III FZ 457/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 787/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 marca 2023 r. znak 2201-IEE.7113.2.139.2023.AK w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 26 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 787/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "sąd I instancji") odrzucił zażalenie W. N. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie WSA z 19 marca 2024 r., oddalające wniosek Strony o wyłączenie od orzekania ww. sprawie sędziego NSA M. G. w sprawie ze skargi Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 marca 2023 r. (dalej: "DIAS", "Organ") w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia zażalenia było nieuzupełnienie braku formalnego poprzez uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA z 19 marca 2024 r. Sąd I instancji wskazał, że na podstawie odrębnych zarządzeń Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 26 czerwca 2024 r., Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażaleń w łącznej wysokości 200 zł (100 zł od każdego postanowienia dotyczącego poszczególnych sędziów, o wyłączenie których wnioskował Skarżący). Wezwanie do uzupełniania braku fiskalnego zażalenia zostało odebrane przez Stronę w dniu 10 lipca 2024 r. (k. 222 akt sadowych). W odpowiedzi na powyższe, Skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Pismem z 19 sierpnia 2024 r. (data nadania) Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jednocześnie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wedle art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego. Stosownie zaś do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odrzucenie zażalenia przez sąd I instancji było zasadne. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Skarżący co prawda wskazywał, że nie został w sposób prawidłowy poinformowany co do braku przerwania terminu do dokonania wpłaty, niemniej jednak nie sposób podzielić powyższego zapatrywania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniosek o przyznaje prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych został rozpoznany negatywnie i stał się prawomocny z dniem 20 czerwca 2024 r. (akta I SPP/Gd 94/24, k. 22). Jak wprost wynika z treści zarządzenia z 20 czerwca 2024 r. (akta I SPP/Gd 94/24, k. 27), Skarżący został pouczony o nieprzysługującym Stronie prawie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sadu Administracyjnego, co oznacza, że orzeczenie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy, stało się prawomocne. Stosowne pouczenie co do konieczności uiszczenia wpisu sądowego zawierało zarządzenie z 26 czerwca 2024 r. (k. 215 akt sądowych), a więc Skarżący został prawidłowo pouczony o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku nie uiszczenia wymaganego prawem wpisu w zakreślonym terminie. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że stosownej opłaty nie uiścił (por. notatka urzędowa z 22.07.2024 r., k. 225, akt sądowych). Przypomnieć również należy, że złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, nie niweczy konsekwencji nieuiszczenia wymaganego prawem wpisu, a sąd I instancji obowiązany jest odrzucić zażalenie na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo wskazał przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że Strona jest niezadowolona z jego treści. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie sąd I instancji zasadnie odrzucił zażalenie, gdyż pomimo wezwania sądu nie została wniesiona stosowna opłata od wpisu. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.