II OZ 981/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 852/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika adw. J. Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) ponieważ braki formalne skargi, pomimo wezwania nie zostały uzupełnione w terminie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie pięciu odpisów skargi oraz pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sąd administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] kwietnia 2016 r., zatem ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych przypadał na dzień [...] maja 2016 r. Pełnomocnik skarżącego w wyznaczonym terminie nadał w urzędzie pocztowym jedynie odpisy skargi natomiast stosowne pełnomocnictwo nadał w dniu [...] maja 2016 r. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych w terminie Sąd I instancji odrzucił skargę. Od powyższego postanowienia skarżący, reprezentowany przez adw. J. Z., złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniósł, iż pełnomocnictwa do korespondencji nie załączył omyłkowo ale nadesłał jego skan za pomocą poczty elektronicznej w dniu [...] maja 2016 r. (mail wysłany o godzinie 23:15). W mailu pełnomocnik zapewnił również, że stosowne pełnomocnictwo nada w urzędzie pocztowym następnego dnia. W argumentacji zażalenia pełnomocnik skarżącego nie zgadza się z twierdzeniem Sądu I instancji, że w przypadku pism wnoszonych za pomocą telefaxu lub poczty elektronicznej o terminie decyduje data adnotacji uczynionej przez właściwego pracownika sądu, ponieważ nie wynika to z żadnych przepisów prawa. Na potwierdzenie swoich tez pełnomocnik skarżącego przytoczył treść postanowienia NSA z dnia 21 grudnia 2011 r. (sygn. akt: II FZ 447/11), z którego wynika, że prezentata na piśmie wniesionym do sądu pocztą elektroniczną jest tylko czynnością techniczną i nie można od niej uzależniać zachowania terminu do wniesienia pisma do sądu. O zachowaniu terminu decyduje data wpłynięcia poczty e-mail do skrzynki elektronicznej odbiorcy, a nie chwila odczytania jej przez odbiorcę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga podlega odrzuceniu, jeżeli mimo wezwania nie zostały uzupełnione braki formalne (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) Bezspornym jest fakt, że w niniejszej sprawie w wyznaczonym terminie tj. do dnia [...] maja 2016 r. zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca uzupełniła jedynie brak formalny polegający na przesłaniu dodatkowych odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania. Stosowne pełnomocnictwo w sprawie strona nadała w urzędzie pocztowym w dniu [...] maja 2016 r., a więc po upływie wyznaczonego przez sąd terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. Z samej treści przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy a także doradca patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Przepisów co powinien zawierać odpis dokumentu aby uznać go za wierzytelny należy szukać w tym przypadku w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2015 poz. 615), gdzie w art. 4 ust. 1b wskazano, że adwokat ma prawo poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać przede wszystkim podpis adwokata, datę oraz miejsce jego sporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko dokument spełniający powyższe wymagania wniesiony w terminie mógł być uznany za uzupełnienie braków formalnych w sprawie. W zaistniałej sytuacji nie ma znaczenia kiedy została odebrana poczta elektroniczna z załącznikiem w postaci skanu pełnomocnictwa, ponieważ nawet po przyjęciu, że korespondencja e-mail wpłynęła w dniu [...] maja 2016 r. jej załącznik nie mógł zostać uznany za uzupełnienie braku formalnego w sprawie. Wiadomość e-mail miała jedynie charakter informacyjny, a faktyczne uzupełnienie braku nastąpiło [...] maja 2016 r., czyli po upływie wyznaczonego terminu. Jeżeli chodzi o argument dotyczący prezentaty jako oznaczenia daty wpływu dokumentu, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on trafny. Należy zauważyć, że przy wniesieniu pisma procesowego do sądu drogą elektroniczną o jego wpływie powinna decydować data przesłania poczty elektronicznej, a nie jej wyświetlenie u odbiorcy czy opatrzenie wydruku pisma stosowną prezentatą. W przypadku złożenia pisma w ten sposób sąd powinien wezwać stronę składającą pismo do uzupełnienia braków poprzez nadesłanie go wraz ze stosownymi podpisami. Nie można jednak tej praktyki przekładać na sytuację kiedy strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych i dokonuje tego poprzez złożenie pisma zawierającego kolejne braki (brak podpisu). Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.