III FSK 3021/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 79/20 w sprawie ze skargi H. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 16 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 79/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę H. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 3 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. Z. zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez odmowę uchylenia wadliwego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, mimo iż wierzyciel Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. nie udowodnił, iż uczynił zadość obowiązkowi zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego a samo dysponowanie duplikatem pisma zawiadamiającego nie dowodzi faktu, iż wierzyciel stosownego zawiadomienia dokonał, tymczasem w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dowodem zarejestrowania odbiorników, od których naliczana jest opłata abonencka jest właśnie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, 3) przyznanie adwokat K. B. wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną z urzędu, które nie zostało uiszczone ani w całości ani w części. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalanie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, stosownie do wniosku strony skarżącej, i wobec braku sprzeciwu organu administracji publicznej zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem podlega oddaleniu. Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniające wymogi i standardy wynikające z art. 174 P.p.s.a. i art. 176 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej podniesiony został jedynie zarzut naruszenia z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez jego błędne zastosowanie. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, na podstawie których organy administracji ustalały i oceniały stan faktyczny sprawy, nie podniesiono również zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którymi Sąd pierwszej instancji przedstawiał ustalenia i oceny organów administracji publicznej, ustosunkowywał się do nich i/lub ewentualnie procesowo je weryfikował. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 2145/19; dostępny, podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w ramach niniejszego uzasadnienia na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustaleń faktycznych nie można zwalczać w drodze zarzutów sformułowanych w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2020 r., sygn. akt I FSK 60/18). Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji Sąd ten przyjął, za organami podatkowymi, że w sprawie doszło do zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Skoro więc ani w podstawach kasacyjnych, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie został podniesiony adekwatny zarzut pozwalający podważyć zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne to podstawą oceny zaskarżonego orzeczenia dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest stan faktyczny zaaprobowany i przyjęty przez Sąd I instancji. Zatem, skoro Sąd pierwszej instancji przyjął, że doszło do zawiadomienia zobowiązanego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, to prawidłowo zaakceptował stanowisko organów organu administracji, że spełniony został warunek naliczania opłaty za użytkowanie odbiorników radiowych i telewizyjnych, o którym mowa w z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tych powodów, na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Bogusław Woźniak (spr.) Jan Rudowski Stanisław Bogucki