III OSK 2768/22

Dnia 5 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 190/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 23 grudnia 2021 r. nr SKO.4020.OC/872/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia "[...]" w [...] na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 190/22 oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" w [...] (dalej: "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej (dalej: "SKO", "Kolegium") z 23 grudnia 2021 r. nr SKO.4020.OC/872/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 10 września 2008 r. do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") wpłynął wniosek inwestora – [...] Sp. z o.o. (dalej: "Inwestor") o wydanie decyzji o warunkach środowiskowych inwestycji na wybudowanie bioelektrowni rolniczej o mocy 1MW energii elektrycznej i 1MW energii cieplnej, wytwarzanej w kogeneracji ze spalania biogazu powstałego w wyniku procesu beztlenowej fermentacji substratów pochodzenia rolniczego (kiszonka z kukurydzy i traw). Realizacja zamierzenia inwestycyjnego została przewidziana na terenie obiektów b. PGR w [...], na działce o nr ewid. [...]. Do wniosku dołączono informację o planowanym przedsięwzięciu zawierające dane o: rodzaju i skali zamierzenia inwestycyjnego i jego usytuowania, rodzaju technologii, przewidzianym zużyciu wody i innych surowców, zagadnieniu związanym z ochroną środowiska, rodzaju i ilości wprowadzonych do środowiska substancji lub energii, obszarach polegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W związku z tym, że wniosek inwestora o wydanie decyzji środowiskowej wpłynął do organu przed dniem 15 listopada 2009 r., postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej: "p.o.ś.") - stosownie do przepisu przejściowego tj. art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: "u.i.o.ś."). Postanowieniami z 31 grudnia 2008 r. (PPIS w [...]) i z 22 grudnia 2008 r. (Starosty Powiatowego) wyrażono opinię o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji biogazowni rolniczej, w związku z czym Wójt postanowieniem z 7 stycznia 2009 r. orzekł o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia takiego raportu. Następnie postanowieniami z 16 stycznia 2009 r. (PPIS w [...]) oraz z 20 stycznia 2009 r. (Starostwo Powiatowe w [...]) uzgodniono pozytywnie środowiskowe uwarunkowania dla spornego przedsięwzięcia i Wójt decyzją z 3 lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 i 7 pkt 4 p.o.ś., art. 48 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. i § 3 ust. 1 pkt 52a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej: "rozporządzenie") określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji spornej inwestycji. W dniu 6 maja i 10 lipca 2015 r. do SKO wpłynęły wnioski Zarządów Wspólnot Mieszkaniowych w [...] oraz Stowarzyszenia o stwierdzenie - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") nieważności powyższej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wnioskodawcy wskazywali na: 1. błędne zakwalifikowanie bioelektrowni jako "zespołu zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1ha", o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 52a rozporządzenia, co spowodowało stwierdzenie braku obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, 2. niewyznaczenie na mapie obszaru analizowanego, w tym obszaru z zabudową mieszkaniową (osiedla bloków mieszkalnych), 3. brak dokonania oceny oddziaływania na środowisko, o jakiej mowa w art. 46 ust. 3 i art. 47 p.o.ś., 4. niewymienienie w decyzji danych w zakresie rodzaju technologii, wariantu przedsięwzięcia, zużycia wody i innych surowców, materiałów i paliw (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), 5. brak analizy wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, oddalony ok. 200m od zamierzenia inwestycyjnego, 6. błędne ustalenie stron postępowania administracyjnego (art. 28 k.p.a.), w tym pominięcie skarżącego Stowarzyszenia, 7. wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji przed kwestionowaną decyzją środowiskową, 8. brak określenia w decyzji środowiskowej o gospodarowaniu wodą w procesie produkcji (i niewskazanie obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia wodno-prawnego), 9. brak powiadomienia społeczeństwa na etapie procedowania o decyzji środowiskowej, 10. nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji środowiskowej przepisów u.i.o.ś., 11. niezbadanie zgodności planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], 12. brak postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie decyzji środowiskowej, 13. nieuzgodnienie warunków realizacji inwestycji z Wojewodą Lubelskim stosownie do art. 48 ust. 2 i ust. 2 pkt 3 p.o.ś. Decyzją z 1 marca 2016 r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności, stanowisko to podtrzymało Kolegium w kolejnej swojej decyzji z 20 czerwca 2017 r. wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 812/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił obie te decyzje, wskazując, że Kolegium przedwcześnie uznało brak podstaw do stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Kolegium nie dostrzegło bowiem popełnionych przez Wójta uchybień w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000, na który wskazał RDOŚ w piśmie z 3 grudnia 2015 r., oraz w zakresie potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co uzasadniało uchylenie decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności spornej decyzji środowiskowej. Sąd ten stwierdził, że Wójt przy wydaniu na podstawie art. 51 ust. 2 p.o.