II OZ 855/17

Dnia 6 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 260/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 260/13, odrzucił zażalenie skarżącej M. N. z 7 lipca 2014 r. na postanowienie tego Sądu z 25 czerwca 2014 r., którym odrzucono zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z 13 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z 21 marca 2014 r. odrzucającego skargę skarżącej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Odrzucając, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie z 7 lipca 2014 r. na postanowienie Sądu z 25 czerwca 2014 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca pomimo kilkukrotnych wezwań do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego ją do uiszczenia wpisu sądowego nie zapłaciła wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W zażaleniu na postanowienie skarżąca zaznaczyła, że "prawo do Sądu nie może być warunkowane wniesieniem opłaty, i to tak znacznej oraz wniesieniem opłaty od środków zaskarżenia składanych w toku postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Niekwestionowaną, również przez samą skarżącą, okolicznością jest to, że skarżąca, w wyznaczonym przez Sąd pierwszej instancji terminie (najbardziej korzystnym dla strony – wynikającym z wezwania z 27 grudnia 2016 r., którym wezwano skarżącą po raz kolejny do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł), nie uzupełniła braku fiskalnego zażalenia z 7 lipca 2014 r. na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 25 czerwca 2014 r. Z tego względu zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącej stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd nie podejmuje bowiem żadnej czynności na skutek pisma (w tym zażalenia), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Odnosząc się do zarzutu zażalenia stwierdzić należy, że w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 359/13 wyjaśnił już skarżącej, że obowiązek ponoszenia kosztów sądowych nie jest ograniczeniem prawa do sądu oraz że jest to stanowisko ugruntowane nie tylko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ale również Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W tym stanie sprawy wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.