II OZ 793/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 135/18 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia oddalić zażalenie. M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Nowa Dęba z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co zostało umotywowane faktem nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania rowu odwadniającego na działce oznaczonej nr [...] w miejscu, w którym znajduje się odprowadzenie wody deszczowej do studni chłonnej. Skarżąca podała, że na terenie tym kończy budowę domu. Powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływanej jako P.p.s.a.) wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne szkody na jej nieruchomości i naraziło na bardzo wysokie koszty, jak również nie będzie możliwe w przyszłości przywrócenie stanu poprzedniego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji przede wszystkim wskazał, że do obowiązków strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, należy przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia zawarte we wniosku nie wyjaśniały na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków czy też wystąpienia znacznej szkody. Nie znajdowały one również potwierdzenia w dokumentach źródłowych określających aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej. Wobec braku ujawnienia tych okoliczności nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli sytuacji finansowej strony oraz dokonanie oceny jej zdolności płatniczych, szczególnie wobec braku informacji na temat przybliżonych kosztów wykonania rowu będącego przedmiotem decyzji. Zdaniem Sądu wykonanie rowu w zakresie objętym decyzją co do zasady ma charakter odwracalny, zwłaszcza że skarżąca nie wykazała, jakie nieodwracalne skutki może spowodować jego wykonanie. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zażalenie złożyła M. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Uzasadnienie zażalenia oraz wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarty w skardze są jednobrzmiące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że instytucja procesowa wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowi wyjątek od wyrażonej w § 1 reguły, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wydanie przez sąd postanowienia w tym zakresie na wniosek skarżącego możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z utrwalonych już w orzecznictwie poglądów wynika, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Samo twierdzenie strony nie jest wystarczające do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku należy powołać się okoliczności, które pozwalają wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Wnioskodawca zobowiązany jest więc wykazać względnie uprawdopodobnić, że powołane we wniosku okoliczności spowodują w stosunku do niego wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – szkody i to w rozmiarze znacznym lub trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że sąd dokonujący oceny zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - na co już wskazano - stanowi wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie należy podkreślić, że brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Przekonanie sądu o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej spoczywa na stronie skarżącej i przejawia się obowiązkiem szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Skarżąca poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdzeniem, że wykonanie tejże decyzji spowoduje nieodwracalne szkody na jej nieruchomości i narazi na bardzo wysokie koszty, nie wykazała ani nie udokumentowała należycie tych okoliczności. Wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd I instancji, skoro nie zostało wykazane, aby spełnione były przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., zaś twierdzenia zawarte w wniosku nie zostały poparte stosownymi dokumentami dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Zażalenie wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć zasadność rozstrzygnięcia Sądu I instancji, bowiem w istocie jest kopią zawartego w skardze wniosku. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia nie wskazała, jakich uchybień dopuścił się Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie. Nie podniosła także zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia, w ogóle nie odniosła się do jego treści. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji