III OSK 5892/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Antoni Cypryjański po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 618/20 w sprawie ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia 31 marca 2020 r. nr SKO.SJ.450.4398.2019 w przedmiocie nakazania ograniczenia poziomu hałasu oddala skargę kasacyjną. Sygn. akt III OSK 5892121 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt Il SA/Sz 618/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] (dalej jako Skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2020 r., nr SKO.SJ.450.4398.2019, w przedmiocie nakazania ograniczenia poziomu hałasu, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. W wyniku skarg mieszkańców, Prezydent [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie emisji hałasu do środowiska z terenu A. Polska Sp. z o.o. Sp. k. [...]. W dniu 24 sierpnia 2018 r., dokonano wizji lokalnej i pomiarów emisji hałasu w czterech punktach pomiarowych na wysokości 4 m, na podstawie referencyjnej metodyki wykonywania pomiarów podanej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542, dalej: rozporządzenie w sprawie wymagań). Według poczynionych ustaleń, wartości dopuszczalne zostały przekroczone o 3,8 dB w punkcie pomiarowym P 1. Decyzją z dnia 9 października 2019 r., nr WGKiOŚ-XV.6254.28.2018.JW, Prezydent Miasta [...] nakazał: l. Ograniczyć poziom hałasu z terenu A. Polska Spółka z o.o. Sp.k. - [...], pochodzącego od wentylatorów instalacji chłodniczej usytuowanych na ścianie bocznej sklepu od strony wschodniej do wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tabela 3a dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej do wysokości: 1. LAeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), 2. LAeq N = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00). Il. Wykonać sprawdzające pomiary emisji hałasu do środowiska w porze nocnej na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. Szerokiej 50b do dnia 15 stycznia 2020 r. III. Przekazać wyniki pomiarów emisji hałasu do środowiska Prezydentowi Miasta [...] w terminie 14 dni od daty ich wykonania. Spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów k.p.a. oraz p.o.ś. W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, iż spółka A. Polska spółka z o.o. sp.k., do której skierowano decyzję nie istnieje. Co za tym idzie, decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, co stanowi jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto Spółka dodała, że pomiar został przeprowadzony niewłaściwe, ponieważ rozporządzenie w sprawie wymagań nie przewiduje wykluczenia źródeł hałasu składających się na tło akustyczne Organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2020 r. uchylił decyzję organu I instancji i nakazał ograniczyć poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu A. Spółka z o.o. Sp.k. - [...], pochodzącego od wentylatorów instalacji chłodniczej usytuowanych na ścianie bocznej sklepu od strony wschodniej do wartości określonych w rozporządzeniu w sprawie hałasu - tabela 3a dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, tj. do wartości: 1. LAeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), 2. LAeq N = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00); w terminie do 3 miesięcy od kiedy decyzja stanie się prawomocna. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, że decyzję skierowano do podmiotu nieistniejącego, gdyż w postępowaniu aktywnie uczestniczyła A. Sp. z o.o. Sp.k., jako prowadząca obiekt handlowy, którego eksploatacja (wentylacja chłodnicza) wiąże się z emisją hałasu do środowiska i miała zapewniony udział w postępowaniu. Kolegium wskazało, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż dla terenu, na którym znajduje się [...] oraz graniczące z nim nieruchomości położone przy ul. [...], obowiązuje uchwała Rady Miasta [...] z dnia 25 października 2010 r. nr LII/1372/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...] (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 116 poz. 2152) i tereny te należą do terenu elementarnego z oznaczeniem MNU, co oznacza, że należy zakwalifikować je do obszarów zabudowy mieszkaniowej z usługami. Dlatego też, dla oceny poziomu hałasu, przedmiotowy teren zakwalifikowano jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą: 1. LAeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), 2. LAeq N = 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 600). Po uwzględnieniu tła akustycznego i czasu pracy wentylatorów instalacji chłodniczej równoważny poziom dźwięku A wyniósł 53,0 dB i przekroczył dopuszczalny poziom hałasu w środowisku w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie pory nocnej o 8,0 dB. Podczas pomiaru istniała możliwość wyeliminowania pojedynczych dźwięków między godz. 22.00 a 23.00. Pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wskazaną w rozporządzeniu w sprawie wymagań i brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tych badań. Wywody zawarte w protokołach i sprawozdaniach z pomiarów hałasu są logiczne i prawidłowe. Protokoły i sprawozdania z pomiarów hałasu słusznie zostały uznane za kompletne, a ich dokonana ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Odnośnie do zobowiązania strony w pkt. Il i III decyzji do wykonania pomiarów sprawdzających, organ zauważył, że art. 362 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie przewiduje, aby organ mógł nakładać na stronę obowiązek określenia wykonania pomiarów sprawdzających po wykonaniu czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko, zatem w tym zakresie organ wyeliminował te zapisy z decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ uznał za uprawnione uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji wobec prawidłowo określonej strony postępowania. Skarżąca wniosła skargę do WSA zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. W motywach powołanego na wstępie wyroku, WSA stwierdził, że organ odwoławczy wadliwie przywołał w swojej decyzji nieaktualne na dzień jej wydania brzmienie przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., wskazując, że w przepisie tym ustawodawca stanowiąc o terenie chronionym przed hałasem użył określenia: "terenów faktycznie zagospodarowanych". Jednak ta formalna wadliwość decyzji organu odwoławczego nie może stanowić ani podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ani do jej uchylenia, bowiem z uzasadnienia tej decyzji, jak i akt sprawy jednoznacznie wynika, że wskazana działka objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] i oznaczona jako ZK 2003 MN, U, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Zgodnie z art. 115 p.o.ś., tylko w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Skoro zatem ww. działka obejmuje teren "przeznaczony" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, to - na podstawie m.in. przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f p.o.ś. - podlega ochronie jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Tak więc faktyczne zagospodarowanie terenu objętego działką oznaczoną nr. ew. 10/11 nie ma znaczenia w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 1907/21; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za niezasadne WSA uznał również zarzuty wydania decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary poziomu emisji hałasu emitowanego do środowiska, gdyż dwukrotnie przeprowadzone pomiary, tj. 24 sierpnia 2018 r. i 31 maja 2019 r., spełniały metodykę ich wykonywania określoną w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Z przepisów tych wynika, że w zależności o tego, czy teren chroniony jest zabudowany, czy też nie oraz, czy otacza budynki objęte ochroną, punkty pomiarowe powinny być odmiennie usytułowane, ale w taki sposób, aby pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. W szczególności zaś, w przypadku terenu niezabudowanego, punkty pomiarowe powinny być usytułowane 1,5 m nad pow. terenu; na terenie zabudowanym - przy elewacji budynków w odległości 0,5-2 m od elewacji budynków w świetle okna kondygnacji na wysokości 4 m ± 0,2 m nad pow. terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji; na terenie otaczającym budynki na wysokości 4 m ± 0,2 m nad pow. terenu. Odnosząc się do zarzutu, że podczas drugiego pomiaru wadliwie zmierzono tło akustyczne, gdyż wyeliminowano hałas emitowany przez ruch uliczny poza okoliczności ww. wskazaną, iż pomiar ten był zbędny — WSA wskazał, że tło akustyczne, to wszystkie dźwięki w punkcie pomiarowym, które nie są badanym hałasem i występują stale podczas pomiarów emisji hałasu. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodła Spółka, zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. w przypadku, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2020 roku nr SKO.SJ.450.4398.2019 (dalej jako Decyzja SKO) oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 października 2019 roku, znak WGKiOŚ - XV.6254.28.2018.JW (dalej jako Decyzja Prezydenta) zostały wydane z naruszeniem art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), tj. w oparciu o art. 113 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (dalej jako p.o.ś.), w brzmieniu, które zostało uchylone przed dniem wydania ww. decyzji, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ze względu na ich wydanie bez podstawy prawnej, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z załącznikiem nr 7 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (dalej jako Rozporządzenie), poprzez wydanie Decyzji SKO oraz Decyzji Prezydenta w oparciu wadliwie przeprowadzone pomiary poziomu emisji hałasu emitowanego do środowiska, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 362 ust. 1 p.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym uznaniem, iż przepis ten ma zastosowanie i stanowi prawidłową podstawę prawną do wydania w niniejszej sprawie decyzji Prezydenta oraz decyzji SKO, podczas gdy prawidłowa jego wykładnia prowadzi do wniosku, iż przepis art. 362 ust. 1 p.o.ś. ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji braku przepisów szczególnych, natomiast w warunkach niniejszej sprawy wyłącznie prawidłową podstawą wydania decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm emisji hałasu jest norma wynikająca z przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś., co miało wpływ na wynik sprawy, 4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 362 ust. 1 p.o.ś. - poprzez ich niewłaściwie zastosowanie, tj. wydanie decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta na podstawcie wadliwie przeprowadzonej kontroli poziomu emisji hałasu, tj. w sposób sprzeczny z "Metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego" szczegółowo opisaną w załączniku nr 7 Rozporządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy, 5) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 362 ust. 1 p.o.ś. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. nakazanie ograniczenia poziomu hałasu emitowanego do środowiska pochodzącego od wentylatorów instalacji chłodniczej do wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) tabela 3a dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, tj. do wartości LaeqD = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 06 00 do godz. 2200), podczas gdy (choć w ocenie Skarżącego wadliwie) przeprowadzone pomiary emisji hałasu wskazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu jedynie w porze nocy. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie uzasadniały uchylenia zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 362 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396, dalej: p.o.ś.