II SA 1141/92

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Andrzeja M. na decyzję Wojewody B-kiego z dnia 22 kwietnia 1992 r. w przedmiocie utraty zasiłku dla bezrobotnych i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w B. Andrzej M. zarejestrował się w dniu 2 lipca 1990 r. w Rejonowym Biurze Pracy w B. jako bezrobotny poszukujący pracy. Udowodnił przy tym, że w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania pozostawał w stosunku pracy przez okres dłuższy niż 180 dni. Pracę tę wykonywał w okresie pobytu w zakładzie karnym. Z braku propozycji odpowiedniej pracy przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych. W dniu 7 marca 1991 r. Andrzej M. został tymczasowo aresztowany. W areszcie przebywał przez 7 tygodni /do 25 kwietnia 1991 r./. Pierwszego dnia po uchyleniu aresztu, to jest w dniu 26 kwietnia 1991 r., zgłosił się do Rejonowego Biura Pracy, potwierdzając w dalszym ciągu gotowość pracy. W związku z tym od tego dnia ponownie zaczęto mu wypłacać zasiłek dla bezrobotnych. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. decyzją z dnia 11 marca 1992 r. orzekł o utracie przez zainteresowanego zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 marca 1992 r., a Wojewoda B-ki decyzję tę utrzymał w mocy własną decyzją z dnia 22 kwietnia 1992 r. nr BP.III.9112/348/92. Rozstrzygnięcie takie uzasadniono tym, że zainteresowany z dniem tymczasowego aresztowania utracił prawo do zasiłku, nie zgłaszał się bowiem w tym czasie do Rejonowego Biura Pracy. Uznano zatem, że z chwilą uchylenia aresztu i zgłoszenia się w tym Biurze w dniu 26 kwietnia 1991 r. nastąpiła nowa rejestracja. W okresie 12 miesięcy przed tą datą zainteresowany nie pozostawał w stosunku pracy przez okres co najmniej 180 dni, a zatem w świetle nowej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/ nie przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych. Andrzej M. nie godzi się z taką decyzja. Jego zdaniem, tymczasowego aresztowania nie można uznać za nie usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa w Rejonowym Biurze Pracy. Aresztowanie to nie było przez niego zawinione, a w związku z tym zgłoszenia się w tym Biurze bezpośrednio po uchyleniu tymczasowego aresztowania nie można uznać za ponowną rejestrację, lecz za kontynuację rejestracji poprzedzającej to aresztowanie. W świetle stanu faktycznego w dniu tej rejestracji, to jest w dniu 2 lipca 1990 r., została wypełniona dyspozycja art. 20 ust. 2 pkt 6 ustawy cytowanej w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji, zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od odpowiedzi na pytanie, czy krótkotrwałe /w niniejszej sprawie 7-tygodniowe/ tymczasowe aresztowanie bezrobotnego stanowi podstawę do wykreślenia go z ewidencji bezrobotnych oraz czy zgłoszenie się takiego bezrobotnego do Rejonowego Biura Pracy bezpośrednio po uchyleniu tymczasowego aresztowania i oświadczenie o gotowości podjęcia pracy powoduje konieczność kontynuowania dotychczasowej rejestracji, czy też jest to nowa rejestracja w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/. Jeśli osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych nie zgłosi się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie usprawiedliwi niestawiennictwa, to organ administracji wydaje na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy decyzję o odmowie przyznania tej osobie prawa do dalszego pobierania zasiłku. (...) Tymczasowego aresztowania bezrobotnego jednak nie można traktować jako przyczyny, która nie usprawiedliwia niestawiennictwa w urzędzie pracy w rozumieniu powyższego przepisu. Kodeks pracy wyraźnie stanowi, że tymczasowe aresztowanie pracownika nie świadczy o porzuceniu przez niego pracy. Umowa o pracę wygasa dopiero z upływem 3 miesięcy nieobecności pracownika w pracy z powodu tymczasowego aresztowania /art. 66 par. 1 Kp/. Z akt sprawy nie wynika, aby Andrzejowi M. doręczono decyzję o pozbawieniu prawa do dalszego pobierania zasiłku z powodu nie usprawiedliwionego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu /13 marca 1991 r./, który wypadał w okresie stosowania tymczasowego aresztu. (...) W tych okolicznościach uprawnienia skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych należy oceniać na tle przepisów obowiązującej obecnie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, w świetle stanu faktycznego wynikającego z rejestracji w dniu 2 lipca 1990 r. Zgłoszenie się skarżącego do urzędu pracy po uchyleniu krótkotrwałego tymczasowego aresztowania nie jest nową rejestracją, lecz kontynuacją rejestracji dotychczasowej. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem cytowanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na ostateczny wynik sprawy. Powoduje to w myśl art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji.