II OZ 779/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 339/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić zażalenie 1 Postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 339/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. S. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną przez Wiesława Stępniewskiego (dalej skarżący) decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2013 r.) cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską. W treści skargi zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został w żaden sposób uzasadniony. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji podniósł, że skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ zaznaczył, że kwestie zbycia broni po utracie uprawnień do jej posiadania tj. sposoby zbycia broni oraz związane z tym koszty są uregulowane w art. 22 i 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz. 576). Skarżący może złożyć broń do depozytu policji i w ten sposób wykona decyzję cofającą pozwolenie na broń (art. 22 ust. 2 ustawy o broni i amunicji). Nadto organ zaznaczył, że nie w każdym przypadku osoba dokonująca złożenia broni do depozytu ponosi związane z tym koszty. Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania za-skarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.),w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W ocenie Sądu, skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania za-skarżonego orzeczenia i nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 20025 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa). Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 ppsa oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe rozstrzygniecie wywiódł skarżący wskazując na naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1.prawa materialnego: - art. 61 § 3 ppsa przez odmowę wstrzymania wykonania decyzji z dnia 2 grudnia 2013 r., w sytuacji, gdy zachodzi oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania skarżącemu trudnych do odwrócenia skutków; 2.przepisów postępowania: - art. 8 kpa, art. 11 kpa i 107 § 1 i 3 kpa przez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie do zarzutów zawartych w skardze na decyzję z dnia 2 grudnia 2013 r., które skarżący szczegółowo omówił popierając prezentowaną argumentację obszernym odwołaniem się do przepisów prawa i poglądów judykatury, a wskazują ona, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego, w związku z czym, w sytuacji sprzedaży broni lub oddania jej do depozytu poniesie niepowetowaną szkodę, gdyż jeżeli jego skarga zostanie uwzględniona, wówczas nie będzie już właścicielem broni lub broń ulegnie zniszczeniu w wyniku przechowywania jej w depozycie na skutek braku właściwej konserwacji. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżone-go postanowienia i wstrzymanie wykonania Komendanta Głównego Policji z dnia "[...]01.2014 r. znak [...]" do niezwłocznego zbycia posiadania broni myśliwskiej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku, bada natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu oceny przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowo-administracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wy-konania zaskarżonego aktu lub czynności. Przenosząc powyższe uwagi o ogólnym charakterze na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę. Takich skutków nie może wywołać bowiem wykluczenie z koła łowieckiego, które nie jest nieodwracalne ani też podniesiona przez skarżącego konieczność sprzedaży broni. Skarżący został pouczony o możliwości złożenia broni do depozytu Policji, zatem może on uniknąć również szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. Okoliczność, że przechowywanie broni w depozycie jest nieodpłatne tylko przez jeden rok nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawia również ilość posiadanej przez skarżącego sztuk broni (3 sztuk), ani przerobienie 2 sztuk broni dużym nakładem środków. Nadto podkreślić należy, że Policja przez pierwszy rok ponosi koszty deponowania broni, łącznie z konserwacją, a potem koszty te ponosi osoba deponująca. Nie można zatem skutecznie twierdzić – jak czyni to skarżący – że broń zdeponowana ulegnie zniszczeniu na skutek braku konserwacji. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2013 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (postanowienie NSA z 10 listopada 2011 r., II OZ 1074/11, CBOSA). Podkreślić też należy, iż w postępowaniu incydentalnym dotyczącym ochrony tymczasowej Sąd nie może oceniać zarzutów skargi. Zarzuty skargi tak dotyczące stanu faktycznego jak i prawnego podlegają ocenie Sądu przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wy-konania zaskarżonej decyzji. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 5