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten stanowi, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Według powołanego przepisu organ ochrony środowiska ma obowiązek w drodze decyzji nałożyć na podmiot, który korzystając ze środowiska negatywnie na nie oddziałuje, obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, a także może określić zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko; czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego oraz termin wykonania tego obowiązku. Z kolei przepis art. 115a ust. 1 p.o.ś. stanowi: "W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N." W orzecznictwie przyjmuje się, że: "Dobrem chronionym w art. 362 p.o.ś. jest środowisko, czyli interes społeczny, a nie indywidualny. Aby organ mógł nałożyć przewidziany w przepisie art. 362 p.o.ś. obowiązek musi stwierdzić, że określony podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko. Ustawodawca nie precyzuje co kryje się pod pojęciem negatywnego oddziaływania na środowisko, a więc czy swoją dyspozycją norma zawarta w tym przepisie obejmuje tylko stany niezgodnego z prawem oddziaływania na środowisko, czy też wszystkie negatywnie wpływające na przedmiot ochrony. Nie ulega natomiast wątpliwości, że przepis ten odnosi się do wszelkiego rodzaju naruszeń środowiska zakazanych prawem" (wyrok NSA w Warszawie z 24.11.2015 r., Il OSK 758/14, LEX nr 1990941). Regulacja zawarta w art. 362 p.o.ś. pozwala nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska obowiązki mające na celu zmniejszenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Jest to unormowanie ogólne w tym sensie, że ustawa nie definiuje zakresu przedmiotowego korzystania ze środowiska. Rozwiązanie to należy uznać za sui generis regulację ramową, która może być stosowana wówczas, gdy oceniany zakres korzystania ze środowiska nie mieści się przedmiotowo w innych regulacjach z zakresu ochrony środowiska zobowiązujących do minimalizowania negatywnego odziaływania na środowisko. Przyznać zatem należy rację skarżącej kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia powinna stanowić norma art. 115a p.o.ś. Powyższy błąd organów nie miał jednak wpływu na poprawność rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej w zakresie dopuszczalnych norm hałasu obiektywnie istnieje w systemie prawa. Ponadto rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiada treści przepisu art. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. Nietrafnie wskazuje również skarga kasacyjna, że decyzja administracyjna powinna odnosić się tylko do pory nocnej, bo tylko w odniesieniu do tej pory stwierdzono przekroczenie norm hałasu. Prawidło nakazał organ odwoławczy ograniczyć poziom hałasu do Laeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB także dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), gdyż pomiar - chociaż dokonany w porze nocnej - jednak przekroczył w punkcie P4 dopuszczalny poziom hałasu o 10,9 dB. Jak trafnie wskazuje Sąd I instancji, skoro w porze nocnej dopuszczalny poziom hałasu nie może przekroczyć 45 dB, a w porze dnia 55 dB, to prosty rachunek arytmetyczny wskazuje, że przekroczenie w porze nocnej dopuszczalnego poziomu hałasu (45 dB) o 10,9 dB, jest oczywistym dowodem także na przekroczenie dopuszczalnego poziomu (55 dB) o 0,9 dB (45+10,9=55,9) w porze dnia. Chybione są również argumenty odnośnie wadliwego zastosowania postanowień rozporządzenia w trakcie kontroli poziomu emisji hałasu. W art. 114 ust. 1 p.o.ś. przewidziano, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Zgodnie z art. 114 ust. 2 p.o.ś. jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z kolei w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do treści art. 115 p.o.ś., oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś. stosuje się odpowiednio. Treść powołanych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że aby właściwy organ ochrony środowiska zobowiązany był do wydania na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, musi w pierwszej kolejności ustalić, czy teren, na którym stwierdzono poziom hałasu przekraczający normy określone w rozporządzeniu, należy do rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Działka o numerze ewidencyjnym 10/11, objęta planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], jest oznaczona symbolem ZK2003 MN,U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Zgodnie z art. 115 p.o.ś., tylko w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Skoro zatem ww. działka obejmuje teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, to - na podstawie m.in. przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f p.o.ś. - podlega ochronie jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Tak więc faktyczne zagospodarowanie terenu objętego działką oznaczoną nr. ew. 10/11 nie ma znaczenia w sprawie. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego. Jeśli chodzi o naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), to przypomnieć należy, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy — inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Ustalono bowiem przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna nie zakwestionowała skutecznie ustaleń w zakresie pomiarów natężenia hałasu. Prawidło również ustalił Sąd I instancji, że przywołanie przez organ odwoławczy nieaktualnego na dzień wydania decyzji brzmienia przepisu art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., poprzez wskazanie, że w przepisie tym ustawodawca stanowiąc o terenie chronionym przed hałasem użył określenia: "terenów faktycznie zagospodarowanych", a nie określenia "terenów przeznaczonych", nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem podstawą do kreślenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu były postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.