wymeldowanie przed prawomocnym zakończeniem postępowania może spowodować znaczne szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z tak skonstruowanego przepisu wynika, że jedyną przesłanką do przywrócenia terminu do dokonania danej czynności procesowej jest brak winy w jego uchybieniu, a zatem musi istnieć jakaś obiektywna przeszkoda która uniemożliwia skarżącemu dochowanie tego terminu. Zaś w sytuacji gdy Sąd dojdzie do przekonania, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy zobowiązany jest – na jego wniosek – do przywrócenia terminu. Z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że kwestię braku winy należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (porównaj: np. orzeczenia NSA z dnia 27.01.2011 r., sygn. akt I OZ 47/11 czy z dnia 25.01.2011 r., sygn. akt II OZ 7/11 opublikowane w bazie orzeczeń NSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, albowiem przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne (por. postanowienie SN z dnia 29.10.1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, LEX nr 50702; postanowienie NSA z dnia 22.11.1999 r., sygn. akt III SA 7804/98, niepubl.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku, albowiem złożył go w dniu 11 stycznia 2011 r. (prezentata), podczas gdy ustawowy termin do złożenia tego wniosku upłynął z dniem 24 grudnia 2010 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wydanego w sprawie wyroku, albowiem skarżący nie wykazał braku winy w jego uchybieniu. Podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów w postaci niepouczenia go o ewentualnych negatywnych skutkach niestawiennictwa i nie doręczeniu mu odpisu orzeczenia z urzędu, mimo że wcześniej takie doręczenia odpisów postanowień miały miejsce, nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Rację ma Sąd I instancji, że skarżący został prawidłowo pouczony o treści art. 141 § 1 i 2 p.p.s.a., a w szczególności o tym, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie siedmiu dni (punkt 3 pouczenia zamieszczonego pod zawiadomieniem o rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r.). Rację ma również Sąd i instancji wskazując, że dla oceny czy doszło do uchybienia terminu z winy skarżącego nie ma znaczenia fakt, że uprzednio doręczano mu z urzędu odpisy postanowień zapadłych na posiedzeniach niejawnych. Odnosząc się zaś do argumentacji zażalenia stwierdzić należy, iż jest ona bezzasadna, albowiem zmierza do wykazania, że zakwestionowana decyzja jest nieprawidłowa. W tym miejscu wskazać należy, że dla oceny, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony nie mają znaczenia argumenty dotyczące samej zaskarżonej decyzji. W postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do dokonania danej czynności procesowej skarżący winien się skupić na wykazaniu, że miała miejsce przeszkoda, która nawet przy dołożeniu należytej staranności uniemożliwiła mu jej dokonanie. Zaś argumenty dotyczące przekonania strony skarżącej o wadliwości zakwestionowanej decyzji w tym postępowaniu, z uwagi na jego specyfikę, nie mogą odnieść skutków. W związku z tym, że skarżący nie wykazał powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.