II OZ 887/06

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2006 r., Sygn. akt II SA/Go 41/06 w przedmiocie odrzucenia zażalenia J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r., Sygn. akt II SA/Go 41/06 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. O. na uchwały Rady Miasta Zielona Góra z dnia 23 października 1990 [...] z dnia 21 grudnia 1990 r., [...] w przedmiocie zmiany nazwy ulic postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt SA/Go 41/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie J. O. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt SA/Go 41/06 odrzucające skargę kasacyjną, wyjaśniając w motywach rozstrzygnięcia, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W zażaleniu (nazwanym skargą kasacyjną) z dnia 17 czerwca 2006 r. skarżący zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, iż nie rozważył on w swoim postanowieniu z dnia 6 czerwca 2006 r. treści zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 1968 r., jak i pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 1999 r. (nie precyzując treści powołanego zarządzenia ani pisma), a także, że zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego powołując się w tym zakresie na przepisy kodeksu cywilnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie przed sądami administracyjnymi to jest Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej ppsa). Niektóre przepisy tej ustawy wprawdzie zawierają odesłanie do innych ustaw , między innymi do kodeksu postępowania cywilnego, jednak nie dotyczą one kwestii związanej z zaskarżonym postanowieniem. Brak jest natomiast w/w ustawie jakichkolwiek odniesień do przepisów kodeksu cywilnego, na które ogólnikowo powołuje się skarżący. Zażalenie jest pismem procesowym, które powinno czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia oraz wniosek o jego zmianę lub uchylenie oraz zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Stosownie do art. 194 § 4 ustawy ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny, a w sprawach wymienionych w art. 175 § 2 i 3 ustawy ppsa także sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Ponadto w sprawach obowiązków podatkowych zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną może być sporządzone przez doradcę podatkowego, zaś w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego (§3). Obowiązek ustanowiony w powołanym przepisie ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. W ustawie przewidziano instytucję szeroko pojętego prawa pomocy, obejmującą zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stosownie do art. 244 ustawy ppsa. Ratio legis jego wprowadzenia to konieczność profesjonalnego sporządzenia zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, a nie zablokowanie skarżącemu możliwości jego złożenia. Skarżący został pouczony o prawie i warunkach wniesienia skutecznie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a także o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Bezsporne jest, że skarżący osobiście sporządził zażalenie i nie należy on do podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3, art. 194 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tego też względu jego zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 cyt. ustawy. Ponadto argumenty podniesione przez J. O. w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w swoim postanowieniu z dnia 6 czerwca 2006 r. nie ustosunkował się do zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 1968 r., ani do pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 1999 r. na tym etapie postępowania nie podlegają rozpatrzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem nie zostały one nawet sprecyzowane przez skarżącego. Z powyższych względów argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnione, dlatego zażalenie należało oddalić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).