II SA 1455/98

Nie można w żadnym razie oczekiwać, że prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego będzie skonstruowane na niektórych elementach wcześniejszego i późniejszego stosunku pracy, z których każdy był rozwiązany w odmiennym trybie. Skarżąca wykorzystała uprawnienia należne jej w wyniku zwolnienia z likwidowanego zakładu pracy, a wskutek uzyskania trzydziestoletniego okresu zatrudnienia po rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na czas określony - nabyła uprawnienia prawidłowo określone kwestionowanymi przez nią decyzjami organów obu instancji. W dniu 30 czerwca 1996 r., gdy rozwiązano ze skarżącą stosunek pracy z powodu likwidacji Gospodarstwa Rolnego w K., miała ona 28 lat, 4 miesiące i 28 dni stażu pracy i na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211/ przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych przez okres do 18 miesięcy. W wyniku kolejnych okresów zatrudnienia na czas określony, po upływie których wykorzystywała przyznany zasiłek, skarżąca uzyskała łączny okres zatrudnienia ponad 30 lat i decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. z 21 lipca 1998 r. wydaną na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tej ustawy w brzmieniu jej tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128, przyznano jej prawo do zasiłku przedemerytalnego od 2 lipca br. w wysokości 120 procent kwoty zasiłku podstawowego. Została ona utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z 24 sierpnia 1998 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze do sądu skarżąca domagała się przyznania jej zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent, gdyż korzystając z zasiłku dla osób zwolnionych z przyczyn zakładu pracy uzyskała brakujący okres zatrudnienia i powinna otrzymywać od 2 lipca br. zasiłek w takiej wysokości. Dyrektor WUP wniósł o oddalenie skargi, ponieważ ostatni stosunek pracy - trwający od 4 sierpnia 1997 r. do 30 czerwca 1998 r., w czasie którego uzyskała ponad 30 lat łącznego zatrudnienia - ustał w wyniku upływu czasu na który była zawarta, a nie z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie jest zasadna. Skarżąca uzyskała 30-letni okres uprawniający ją do zasiłku nie w dacie zwolnienia jej z Zakładu Rolnego w K. z powodu jego likwidacji, lecz w trakcie stosunku pracy nawiązanego z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. na podstawie umowy o pracę zawartą na czas określony. Chodzi tu więc o sytuację przewidzianą w art. 30 par. 1 pkt 4 Kodeksu pracy, w której umowa o pracę rozwiązuje się z upływem czasu, na który była zawarta. Nie można w żadnym razie oczekiwać, że prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego będzie skonstruowane na niektórych elementach wcześniejszego i późniejszego stosunku pracy, z których każdy był rozwiązany w odmiennym trybie. Skarżąca wykorzystała uprawnienia należne jej w wyniku zwolnienia z likwidowanego zakładu pracy, a wskutek uzyskania trzydziestoletniego okresu zatrudnienia po rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na czas określony - nabyła uprawnienia prawidłowo określone kwestionowanymi przez nią decyzjami organów obu instancji. Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.