ś. postanowienia o odstąpieniu od obowiązku sporządzania raportu, a następnie przy wydaniu spornej decyzji środowiskowej, pominął określone § 5 rozporządzenia wymagania uwzględnienia zasięgu odziaływania inwestycji – obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać tj. w niniejszej sprawie - istniejącego osiedla mieszkaniowego, czym rażąco naruszył te przepisy. Mając na uwadze, że – jak wskazał RDOŚ w piśmie z 3 grudnia 2015 r. - w pobliżu inwestycji znajduje się obszar Natura 2000, Sąd stwierdził, że Wójt nie zbadał również, czy inwestycja nie narusza art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm., dalej: "u.o.p."), który zabrania podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, co również stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Z oceną Sądu I instancji nie zgodził Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 57/21 uchylił wyrok Sądu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że ewentualne "rażące" naruszenie prawa odnoszące się do postanowienia z art. 51 ust. 2 p.o.ś. powinno być podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Nie można bowiem kwestionować zgodności z prawem takiego postanowienia w odwołaniu lub w formie innych środków zaskarżenia dotyczących decyzji środowiskowej (m.in. wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii stwierdzenia nieważności spornej decyzji środowiskowej pozostają zatem wszelkie wadliwości związane z wydanym 7 stycznia 2009 r. postanowieniem o odstąpieniu od sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. NSA nie zaakceptował w pełni także wywodów Sądu I instancji związanych z oceną wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Podniósł, że obszar Natura 2000 "[...]" był odmiennie uregulowany w dacie wydania decyzji środowiskowej, jak i w dacie sporządzenia pisma RDOŚ z 3 grudnia 2015 r., na które wskazywał Sąd I instancji. Kwestia ta powinna zostać ponownie oceniona z uwzględnieniem odpowiedniego stanu prawnego, ponieważ dopiero tego rodzaju ocena pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, czy organ wydający decyzję środowiskową rażąco naruszył cytowany przepis. NSA uznał zatem ocenę prawną wyrażoną przez Sąd I instancji w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 812/17 w tym zakresie za przedwczesną. W konsekwencji w sprawie zapadł kolejny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 341/21. Sąd podkreślił związanie wytycznymi Sądu II instancji i wyjaśnił, że sądy nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia, uchylił ponownie obie decyzje Kolegium zobowiązując ten organ do ponownej oceny, czy przy wydaniu decyzji środowiskowej doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p., a jeśli tak to, czy uchybienie takie stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślił, że kwestia ta powinna zostać oceniona z uwzględnieniem odpowiedniego stanu prawnego, przez co należy rozumieć istniejący w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obszar Natura 2000 [...]. Teren tego obszaru ochrony kształtowało w tym okresie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). W ocenie Sądu, organ powinien zwrócić przy tym uwagę, że przedmiotowa inwestycja, według dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, usytuowana jest na działce nr [...], a nie - jak wskazano to w piśmie RDOŚ z 3 grudnia 2015 r. - na działkach nr [...] i [...]. Organ powinien również ocenić, czy w związku z istnieniem na tym terenie obszaru Natura 2000 "[...]" nie doszło także do innych rażących naruszeń prawa przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Wprawdzie organ w tym zakresie dokonał już pewnych ocen w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże z uwagi na ich dość dużą ogólność nie jest jasne, czy odnosiły się one do prawidłowo ustalonego terenu i położenia obszaru Natura 2000 [...]. Rozpatrując ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności spornej decyzji środowiskowej, Kolegium decyzją z 23 grudnia 2021 r., znak: SK0.4020.0C/872/21 na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta z 3 lutego 2009 r., Nr ODR.7628/02/09 wydanej dla Inwestora, określającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na budowie bioelektrowni rolniczej o mocy ok. 1 MW energii elektrycznej i o mocy 1 MW energii cieplnej w [...], gm. [...] na działce nr ewid. [...] o pow. ok. 2 ha. SKO badając, czy zachodzi przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa), odniosło się kolejno do wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności, wad decyzji. W pierwszej kolejności Kolegium podniosło, że w przepisach rozporządzenia nie wymieniono bioelektrowni, stąd też tego rodzaju przedsięwzięcie należało zakwalifikować do innej kategorii inwestycji o zbliżonych do bioelektrowni cechach, uwzględnionej w rozporządzeniu. W praktyce przez okres obowiązywania rozporządzenia organy administracji kwalifikowały bioelektrownie niejednolicie: jako instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 3 (oraz w § 3 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia, jako instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych (§ 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia) oraz jako zespół zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (§ 3 ust. 1 pkt 51 lit. a rozporządzenia). Skoro więc obowiązujące ówcześnie przepisy prawa nie pozwalały na jednoznaczne zaliczenie tego typu inwestycji do ściśle oznaczonej kategorii to tym samym zakwalifikowanie przedmiotowej bioelektrowni jako zespołu zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Zakwalifikowanie przez Wójta spornej bioelektrowni do kategorii zespołu zabudowy przemysłowej nie stanowi więc rażącego naruszenia prawa, co wprost stwierdził WSA w Lublinie w wydanych w tej sprawie wyrokach o sygn. akt II SA/Lu 812/17 i II SA/Lu 341/21. Kolegium za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia uznało wadliwości postanowienia z 7 stycznia 2009 r. o odstąpieniu od sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ewentualne rażące naruszenie prawa odnoszące się do postanowienia z art. 51 ust. 2 p.o.ś. powinno być podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia lub postanowienia wydanego na skutek zażalenia na postanowienie organu I instancji. Nie można natomiast kwestionować tego postanowienia we wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji środowiskowej. W dalszej kolejności SKO badało, czy przy wydaniu decyzji środowiskowej doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 i ust. 3 u.o.p. W tym zakresie Kolegium wskazało, że realizację spornego przedsięwzięcia przewidziano na działce nr ewid. [...], o pow. ok. 2 ha. Inwestycja nie została więc przewidziana do wykonania na obszarze Natura 2000 "[...]". Teren tego obszaru ochrony kształtowało w tym okresie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Teren oznaczony "[...]" (kod obszaru [...]), obejmował obszar o pow. 14 024,3 ha położony w województwie lubelskim na terenie gmin: [...] (2.169,5 ha), [...] (36,4 ha), [...] (6.820,1 ha), [...] (1.682,9 ha) i [...] (3.315,4 ha). Jak wynika z pisma Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie datowanego na 3 listopada 2021 r. wskazana powyżej działka nr [...], na dzień 9 lutego 2009 r. znajdowała się w odległości ok. 236 m od obszaru Natura 2000 [...] [...]. Obliczona odległość jest najkrótszą drogą od przedmiotowej działki do obszaru chronionego, wyznaczona w oprogramowaniu geoinformacyjnym QGIS. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie z dnia 12 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] [...] (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2015r. poz. 176), nastąpiła zmiana granic wskazanego obszaru, jednak była to zmiana korekcyjna, dopasowująca jedynie ich przebieg w stosunku do aktualnego przebiegu granic działek ewidencyjnych, co nie miało znaczącego wpływu na odległość przedmiotowej działki od obszaru. Do pisma organ załączył mapę przedstawiającą położenie działki w stosunku do obszaru Natura 2000 [...] [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Lublinie w piśmie z 8 listopada 2021 r. wskazał zaś, że działka nr [...], zgodnie z przeprowadzonym pomiarem (mapa poglądowa załączona do tego pisma) zlokalizowana jest 247 m od granicy obszaru Natura 2000 "[...]" [...]. Organ ten wyjaśnił, że we wskazanym rejonie nie prowadzono prac zmieniających przebieg granicy Obszaru Natura 2000 od momentu jego utworzenia. Powyższe potwierdzają zapisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. z 2011 r. Nr 25, poz. 133 ze zm.), które określają obszar Natura 2000 "[...]" w odniesieniu do takiej samej powierzchni jak poprzednio. Ponadto z treści charakterystyki przedsięwzięcia zamieszczonej w "Informacji sporządzonej stosownie do art. 49 ust. 3 p.o.ś." stanowiącej załącznik do wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań wynika, że nie będzie on oddziaływać negatywnie na obszar podlegający ochronie stosownie do u.o.p. Wprawdzie w kwestionowanej decyzji środowiskowej Wójt nie odniósł się do możliwego wpływu inwestycji na Obszar Natura 2000 jednak odwołał się do postanowienia Starosty [...] z 20 stycznia 2009 r. uzgadniającego środowiskowe uwarunkowania, w którym stwierdzono, że w zasięgu bezpośredniego potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie występują obiekty podlegające ochronie prawnej w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody. Potwierdził to również Wójt w pisemnych wyjaśnieniach z 23 lipca 2009 r. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 i ust. 3 u.o.p. Ponadto w sprawie bezspornie został zachowany wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w p.o.ś. Po wyrażeniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (opinia sanitarna z dnia 31 grudnia 2008r.) i wyrażeniu opinii przez Starostę [...] (postanowienie z 22 grudnia 2008 r.) Wójt Gminy wydał postanowienie z dnia 7 stycznia 2009r. o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanej inwestycji. Opinie tych organów podjęte stosownie do ich kompetencji, nie mają charakteru wiążącego ale po ich ocenie organ I instancji prowadzący postępowanie w ramach rozpatrywania materiału dowodowego uznał stanowiska tych organów za własne. Podzielając ich argumentację orzekł o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z uwagi na jego zakres i rodzaj, uwzględnił także wielkość zajmowanego terenu oraz ogólnikowo wskazał na skalę i rodzaj możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po zakończeniu postępowania w zakresie braku obowiązku sporządzenia raportu, Wójt Gminy przeprowadził uzgodnieniowe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (art. 48 ust. 2 - ust. 3 p.o.