III OZ 1356/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2186/20 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] sierpnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 21 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T.D. (dalej: skarżący) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący powołał się na "poważną chorobę i domową izolację". Ponadto skarżący wyjaśnił, że nadesłane wezwania (wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) "spięte były ze sobą w jeden plik". Z uwagi na zmniejszoną koncentrację i spowolnienie logicznego myślenia skarżący nie rozpoznał różnych treści tych dokumentów, co spowodowało, że nie uzupełnił braków formalnych skargi. Skarżący wskazał ponadto, że choroba, którą wówczas przechodził utrudniała mu normalne funkcjonowanie. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że pismami z 14 grudnia 2020 r. zostały doręczone skarżącemu: odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz złożenie 8 egzemplarzy odpisów skargi, a także odpis odpowiedzi na skargę. Korespondencja została wysłana w jednej kopercie i skarżący nie kwestionuje, że jej nie otrzymał. Argumentacja skarżącego, wskazująca na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, sprowadza się do tego, że przeoczył pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z uwagi na "zmniejszoną koncentrację i spowolnienie logicznego myślenia" wywołane "poważną chorobą". W ocenie Sądu I instancji, okoliczności te wskazują na niedbalstwo w zapoznaniu się z korespondencją sądową i nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Na jedno wezwanie skarżący odpowiedział i uiścił wpis sądowy od skargi, a zatem był w stanie odpowiednio zastosować się do wezwania. Ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazał, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi spowodowane było przez "poważną chorobę", co miało zakłócić jego koncentrację i postrzeganie rzeczywistości. Skarżący nawet nie podał na co chorował, jak się to schorzenie objawiało, czy było to zachorowanie nagłe oraz nie dołączył żadnego zaświadczenia lekarskiego, które by to zachorowanie potwierdzało. Skarżący nie wskazał także co było przyczyną "domowej izolacji". Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W treści zażalenia skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wskazując ponadto, że przebywał w domowej izolacji w związku z zachorowaniem domownika na COVID-19. Wyjaśnił także, że zachorował w tym samym czasie i miał identyczne objawy chorobowe, jak domownik, ale izolacja wykluczała wizytę lekarską. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie powołującej się na tę okoliczność (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2017 r., sygn. akt II FZ 514/17). Jednak wynikający z art. 87 § 2 p.p.s.a. obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, nie oznacza, że strona może poprzestać wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach. Argumenty zażalenia sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że skarżący prawdopodobnie zachorował na COVID-19, ale nie jest w stanie tego potwierdzić, ponieważ inny chory domownik przebywał w izolacji. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego, brak możliwości bezpośredniej konsultacji lekarskiej w takiej sytuacji nie oznacza, że skarżący nie mógł zostać zdiagnozowany w kierunku zachorowania na COVID-19, jak też, że nie był w stanie uzyskać stosowanego zaświadczenia lekarskiego w tym zakresie. Brak jakiegokolwiek uprawdopodobnienia okoliczności podnoszonej we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, oznacza, że wniosek w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.