II OZ 821/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi R. I. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14 oddalającym zażalenie R. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 311/14 odmawiające przyznania R. I. prawa pomocy w sprawie ze skargi R. I. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14 NSA oddalił zażalenie R. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 311/14 odmawiające skarżącemu prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. W dniu [...] lipca 2011 r. skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego (sprecyzowaną pismem z [...] sierpnia 2014 r.) zakończonego ww. postanowieniem NSA. Wskazał, że zaskarża postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r. i zarzuca mu niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, tj. skutków wskazanej przez niego decyzji organu. Przedstawił również czynności dokonywane w toku postępowania przez sąd oraz własne, dotyczące zwłaszcza nieuzupełnienia braku formalnego skargi, co stało się przyczyną potraktowania jej jako bezprzedmiotowej i skutkowało odmową przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie natomiast do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Przesłanki mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania określone są enumeratywnie w art. 271-273 p.p.s.a. Skarżący w swojej skardze o wznowienie postępowania nie wskazał natomiast żadnej z tych przesłanek, tym bardziej nie uzasadnił ich wystąpienia. Przytoczył natomiast argumenty kwestionujące samo postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, a warunki jego stosowania są ściśle określone w przepisach prawa. Nie służy ona kwestionowaniu orzeczeń sądowych ze względu na odmienne stanowisko zajęte w sprawie, lecz umożliwieniu sanowania wad postępowania powstałych wskutek niewłaściwego procedowania przez sąd lub z powodu nieujawnienia się w czasie orzekania okoliczności istniejących już w chwili podejmowania rozstrzygnięcia (wyjątek w tym zakresie stanowi uregulowanie zawarte w art. 272 p.p.s.a. oraz art. 273 § 1 pkt 1 in fine p.p.s.a., które jednak nie miału w sprawie zastosowania). To na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania wystąpienia przynajmniej jednej z tych przesłanek. Skarżący zaś tych podstawowych warunków nie spełnił, a więc skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.