III OSK 4260/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 594/20 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 594/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na skutek skargi Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia 5 czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 2). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] i w skardze kasacyjnej zarzucił mu: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.) i przy zastosowaniu art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm ), dalej "k.p.a.", poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym określono maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do ziemi wyrażoną w m3/s, właściwym jest ustalenie opłaty stałej z uwzględnieniem maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do ziemi wyrażoną w m3/rok, czyli niezgodnie z jednoznaczną dyspozycją z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, zgodnie z którą opłatę stałą za wprowadzanie ścieków do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym ilości ścieków wprowadzanych do ziemi, wyrażonej w m3/s, a nie w m3/rok; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że ze względu na niejednoznaczne sformułowanie art. 271 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego w rozpatrywanej sprawie występują wątpliwości interpretacyjne, a wobec tego znajduje zastosowanie wyrażona w art. 7a § 1 pkt 1 k.p.a. zasada in dubio pro libértate, pozwalająca na rozstrzygnięcie tych wątpliwości na korzyść strony, a w konsekwencji obliczenie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do ziemi z zastosowaniem wskaźnika maksymalnego poboru rocznego jako wskaźnika korzystniejszego, podczas gdy prawidłowe odkodowanie normy prawnej wynikającej z treści przepisu art. 271 ust. 5 p.w. prowadzi do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych wniosku, że w sytuacji, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym została określona maksymalna ilość ścieków wprowadzonych do ziemi wyrażona w m3/s, wówczas obliczenia opłaty stałej dokonuje się na podstawie wskaźnika ilości wprowadzanych do ziemi ścieków wyrażonego w m3/s, a nie na podstawie innych wskaźników; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Przedsiębiorstwa Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: znak: [...], wskutek wadliwego uznania, że wymieniona decyzja narusza art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. W oparciu o przytoczone zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu wskazano, że z ustaleniem w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków możliwych do wprowadzanej do wód lub do ziemi w dowolnym momencie wiąże się konieczność rezerwacji zasobów środowiska na przyjęcie takiej ilości ścieków, która umożliwi adresatowi pozwolenia wodnoprawnego ich odprowadzanie w dowolnym momencie jak i w maksymalnym rozmiarze. Tym samym zdaniem organu wprowadzona Prawem wodnym opłata stała za pobór wód stanowi rekompensatę finansową za tę rezerwację, która umożliwia korzystanie z zasobów wód w dowolnym momencie roku, w maksymalnym rozmiarze. Dalej organ wyjaśnił, iż istotą opłaty jest uzyskanie zwrotu kosztów związanych z dostępnością i utrzymaniem zasobów wodnych, a także rozpoznawaniem, bilansowaniem i ochroną wód podziemnych w celu ich racjonalnego wykorzystywania. Ponadto organ stanął na stanowisku, iż opłata ta stanowi również realizację zasady zwrotu kosztów usług wodnych wyrażoną w art. 9 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, który formułuje zasadę zwrotu kosztów usług wodnych (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000) oraz art. 9 ust. 3 Prawa wodnego. Organ zwrócił uwagę, że dodany do Prawa wodnego nowelą z dnia 11 września 2019 r. art. 552a ma charakter doprecyzowujący i stanowi potwierdzenie przez ustawodawcę, że art. 271 ust. 5 Prawa wodnego budził wątpliwości interpretacyjne, jednakże przepis ten ma zastosowanie (co w sposób jednoznaczny wynika z jego treści) wyłącznie w tych przypadkach, w których w "(...) pozwolenie wodno-prawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s (...)". Wówczas to ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego., dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Wskazał, iż z mocy art. 9 noweli z dnia 11 września 2019 r. zasada ta będzie miała zastosowanie po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020, zatem w sprawie opłat stałych za rok 2019 należy stosować przepisy dotychczas obowiązujące, jednak wniosek ten nie wynika z norm wynikających z przepisów intertemporalnych, lecz z hipotezy art. 552a Prawa wodnego. W ocenie organu, wprowadzone w art. 552a Prawa wodnego rozwiązanie znajduje bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s (tylko w takim przypadku zachodziła konieczność dokonania przeliczenia na m3/s wskaźnika wyrażonego w m3 na inne jednostki czasu). Skarżący kasacyjnie wskazał, iż potwierdzeniem takiej intencji ustawodawcy jest treść uzasadnienia do noweli z dnia 11 września 2019 r., w którym wskazano, że "Z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne przepisu, jednoznacznie wskazującego wartość, która należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnvch albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s". W ocenie organu a contrario w sytuacji, w której w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym na podstawie przepisów dotychczasowych jest określona maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażona w m3/s nie budziła wątpliwości interpretacyjnych i nie powodowała konieczności interwencji prawodawcy w celu ich usunięcia. W konsekwencji organ podniósł, że konieczność stosowania przepisów dotychczasowych nie oznaczała, że należało dokonać przeliczenia maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do ziemi wyrażonej w m3/rok na m3/s. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć wypada, iż jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero, gdy stan faktyczny sprawy i motywy jej rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego zostały jednak tak skonstruowane, że pozostają ze sobą w związku. Tym samym muszą być one rozpatrzone łącznie. Dodać przy tym należy, że sprawa ta jest tożsama pod względem prawnym i faktycznym ze sprawą o sygn. akt III OSK 4571/21. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawy dotyczące opłaty stałej za wprowadzenie oczyszczonych ścieków z terenu ujęcia wód podziemnych i sposobu jej obliczania były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3691/18, wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3939/19). Orzekający zaś w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela zaprezentowane w nich stanowisko. Przechodząc do rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć trzeba, że w pozwoleniach wodnoprawnych, które wydawane były na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 1, organy ustalały ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. Natomiast art. 274 ust. 1 pkt 2 i art. 290 Prawa ochrony środowiska do 31 grudnia 2017 r. regulowały opłaty za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi oraz za pobór wód. Wysokość tych opłat zależała od ilości i jakości pobranej wody oraz od tego czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia, zatem opłaty te związane były z faktycznym poborem wody lub wprowadzaniem ścieków do wód w danym czasie. Motywację do zmiany tego systemu opłat stanowiła okoliczność, iż adresaci pozwoleń wodnoprawnych w celu uniknięcia kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia wnioskowali o nadwyżkę maksymalnych ilości pobieranej wody lub odprowadzanych ścieków. Zmiana systemu tych opłat wywołana została wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. 2017 r., poz. 1566 ze zm.). Przepisy tej ustawy stanowią zaś transpozycję do polskiego porządku prawnego m.in. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275) - Ramowa Dyrektywa Wodna. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 cytowanej dyrektywy, Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych na zasadach określonych w tym przepisie, jednakże zwrot kosztów tych usług wiąże się z nałożeniem opłat na podmioty z nich korzystające. Opłaty te mają na celu zachęcenie użytkowników do bardziej racjonalnego i oszczędnego sposobu gospodarowania wodami. Zwrócić również należy uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 grudnia 2016 r., C-686/15 (Vodoopskrba i odvodnja d.o.o. v. Željce Klafurić, publ. ZOTSiS 2016/12/I-927), w uzasadnieniu którego wskazano, że ani z art. 9 dyrektywy 2000/60, ani z żadnego innego z jej artykułów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, by państwa członkowskie przyjęły odnośnie wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana. W tych okolicznościach przyjąć należy, że prawodawca unijny pozostawił dowolność państwom członkowskim w kształtowaniu systemu opłat za usługi wodne, przy czym system ten ma uwzględniać analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy oraz zasadę "zanieczyszczający płaci". Wraz ze zmianą ustawy o Prawie wodnym w 2017 r. wprowadzono, w jej art. 271 ust. 1, opłaty stałe dla części usług wodnych, należą do nich opłaty: za pobór wód podziemnych i powierzchniowych, odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast oraz wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, jak również za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Sposób ustalania wysokości tych opłat nawiązuje do przyjętej w nowych pozwoleniach wodnoprawnych jednostki poboru wody w m3 na sekundę. W toku prac legislacyjnych przyjęcie tej jednostki uzasadniano analogią do mocy zamówionej (umownej) w energetyce (por. M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi wodne w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018 r., s.73). Stosownie do obowiązującego aktualnie art. 403 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego z 2017 r., w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok. Zgodnie z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego z 2017 r., wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wskazany przepis jest niejednoznaczny i w nawiązaniu do treści art. 128 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r. (w pozwoleniu wodnoprawnym określano maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok) możliwe są co najmniej dwie różne jego interpretacje. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, wątpliwości w tej sprawie wynikają więc ze stanu prawnego, a nie stanu faktycznego. Wątpliwości związane z przyjmowanym przez organ parametrem maksymalnym wynikają przede wszystkim z brzmienia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego z 2017 r. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że nie chodzi zatem o proste, techniczne przeliczenie jednostki miary (dm3 na m3), ale o wskazanie właściwego parametru. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sposób interpretacji tego przepisu prezentowany przez organ nie znajduje potwierdzenia w wykładni językowej. Wskaźnik maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi powinien być jednoznacznie określony, a nie zależeć od tego, który z możliwych do przyjęcia wskaźników po przeliczeniu na m3/s okaże się wyższy, a do tego prowadzi stanowisko organu. Taka interpretacja, prowadząca do przyjęcia największego możliwego wskaźnika poboru wód jest przejawem nadmiernego fiskalizmu, a organ nie wykazał, żeby było to uzasadnione analizą ekonomiczną, o której stanowi art. 9 ust. 1 Ramowej Dyrektywy Wodnej. Tym samym przyjąć należało, że Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, iż w zaistniałej sytuacji należało przyjąć interpretację bardziej korzystną dla podmiotów ponoszących te opłaty, zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a. Skoro bowiem opłaty za usługi wodne stanowią daninę publiczną, to tym samym przepisy nakładające te opłaty i określające sposób ich wyliczenia powinny być jasne, precyzyjne i nie powinny nasuwać żadnych wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Nie sposób pominąć, iż opłaty stałe za usługi wodne są nowymi środkami prawnofinansowymi w polskim prawie wodnym. Ich wprowadzenie do polskiego systemu prawnego wymagało dostosowania tych regulacji do obowiązujących do tej pory przepisów dotyczących pozwoleń wodnoprawnych. Niewątpliwie w dacie orzekania przez organ w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne brak było przepisów przejściowych regulujących te kwestie. Rozwiązania takie zostały bowiem wprowadzone dopiero na mocy art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2170). Wtedy to dodano art. 552a, zgodnie z treścią którego "W przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do: 1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych, 2) odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, 3) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s." Stosownie do treści art. 9 ustawy nowelizującej, przepisy art. 552a ustawy zmienianej stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Jak zaś wskazano w uzasadnieniu projektu omawianej ustawy z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik maksymalnego wprowadzania ścieków do wód i do ziemi przeliczony na m3/s ma być stosowany do ustalenia wysokości opłat stałych począwszy od 2020 r., to w stosunku do opłat stałych za 2019 r. należy stosować przepisy dotychczas obowiązujące. W związku z nieprecyzyjnym sformułowaniem przepisów w tym zakresie (w tym art. 271 ust. 5 Prawa wodnego z 2017 r.), co przyznał sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, należy uznać, że prawidłowa jest dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. Oznacza to, że na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie prawa materialnego tj. art. 271 ust. 5 Prawa wodnego z 2017 r., jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego podnoszące naruszenie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., jej przeprowadzenia. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.