III FSK 15/25

Dnia 25 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2020 r. nr SKO.41/167/P/2020 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 238/24 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 lutego 2024 r., nr SKO.41/466/P/2024 w przedmiocie podatek od nieruchomości za 2019 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. III FSK 15/25 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 238/24 oddalił skargę A. Z. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 9 lutego 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 29 listopada 2023 r. wznowiło postępowanie podatkowe dotyczące skarżącego, a następnie decyzją z 20 grudnia 2023 r. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 kwietnia 2020 r. nr SKO.41/167/P/2020 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z 3 grudnia 2019 r. z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (O.p.). Pismem z 11 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 kwietnia 2020 r. wskazując, że wykonanie decyzji wyrządzi w majątku skarżącego znaczną szkodę, której skutki będą trudne do odwrócenia. Sytuacja zarobkowa i majątkowa skarżącego uniemożliwia mu aktualnie spłatę zobowiązania podatkowego. Wobec skarżącego toczy się analogiczne postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2018, a co za tym idzie zobowiązanie wynikające z przedmiotowej decyzji jest jednym z wielu zobowiązań skarżącego. Ponadto podniesiono we wniosku, że zaniechanie wstrzymania decyzji doprowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które pozbawi skarżącego bieżących środków na utrzymanie, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Dokonując oceny zasadności wniosku skarżącego należy na wstępie zaznaczyć, że rozstrzyganie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 kwietnia 2020 r. mieści się w granicach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd, rozpoznając wniosek związany jest przy tym zamkniętym katalogiem przesłanek związanych z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu poprzez przedstawienie stosownych informacji i dokumentów spoczywa na wnioskodawcy (zob. postan. NSA z 20 sierpnia 2018 r., Il FSK 1837/18; post. NSA z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22; opubl. CBOSA). Wynika to z użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia: "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", które każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Argumentacja zaprezentowana we wniosku winna być zatem spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy, ze wskazaniem istnienia okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest faktycznie zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie podniósł żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący ograniczył się do wskazania hipotetycznych negatywnych skutków, do jakich spłata wierzytelności mogłaby doprowadzić. Brak jakiegokolwiek materiału źródłowego, a także skrupulatnego opisu związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozwala na stwierdzenie, że uprawdopodobniono "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sama wysokość ciążącej na skarżącym należności, choćby mogła być subiektywnie uznana za znaczącą, nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczność ta powinna być zestawiona z materiałem źródłowym obrazującym sytuację finansową (majątkową). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 kwietnia 2020 r. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie przedstawił konkretnej argumentacji oraz nie uprawdopodobnił podniesionych we wniosku okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.