ś.) uzyskując akceptację dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ze strony PPIS oraz Starosty [...], którzy stwierdzili, że w zasięgu bezpośredniego potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie występują obiekty podlegające ochronie prawnej w rozumieniu u.o.p. W decyzji środowiskowej Wójt wskazał rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz określił działania jakie należy podjąć na etapie jego realizacji i eksploatacji, w tym że należy przyjąć rozwiązania funkcjonalne i techniczne ograniczające lub eliminujące wpływ budowy bioelektrowni na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane zgodnie z obowiązującymi przepisami. SKO stwierdziło, że nie jest zasadne wywodzenie rażącego naruszenia przepisów u.o.p. z odmiennej oceny racji przemawiających za potrzebą przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium pisane działania i przeprowadzone przez organ I instancji ustalenia mieszczą się w realizacji zasady przezorności ustanowionej w art. 6 p.o.ś. i wskazują na przeprowadzenie analizy wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 "[...]". Zdaniem Kolegium, na etapie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące nieustalenia wszystkich stron postępowania i niedoręczenia im decyzji środowiskowej, gdyż są to przesłanki wznowienia postępowania. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący sprzeczności spornej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Przepis art. 56 p.o.ś obligował organ wydający decyzję środowiskową do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, a nie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium, nietrafny jest także zarzut, że decyzja środowiskowa została wydana już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań było prowadzone na podstawie przepisów p.o.ś., która nie ustalała kolejności (pierwszeństwa) wydawania takich decyzji, jak to ma miejsce w art. 72 ust 1 pkt 3 aktualnie obowiązującej u.i.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Kolegium za niezasadny uznało także zarzut niepowiadomienia społeczeństwa o postępowaniu w przedmiocie wydania spornej decyzji środowiskowej. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 53 p.o.ś społeczeństwo miało zagwarantowany udział w tych postępowaniach, w których sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że w postępowaniach, dla których przeprowadzenie oceny miało charakter fakultatywny, społeczeństwo miało zagwarantowany udział dopiero od momentu sporządzenia raportu, którego w postępowaniu zakończonym sporną decyzją z 3 lutego 2009 r. nie sporządzano. Mimo to, organ I instancji podał, że stosownie do p.o.ś. przeprowadzono postępowanie z udziałem społeczeństwa i w jego toku nie wpłynęły uwagi i zastrzeżenia do planowanego przedsięwzięcia. Kolegium przyznało, że choć w podstawie prawnej decyzji środowiskowej faktycznie organ I instancji powołał uchylony przepis art. 46 ust. 7 pkt 4 p.o.ś., to jednak obok wskazał przepis właściwy, a więc w takiej sytuacji nie jest to wada decyzji o charakterze rażącego prawa, zwłaszcza gdy uchybienie to nie ma wpływu na jej wynik Kolegium podniosło, że organ I instancji nie był uprawniony do wydania postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji środowiskowej, ponieważ postępowanie administracyjne w tej sprawie, zostało wszczęte na wniosek Inwestora z 20 sierpnia 2008 r. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a obowiązkiem organu pozostawało zawiadomienie wszystkich stron o złożeniu wniosku inwestora (art. 61 § 3 i § 4 k.p.a.). Uchybienie tym przepisom nie może być oceniane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że przy wydaniu spornej decyzji środowiskowej nie dopuszczono się rażącego naruszenia prawa. Podniesione przez wnioskodawców wadliwości natury proceduralnej (pominięcie udziału strony w postępowaniu, błędne przeprowadzenie postępowania z udziałem społeczeństwa, albo materialnej (brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do poszczególnych zasobów środowiska narażonych na zanieczyszczenie oraz oddziaływanie przedsięwzięcia, czy też brak załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia) są albo nieuzasadnione albo nieistotne, bo nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie stanowią jej kwalifikowanej formy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Stowarzyszenie domagało się uchylenia tej decyzji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez: a) błędne przyjęcie, że pisma Generalnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Lublinie z 3 i 8 listopada 2021 r. oraz treść postanowienia Starosty [...] z 20 stycznia 2009 r. oraz pisemne wyjaśnienia Wójta z 23 lipca 2009 r. mogą stanowić wystarczający dowód na to, że w toku wydawania kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. oraz poprzez: b) nieustalenie, że zmiany obszaru Natura 2000 "[...]" dokonane między 2009 a 2015 rokiem nie miały znaczenia dla odległości przedsięwzięcia objętego kwestionowaną decyzją od obszaru Natura 2000; organ powinien samodzielnie ocenić w decyzji środowiskowej możliwy wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 812/17 trafnie wskazał na pismo RDOŚ z grudnia 2015 r., zgodnie z którym "w bliskim sąsiedztwie terenu bioelektrowni w kierunku wschodnim i południowym znajduje się granica Obszaru Natura 2000 "[...]". 