II OZ 779/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. przedstawiciela ustawowego małoletniej A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 167/18 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. M. przedstawiciela ustawowego małoletniej A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie R. M. przedstawiciel ustawowy małoletniej A. M. złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wraz ze skargą wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. oddalił wniosek o przywrócenie terminu i wskazał na okoliczność, że w sprawie II SA/Ke 624/17 skarżącym był R. M., natomiast A. M. była jego uczestnikiem, a skarga została prawomocnie odrzucona z powodu uzupełnienia braków formalnych skargi po terminie oraz wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie II SA/Ke 624/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że skarżący w postępowaniu przed organami był reprezentowany przez pełnomocnika, któremu zaskarżona decyzja została doręczona 21 czerwca 2017 r. W tej sytuacji termin trzydziestu dni do wniesienia skargi przez skarżącego upłynął 21 lipca 2017 r. Tymczasem skarżący skargę złożył 11 sierpnia 2017 r. Wskazano, że skarżącemu w dniu 14 lipca 2017 r. została również doręczona zaskarżona decyzja, ale jako przedstawicielowi ustawowemu córki, w związku z czym z tą datą termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg, ale dla A. M., a nie dla R. M.. Tymczasem ze skargi w sprawie II SA/Ke 624/17 wprost wynikało, że R. M. złożył skargę w imieniu własnym, a nie A.M. Zdaniem Sądu I instancji w sprawie II SA/Ke 624/17 skarżącym był wyłącznie R. M. Natomiast w tej sprawie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, wniosła A. M. reprezentowana przez R. M. Rozróżnienie to jest istotne ze względu na ocenę okoliczności, które zostały podane we wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu I instancji, nie zostały uprawdopodobnione okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu. Skoro A. M. dotychczas skargi w ogóle nie składała, to powinna podać przyczyny, które miały miejsce po doręczeniu jej przedstawicielowi ustawowemu, skierowanej do niej decyzji organu odwoławczego. Tymczasem we wniosku podano czynności mające usprawiedliwić uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do których uzupełnienia skarżąca w ogóle nie była wzywana. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach okoliczności te nie mają żadnego znaczenia przy rozpoznaniu wniosku dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia skargi. R. M. przedstawiciel ustawowy małoletniej A. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, iż nie zostało uprawdopodobnione, że małoletnia córka nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że małoletnia córka działała w usprawiedliwionym przekonaniu, iż jest należycie reprezentowana przez swojego przedstawiciela ustawowego, który cały czas działał w sprawie II SA/Ke 624/17 tylko i wyłącznie w jej imieniu w oparciu o udzielone zezwolenie Sądu Rejonowego w S. Co za tym idzie, małoletnia A. M. nie może ponosić i nie ponosi winy za jej niewłaściwą reprezentację. Dlatego też nie można mówić o jakiejkolwiek winie z jej strony w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej przed sądem administracyjnymi z uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu do dokonania takiej czynności. Przedstawiciel ustawowy małoletniej A. M. odebrał zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w dniu 14 lipca 2017 r. Zatem od tej daty rozpoczął swój bieg 30-dniowy termin na złożenie skargi do sądu administracyjnego. Skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu przedstawiciel ustawowy małoletniej A. M. wniósł 19 lutego 2018 r., a więc po upływie 7 miesięcy od dnia doręczenia decyzji administracyjnej. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu. Zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jak i w zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przedstawiciel ustawowy małoletniej A. M. podnosi okoliczności niezachowania terminu do uzupełniania braków własnej skargi w sprawie II SA/Ke 624/17, a nie uchybienia terminu we wniesieniu skargi w imieniu swojej małoletniej córki. Okoliczność ta w sprawie ma istotne znaczenie, bowiem w świetle obowiązujących przepisów prawa są to dwie odrębne skargi złożone w różnych odstępach czasowych, podlegające odrębnemu rozpoznaniu przez sąd. W skardze wniesionej w sprawie II SA/Ke 624/17, przedstawiciel ustawowy wprost wskazał, że skargę wnosi wyłącznie w imieniu własnym, co zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OZ 1609/17. Natomiast stanowisko autora zażalenia, że małoletnia A. M. była nienależycie reprezentowana przez swojego ustawowego przedstawiciela w tej sprawie nie jest wystarczające do przywrócenia terminu do wniesienia skargi w imieniu małoletniej, albowiem tym przedstawicielem ustawowym był i jest autor zażalenia. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje, iż przedstawiciel ustawowy działając w imieniu małoletniej córki nie dochował należytej staranności składając skargę do sądu administracyjnego wyłącznie we własnym imieniu, a następnie po upływie 7 miesięcy skargę w imieniu małoletniej córki. Zatem niezasadna jest argumentacja o braku winy w niedochowaniu terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym.