II OZ 784/11

Dnia 8 września 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.D. i B.D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2011 roku sygn. akt II SA/Wr 298/10 wzywające Z.D. i B.D. do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia wniesionego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2011 roku sygn. akt II SA/Wr 298/10 o pozostawieniu pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z.D. i B.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] listopada 2009 roku Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 30 maja 2011 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał Z.D. i B.D. do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia wniesionego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2011 r. o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jako podstawę wezwania Sąd I instancji wskazał § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżący złożyli zażalenie na powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie. Podnieśli, że sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski powinien podlegać wyłączeniu od orzekania w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Wskazali ponadto na inne uchybienia, których w ich ocenie dopuścił się Sąd I instancji prowadząc postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1280 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismo jest zażaleniem, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy – podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucję prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). Wnoszący zażalenie nie są zwolnieni z obowiązku uiszczania kosztów sądowych czy to na podstawie przepisów ustawy czy też na podstawie orzeczenia sądu. Prawidłowo również ustalona została wysokość wpisu. Co prawda w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazano wysokości wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego, niemniej jednak Rada Ministrów była upoważniona jedynie do określenia wysokości wpisów. Oznacza to, że brak stosownej regulacji w tym akcie prawnym nie może przesądzać o braku obowiązku uiszczenia takiego wpisu. Obowiązek ten jasno bowiem wynika z przepisów rangi ustawowej, w szczególności art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. Jego wysokość zaś można określić na podstawie art. 233 p.p.s.a., przyjmując w tym przypadku, że powinien on być wpisem minimalnym przewidzianym przez ustawę - 100 zł. Tym bardziej, że właśnie taką wysokość wpisu ustawodawca przewidział dla zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Analogiczne potraktowanie zarządzenia przewodniczącego z postanowieniem wojewódzkiego sądu administracyjnego co do kwestii fiskalnych wpisuje się w konwencję uregulowań prawnych dotyczących zarządzenia przewodniczącego przyjętych na gruncie p.p.s.a. W tym względzie wskazać trzeba na art. 167 p.p.s.a., który stanowi, że przepisy działu III rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego oraz art. 198 p.p.s.a. nakazującego odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 “zażalenie". Dlatego też, wezwanie skarżących do uiszczenia wpisu było działaniem prawidłowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., I OZ 450/10, nie publ). Podnoszone w zażaleniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Kwestie związane z osobą wydającego zarządzenie sędziego NSA Zygmunta Wiśniewskiego mogą być przedmiotem ewentualnego wniosku o wyłączenie sędziego. Również pozostałe argumenty nie mogą stanowić uzasadnienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do wpisu, lecz powinni znaleźć swoje miejsce we właściwych środkach odwoławczych. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.