2) art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w zw. z § 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia poprzez uznanie, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p., chociaż wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w ogóle w kwestionowanej decyzji środowiskowej nie był analizowany. Jak wskazał WSA w wydanym w niniejszej sprawie wyroku o sygn. akt II SA/Lu 812/17 – "z uwagi na to, że koniecznością oceny wpływu na obszar Natura 2000 są objęte nie tylko przedsięwzięcia znajdujące się w jego granicach, lecz także te poza jego granicami, których realizacja może wpływać na stan chronionych siedlisk lub gatunków priorytetowych, analiza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 występuje w zasadzie w każdym przypadku. Oczywiście nie oznacza to, że automatycznie musi być zawsze przeprowadzona. Organ wydający decyzję będzie musiał jednak wskazać w jej uzasadnieniu, że konieczność taka była przez niego oceniana. Nie można bowiem przyjąć założenia, że brak oddziaływania jest jednoznaczny z brakiem takiego obowiązku (...). W związku z tym, analizując w praktyce oddziaływania przedsięwzięcia, nie można ograniczać się tylko do oddziaływań wymienionych w art. 33 ust. 1 u.o.p., ale należy analizować również inne potencjalne źródła zagrożeń. Ponadto należy zauważyć, że do wystąpienia negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000 wystarczy wystąpienie chociaż jednego z oddziaływań na obiekty chronione na terenie obszaru Natura 2000. Niepoczynienie przez Wójta żadnych ustaleń w zakresie wpływu planowanego przedsięwzięcia na położony w pobliżu obszar Natura 2000 stanowi, wbrew ocenie Kolegium, rażące naruszenie art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w zw. z § 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia". Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 341/21 WSA w Lublinie – zgodnie ze stanowiskiem NSA w sprawie o sygn. akt III OSK 57/21 - wskazał, że ww. ocena nie tyle była nieprawidłowa, co jedynie przedwczesna, a jej przedwczesność wynikała z faktu braku oceny odmiennego uregulowania obszaru Natura 2000 "[...]" między 2009 r. a 2015 r. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, Kolegium wskutek uzyskania stanowisk GDOŚ i RDOŚ z 3 i 8 listopada 2021 r., powinno mieć świadomość, że zmiana przedmiotowego obszaru między 2009 r. a 2015 r. nie miała znaczenia dla odległości przedsięwzięcia od obszaru Natura 2000, a co za tym idzie ocena naruszenia art. 33 u.o.p. dokonana przez WSA w Lublinie, choć wówczas wyrażona przedwcześnie, była w istocie trafna, a skoro Wójt Gminy w kwestionowanej decyzji nie odniósł się do zagadnienia możliwego wpływu przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, to znaczy, że w ogóle nie analizował przedsięwzięcia w kontekście art. 33 u.o.p., a zatem w ogóle tego przepisu nie zastosował, choć powinien był to zrobić - czym rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nieważności spornej decyzji środowiskowej, pochodzący również od skarżącego Stowarzyszenia, był już przedmiotem kilkakrotnego rozpatrywania przez SKO i sądy administracyjne. Kontrolując obecnie zaskarżone decyzje Sąd związany był więc dokonaną przez sądy wykładnią przepisów, Sąd I instancji stwierdził, że w świetle wydanych wyroków, obowiązkiem Kolegium było obecnie zbadanie, czy decyzja środowiskowa została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p., który zabrania podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000r. z uwzględnieniem tego, że obszar Natura 2000 [...], w dacie wydania spornej decyzji środowiskowej (a więc nie w dacie pisma RDOŚ z 2015 r.) został ukształtowany rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Sąd I instancji stwierdził, że zasadnie SKO uznało, że przed wydaniem spornej decyzji została przeprowadzona ocena odziaływania na środowisko, przy czym ocena była dokonywana na podstawie wówczas obowiązującej ustawy o ochronie środowiska, a nie na podstawie aktualnie obowiązującej u.i.o.ś. Decyzja została więc – zgodnie z tą procedurą - poprzedzona opiniami z RDOŚ i GDOŚ oraz opinią PIS, zostało wydane również postanowienie o stwierdzeniu braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, a ewentualne wydanie tego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa może być oceniane w odrębnym postępowaniu nieważnościowym. Zdaniem Sądu I instancji, kwestia nieuwzględnienia przy wydawaniu tego postanowienia obszaru Natura 2000 również może być podnoszona w odrębnym postępowaniu. Jednocześnie SKO wskazało, że w postanowieniu uzgodnieniowym Starosta [...] stwierdził, że w zasięgu bezpośredniego potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie występują obiekty podlegające ochronie prawnej w rozumieniu ochrony przyrody. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności były wystarczające do stwierdzenia przez Kolegium, że przy wydaniu decyzji środowiskowej nie nastąpiło rażące naruszenie art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. Zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000 [...], nie zasługują więc na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że SKO odniosło się w zaskarżonej decyzji szczegółowo także do pozostałych zarzutów nieważności podniesionych przez m.in. skarżące Stowarzyszenie. Niektóre z nich były już przedmiotem kontroli sądowej: dotyczy to niewłaściwego zakwalifikowania spornej inwestycji do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia, zamiast do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia tj. jako zespołu zabudowy przemysłowej (WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 812/17 jednoznacznie stwierdził, że ewentualna błędna kwalifikacja nie stanowi rażącego naruszenia prawa) i braku uzasadnienia spornej decyzji środowiskowej. Ze względu na związanie tym stanowiskiem obecnie organów i sądów, zbędne jest szczegółowe odnoszenie się do nich. Nie było również kwestionowane przez Sądy obu instancji stanowisko Kolegium (takie samo, jak wyrażone w obecnie zaskarżone decyzji) co do pozostałych zarzutów nieważności. Należy podkreślić, że w zasadzie wszystkie są bezpośrednio związane z głównym zarzutem tj. z zarzutem nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000 [...]. Również zarzuty obecnie rozpatrywanej skargi dotyczą wyłącznie nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ocena taka została przeprowadzona, jednak na podstawie wówczas obowiązujących przepisów p.o.ś., a nie na podstawie u.i.o.ś., która zapewnia znacznie szerszy udział społeczeństwa w toku wydawania decyzji środowiskowej. Natomiast szczegółowe parametry mające wpływ na zakres oddziaływania inwestycji środowisko (§ 5 rozporządzenia) wymagały omówienia i ustalenia w postanowieniu, wydawanym na podstawie art. 51 ust. 2 p.o.ś., w przedmiocie stwierdzenia potrzeby sporządzenia raportu (stosownie do wyroku NSA o sygn. akt III OSK 57/21), które to postanowienie może być kwestionowane w odrębnym postępowaniu. Sąd I instancji stwierdził, że w świetle stanowiska NSA, Kolegium nie było uprawnione do przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji, gdyż to było możliwe wyłącznie w postępowaniu zwykłym. Kolegium zobowiązane było więc przeanalizować dokonane w postępowaniu zwykłym ustalenia i przeanalizować zgromadzony w nim materiał dowody. Dokonana analiz doprowadziła Kolegium do stwierdzenia, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie spornej decyzji środowiskowej, jakkolwiek ogólnie, to jednak ustalono, że inwestycja nie będzie oddziaływać na obiekty chronione w rozumieniu u.o.p. Zdaniem Sądu I instancji, w świetle wytycznych NSA, którym Kolegium i Sąd, są związane, było to wystarczające do przyjęcia, że organ nie naruszył "rażąco" wskazanych przepisów u.o.p. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona, w sytuacji gdy SKO dopuściło się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że pisma Generalnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Lublinie datowane na 3 i 8 listopada 2021 r. oraz postanowienia Starosty [...] z 20 stycznia 2009 r. i wyjaśnień Wójta z 23 lipca 2009 r. mogą stanowić wystarczający dowód na fakt, iż w toku wydawania kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wójta, a nadto nieustalenie faktu, który z zebranego materiału dowodowego wynikał a to faktu, że zmiany obszaru Natura 2000 "[...]" w istotnym dla sprawy zakresie między rokiem 2009 a 2015 r. nie miały znaczenia dla odległości przedsięwzięcia objętego kwestionowaną. decyzją od obszaru Natura 2000; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez Stowarzyszenie, co czyni kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu I instancji niemożliwą; II. prawa materialnego tj.: art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w związku z § 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez jego niewłaściwą interpretację a w konsekwencji błędne zastosowanie i uznanie za zgodną z prawem kwestionowaną decyzję SKO w Białej Podlaskiej odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 3 lutego 2009 r., bowiem - zdaniem Kolegium - nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p., bowiem rażące naruszenie tegoż przepisu należy wiązać z pominięciem przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w p.o.ś., a w niniejszej sprawie taka ocena została przeprowadzona w sytuacji, w której z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia także wówczas jeżeli przepis prawa materialnego winien być zastosowany przez organ administracji - nie został w ogóle zastosowany, zaś wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w ogóle w kwestionowanej decyzji Wójta nie był analizowany. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji SKO oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wójta, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismem z 28 września 2022 r. organ złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismem z 16 października 2025 r. uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Strona skarżąca wywiodła skargę kasacyjną zarzucając wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. 2. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wniosek o stwierdzenie nieważności spornej decyzji środowiskowej był już przedmiotem kilkukrotnego rozpatrywania przez organy a decyzje SKO (odmawiające stwierdzenia nieważności) podlegały kontroli sądów administracyjnych obu instancji. Kontrolując ponownie zaskarżone decyzje, Sąd I instancji był więc związany dokonaną przez sądy wykładnią przepisów, a jego podstawowa rola ograniczała się do zbadania, czy SKO tę wykładnię uwzględniło, a ponadto, czy wykonano zalecenia sądów administracyjnych wskazane w wyrokach uchylających poprzednie decyzje SKO. Upraszczając, można przyjąć, że głównym zarzutem skargi było to, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000 [...]. NSA zauważa, że strona skarżąca kasacyjnie sformułowała zarzuty praktycznie tożsame do tych zgłoszonych w skardze skierowanej do WSA w Lublinie od decyzji SKO z 23 grudnia 2021 r. 3. Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia skargi. Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów, a realizując swoje obowiązki w zakresie kontroli działalności administracji publicznej dokonał pełnego i dokładnego przeanalizowania sprawy. Konkluzja taka wynika z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze - nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, błędnie uznał Sad I instancji, że pisma Generalnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Lublinie (z 3 i 8 listopada 2021 r.) oraz postanowienia Starosty [...] z 20 stycznia 2009 r. i wyjaśnienia Wójta Gminy [...] z 23 lipca 2009 r. mogą stanowić wystarczający dowód na fakt, iż w toku wydawania kwestionowanej decyzji nie doszło do "rażącego" naruszenia art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji) a nadto nieustalenie faktu, który z zebranego materiału dowodowego wynikał a to faktu, że zmiany obszaru Natura 2000 "[...]" w istotnym dla sprawy zakresie między rokiem 2009 a 2015 r. nie miały znaczenia dla odległości przedsięwzięcia objętego kwestionowaną decyzją od obszaru Natura 2000. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zasadnie uznał, że obowiązkiem SKO było zbadanie, czy decyzja środowiskowa została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p., który zabrania podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 r. z uwzględnieniem tego, że obszar Natura 2000 [...], w dacie wydania spornej decyzji środowiskowej (a więc nie w dacie pisma RDOŚ z 2015 r.) został ukształtowany rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Po drugie - Sąd wskazał, że w tym zakresie SKO przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustaliło, że: - teren oznaczony "[...]" obejmował obszar o powierzchni 14 024,3 ha położony w województwie lubelskim na terenie gmin: [...] (2.169,5 ha), [...] (36,4 ha), [...] (6.820,1 ha), [...] (1.682,9 ha) i [...] (3.315,4 ha); - działka inwestycyjna nr [...] (na dzień 9 lutego 2009 r.) znajdowała się w odległości około 236 m od obszaru Natura 2000 [...]; zatem sporna biogazownia nie znajdowała się w obszarze Natura 2000 [...]. Po trzecie – zasadnie wskazał Sąd I instancji, że w świetle wytycznych wskazanych we wcześniejszym wyroku NSA, SKO nie było zobowiązane do dokonywania oceny oddziaływania inwestycji na ten obszar. NSA wskazał bowiem że w postępowaniu nieważnościowym nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego w takich samych granicach, jak w postępowaniu zwykłym. SKO miało zatem jedynie ocenić, czy ze względu na pobliskie usytuowanie obszaru Natura 2000 nastąpiło "rażące" naruszenie art. 33 u.o.p. Po czwarte – prawidłowo uznał Sąd I instancji, że "rażące" naruszenie art. 33 ust. 3 u.o.p. należy wiązać z pominięciem przeprowadzenia oceny oddziaływania na zasadach określonych w p.o.ś. Nie ma zaś podstaw do łączenia z art. 33 u.o.p. "rażącego" naruszenia prawa w odniesieniu do wyników tej oceny (por. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 57/21). Po piąte – w niniejszej sprawie, jak zauważył słusznie Sąd I instancji, przed wydaniem spornej decyzji została przeprowadzona ocena odziaływania na środowisko. Ocena ta była dokonywana na podstawie wówczas obowiązującej ustawy a nie na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych. Decyzja została poprzedzona opiniami: RDOŚ, GDOŚ i PIS. Zostało wydane również postanowienie o stwierdzeniu braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Po szóste – we wcześniejszych wyrokach sądów administracyjnych w tej sprawie wskazano, że ewentualne wydanie postanowienia z "rażącym" naruszeniem prawa może być oceniane w odrębnym postępowaniu nieważnościowym. Kwestia nieuwzględnienia przy wydawaniu tego postanowienia obszaru Natura 2000 również może być podnoszona w odrębnym postępowaniu. Jednocześnie SKO wskazało, że w postanowieniu uzgodnieniowym Starosta [...] stwierdził, że w zasięgu bezpośredniego potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie występują obiekty podlegające ochronie prawnej w rozumieniu ochrony przyrody. Po siódme – zasadnie przyjął Sąd I instancji, że wskazane okoliczności były wystarczające do stwierdzenia przez SKO, że przy wydaniu decyzji środowiskowej nie nastąpiło "rażące" naruszenie art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. Zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000 [...], nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Po ósme - Sąd I instancji w sposób prawidłowy wskazał również na to, że SKO odniosło się w zaskarżonej decyzji szczegółowo także do pozostałych zarzutów nieważności podniesionych przez m.in. skarżące Stowarzyszenie. Prawidłowo wskazano, że niektóre z nich były już przedmiotem kontroli sądowej (por. wyrok WSA w Lublinie z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 812/17). 