II OZ 676/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i T. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 596/15 wzywające do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w sprawie ze skargi T. i T. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 596/15 Przewodniczący Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sadowego od skargi na postanowienie Wojewody Mazowieckiego w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Od tego zarządzenia skarżący wnieśli zażalenie, wskazując, że uiścili już wpis od skargi w dniu [...] sierpnia 2014 r. i sprawa toczy się przed WSA pod sygnaturą IV SA/Wa 239/15. Wskazali, że nr sygnatury akt sprawy dotyczy sygn. akt IV SA/Wa 239/15. Stwierdzili, że są oni zwolnieni od kosztów sądowych i przydzielono im adwokata z urzędu, o co wniosek został złożony do sądu w sprawie IV SA/Wa 239/15. Załączyli też pismo ORA W Warszawie z [...] grudnia 2014 r. adresowane do adw. H. D., w którym został on poinformowany, że wyznaczono go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2951/14. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pisma, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, to w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu na postanowienie organu w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wpis wynosi 100 zł. W świetle powyższego, należy uznać, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego, wzywające do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 100 zł było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazać trzeba, że wiadome jest sądowi z urzędu, iż sprawa o wskazywanej przez skarżących sygn. akt IV SA/Wa 239/15 jest sprawą zupełnie odrębną od niniejszej sprawy. Wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r., IV SA/Wa 239/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. i T. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Obecnie rozpoznawana sprawa zainicjowana jest natomiast skargą skarżących na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Są to więc dwie osobne sprawy. Należy natomiast zauważyć, że nie wystarczy jednorazowe uiszczenie opłaty w jakimkolwiek postępowaniu przed sądem administracyjnym (w tym przypadku wpisu od skargi w jakiejkolwiek zainicjowanej przez siebie sprawie) – zasadą jest bowiem ponoszenie kosztów rozpoznania każdego ze środków prawnych przysługujących stronie, od którego ustawa wymaga uiszczenia należności, zwłaszcza opłacenia wpisu od każdej wnoszonej przez siebie skargi. Odnosząc się zaś do podnoszonego przez skarżących zwolnienia ich od kosztów sądowych, to również z urzędu wiadome jest sądowi, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2951/14 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie. Sprawa ta dotyczy skargi skarżących na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jest zatem sprawą odrębną od sprawy rozpoznawanej obecnie. Prawo pomocy przyznaje się zaś w stosunku do konkretnej sprawy – nie rozciąga się ono na wszystkie prowadzone przez podmioty zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych postępowania sądowe. Chcąc ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych we wszystkich zainicjowanych przez siebie sprawach skarżący powinni złożyć stosowny wniosek w każdej sprawie osobno. Przyznanie prawa pomocy w jednej sprawie nie oznacza jednak udzielenia tej pomocy automatycznie w każdej kolejnej sprawie – wniosek taki rozpoznawany jest zawsze w konkretnych okolicznościach. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.