III OSK 1903/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. wniosku B.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych w sprawie ze skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 599/23 w sprawie ze skargi B.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 9 stycznia 2023 r., nr 114 w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 599/23, oddalił skargę B.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 9 stycznia 2023 r., nr 114 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych, podnosząc, że organy nie dokonały wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego, jak również jego sytuacji osobistej i zdrowotnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a.") wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na skarżącym. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skutki, wynikające z wykonania aktu lub czynności, już wystąpiły. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana bowiem jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć zatem miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji natomiast, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., III OSK 3922/21; z 14 lipca 2020 r., I OSK 882/20; z 12 lutego 2019 r., I OSK 77/19). W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie rozkazem personalnym z dnia 18 października 2022 r., zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 20 listopada 2022 r., nadając temu orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji. Oznacza to, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został już wykonany – skarżący z dniem 30 listopada 2022 r. został zwolniony ze służby. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego jest zatem bezprzedmiotowy. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.