4. Zdaniem NSA, zasadnie wskazał Sąd I instancji, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko została przeprowadzona ale na podstawie wówczas obowiązujących przepisów p.o.ś., a nie na podstawie aktualnej regulacji w tym zakresie, która zapewnia znacznie szerszy udział społeczeństwa w toku wydawania decyzji środowiskowej. Natomiast szczegółowe parametry mające wpływ na zakres oddziaływania inwestycji na środowisko wymagały omówienia i ustalenia w postanowieniu, wydawanym na podstawie art. 51 ust. 2 p.o.ś., w przedmiocie stwierdzenia potrzeby sporządzenia raportu (stosownie do wyroku NSA o sygn. akt III OSK 57/21), które to postanowienie mogło być kwestionowane w odrębnym postępowaniu. Zatem w niniejszej sprawie SKO nie było aktualnie uprawnione do przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji, gdyż to było możliwe wyłącznie w postępowaniu zwykłym. SKO zobowiązane było przeanalizować dokonane w postępowaniu zwykłym ustalenia i zgromadzony w nim materiał dowody. Dokonana analiz doprowadziła SKO do stwierdzenia, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie spornej decyzji środowiskowej ustalono, że inwestycja nie będzie oddziaływać na obiekty chronione w rozumieniu u.o.p. W świetle wskazanych wytycznych zawartych w wyroku NSA (którym to wyrokiem SKO i Sąd I instancji były związane) to wystarczające było do przyjęcia, że organ nie naruszył "rażąco" przepisów wskazanych przepisów prawa. 5. Nie jest również zasadny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "niedoniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez Stowarzyszenie". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwością, o ile te istotne kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu NSA zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, treści samej skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd I instancji wyjaśnił, motywy wydanego wyroku wskazując, że poprzednie decyzje SKO odmawiające stwierdzenia nieważności podlegały ocenie sądów administracyjnych obu instancji toteż obecnie kontrolując kwestionowaną decyzję był związany dokonaną w tej sprawie przez sądy wykładnią przepisów, a jego rola ograniczała się do zbadania, czy także SKO tę wykładnię uwzględniło, a ponadto, czy wykonało zalecenia sformułowane w poprzednich wyrokach. Zdaniem NSA, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu administracji, a także podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie nie pozostawia wątpliwości, co do tego, jaki stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Jego treść odzwierciedla tok rozumowania Sądu i wskazuje przyczyny, z których doszedł do wniosku, że w rozpoznanej sprawie nie miały miejsca naruszenia przepisów wskazanych przez skarżące Stowarzyszenie w skardze wniesionej na decyzję SKO. Wyjaśnił także dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia Sąd uznał za prawidłowe ustalenia SKO czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku stwierdzając, że "zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione". Należy przypomnieć, że w uchwale składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09) przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia warunki wymienione w przywołanej regulacji. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. 6. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej wskazujące na naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 i 3 u.o.p. w zw. z § 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez jego "niewłaściwą interpretację". Zdaniem NSA, w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] bezspornie został zachowany wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jako całości (na zasadach określonych w ustawie p.o.ś w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji). Sąd I instancji ustalił ten fakt akceptując w tym zakresie ustalenia SKO, które na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdziło, że Wójt Gminy [...] w sposób pośredni odniósł się do zagadnienia możliwego wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 "[...]". Organ ten odwołując się do stanowisk Starosty [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] doszedł do tych samego wniosków jak organy opiniodawczo - uzgadniające, że planowane sytuowanie przedsięwzięcia nie będzie zagrażało środowisku, a także i obszarom objętym ochroną, w tym obszarom Natura 2000. Ustalenie braku bezpośredniego potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz stwierdzenie, że w jego zasięgu nie występują obiekty podlegające ochronie prawnej w rozumieniu u.o.p. oznacza, że Wójt Gminy przeprowadził ocenę także w zakresie wynikającym z art. 33 ust. 1 i ust. 3 u.o.p. Fakt, że organ I instancji w badanej decyzji nie opisał swojej oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 "[...]" oznacza tylko, że jej uzasadnienie zawiera istotne braki. Stanowisko SKO zaakceptowane przez Sąd I instancji znajduje też potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 57/21). 7. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.